Απορρίφθηκε αγωγή επιστροφής δώρων γάμου σε συγγενείς του γαμπρού μετά τον χωρισμό του!

Με από­φα­ση που εξέ­δω­σε το Μο­νο­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου απορ­ρί­φθη­κε η έφεση που άσκη­σαν τρεις ημε­δα­ποί, με κα­τα­γω­γή από την Κάρ­πα­θο, για την ακύ­ρω­ση από­φα­σης του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, που απέρ­ρι­ψε την αγωγή τους κατά μιας κα­τοί­κου της Ρόδου από την οποία ζη­τού­σαν να τους επι­στρέ­ψει τα δώρα που της έκα­ναν στον γάμο της, μετά τον χω­ρι­σμό της από τον συγ­γε­νή τους.

Η αγωγή επι­χει­ρή­θη­κε να θε­με­λιω­θεί στις δια­τά­ξεις του αδι­καιο­λό­γη­του πλου­τι­σμού, αφού στο αί­τη­μά της, όπως αυτό δια­τυ­πώ­νε­ται, πε­ριέ­χε­ται αξί­ω­ση για επι­στρο­φή αυ­τού­σια στην κάθε μία των ενα­γου­σών, των αντι­κει­μέ­νων (τι­μαλ­φή) που δώ­ρι­σαν στην ενα­γό­με­νη κατά την τέ­λε­ση του γάμου της με τον γιο της πρώ­της, ανι­ψιό της δεύ­τε­ρης και εξά­δερ­φο της τρί­της εκ των ενα­γου­σών, άλλως την από­δο­ση της αξίας τους επει­δή έληξε, κατά τις ενά­γου­σες, η αιτία της πε­ριου­σια­κής με­τα­κί­νη­σης, ήτοι η αμε­τά­κλη­τη λύση του γάμου της ενα­γο­μέ­νης μετά του συ­ζύ­γου της, η οποία κα­θι­στά τη δια­τή­ρη­ση του πλου­τι­σμού αδι­καιο­λό­γη­τη.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η αγωγή είναι, αό­ρι­στη και συ­νε­πώς, απα­ρά­δε­κτη διότι εξα­κο­λου­θεί να υπάρ­χει νό­μι­μη αιτία για την πε­ριου­σια­κή με­τα­κί­νη­ση από τις ενά­γου­σες στην ενα­γό­με­νη, που είναι οι συμ­βά­σεις δω­ρε­ών, οι οποί­ες απο­τε­λούν νό­μι­μη αιτία δια­τη­ρή­σε­ως του πλου­τι­σμού και δι­καιο­λο­γούν τη δια­τή­ρη­σή του.

Η με­τα­κί­νη­ση αυτή έγινε, κατά την αγωγή, με τη θέ­λη­ση των ενα­γου­σών, άρα ο πλου­τι­σμός της ενα­γο­μέ­νης κα­λύ­πτε­ται από ισχυ­ρή βού­λη­ση των δω­ρη­τριών, η οποία αρκεί μόνη της για να τον δι­καιο­λο­γή­σει και είναι αδιά­φο­ρο νο­μι­κά το ό,τι λύ­θη­κε ο γάμος της ενα­γο­μέ­νης μετά του συ­ζύ­γου της.

Εφό­σον οι συμ­βά­σεις αυτές δω­ρε­άς πα­ρα­μέ­νουν σε ισχύ, ο πλου­τι­σμός στη­ρί­ζε­ται ακρι­βώς σε έγκυ­ρη δι­καιο­πρα­κτι­κή βού­λη­ση.

Στην αγωγή γί­νε­ται επί­κλη­ση σύμ­βα­σης ως αι­τί­ας πλου­τι­σμού και ει­δι­κό­τε­ρα συμ­βά­σε­ων δω­ρε­ών με­τα­ξύ των δια­δί­κων, ώστε για τη νο­μι­μό­τη­τα της αγω­γής που έχει επι­κου­ρι­κό χα­ρα­κτή­ρα να απαι­τεί­ται η επί­κλη­ση ακυ­ρό­τη­τας των συμ­βά­σε­ων.

Οι εν λόγω συμ­βά­σεις, όπως κρί­θη­κε, δεν έχουν ανα­τρα­πεί νό­μι­μα, δια­τη­ρούν την ισχύ τους και δι­καιο­λο­γούν τη δια­τή­ρη­ση του πλου­τι­σμού, δη­λα­δή τη νό­μι­μη κα­το­χή των δω­ρη­θέ­ντων από την ενα­γο­μέ­νη δω­ρε­ο­δό­χο.

Πε­ραι­τέ­ρω οι ενά­γου­σες δω­ρή­τριες δεν επι­κα­λού­νται την αιτία της πε­ριου­σια­κής με­τα­κι­νή­σε­ως ότι αυτή έγινε με τον όρο δια­τη­ρή­σε­ως του γάμου, είτε με την έν­νοια ότι ο όρος αυτός συμ­φω­νή­θη­κε ως αί­ρε­ση, που η λύση του γάμου κα­τέ­στη­σε την επί­δο­ση χωρίς νό­μι­μη αιτία, είτε με την έν­νοια πως τα μέρη είχαν απλώς στη­ρί­ξει από κοι­νού τη δωρεά κυ­ρί­ως στον όρο αυτό, ως δι­καιο­πρα­κτι­κά θε­μέ­λιο, που η μα­ταί­ω­ση του δι­καιο­λο­γεί δι­κα­στι­κή ανα­τρο­πή της τε­λευ­ταί­ας, με απο­τέ­λε­σμα να κα­τα­στεί πα­ρο­χή χωρίς νό­μι­μη αιτία.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε η δι­κη­γό­ρος κ. Χ. Μα­τσί­γκου.