Περιμένουμε συστράτευση

Περι­μέ­νουμε (οι εμβο­λια­σμέ­νοι κυρίως) , από τους για­τρούς που συγκρο­τούν την αρμόδια επι­τροπή του Υπουρ­γείου Υγείας να πούνε το αυτο­νό­ητο: ότι δεν έχει σημασία η αιτία της συνά­θροι­σης για τη διάδοση του ιού, αλλά η συνά­θροιση καθε­αυτή. Να πούνε δηλαδή ότι όσοι λένε «άλλο η πίστη κι άλλο τα κομ­μω­τή­ρια», «το να πάει κάποιος στην εκκλη­σία είναι πιο ανα­γκαίο από το να αγο­ρά­σει ρούχα», λένε επι­κίν­δυ­νες ανοη­σίες.  Το θέμα είναι ότι από ιατρική σκοπιά, το σώμα είναι σώμα, είτε είσαι σε ένα κατά­στημα για ρούχα, είτε σε κομ­μω­τή­ριο, είτε σε σούπερ μάρκετ,  είτε σε έναν ναό. Οι λοι­μώ­ξεις, οι ιοί, δεν κατα­λα­βαί­νουν από πρό­χει­ρες ασκή­σεις θρη­σκευ­τι­κού λαϊ­κι­σμού. Και όχι δεν είμαστε «βλά­σφη­μοι», «άθεοι» όπως μας χαρα­κτή­ρισε γνωστός τηλεϋ­πουρ­γός και πως δεν «έχουμε ποτέ αισθαν­θεί την ανάγκη να ανά­ψουμε ένα κερί» όσοι θέλουμε να αισθα­νό­μα­στε ασφα­λείς παντού, όσοι δεν θέλουμε να είμαστε πολίτες δύο ταχυ­τή­των. (άσε που δεν δια­φη­μί­ζουμε το πότε ανά­βουμε κερί με φωτο­γρα­φίες στα ΜΜΕ… και Θου Κύριε…). Δεν θέλουμε αντι­πα­λό­τητα, θέλουμε συστρά­τευση με κοινό σκοπό την προ­στα­σία της ανθρώ­πι­νης ζωής σε καιρό πολέμου με την παν­δη­μία.