‘Η παιδεία δεν γνωρίζει χιλιομετρικές αποστάσεις, μόνο τα όνειρα των παιδιών’-Η δασκάλα της ακριτικής Κάσου μιλά για τη ζωή εντός και εκτός σχολικής αίθουσας

Την πρώτη φορά που δίδαξα εδώ, αντί­κρισα 8 ανυ­πό­μο­νους και ενθου­σιώ­δεις μαθητές.

Η πρώτη μου εντύ­πωση για το νησί ήταν πολύ θετική.

Ως εκπαι­δευ­τι­κός εμπνέ­ε­σαι να προ­σφέ­ρεις το καλύ­τερο. Το σχολείο και τα παιδιά εδώ είναι τόσο ήρεμα και απλά. Ένιωσα οικεία από την αρχή.

Εμείς οι ανα­πλη­ρω­τές πρέπει να χτί­ζουμε από την αρχή κάθε χρόνο τις κοι­νω­νι­κές μας σχέσεις, εκτός από το και­νού­ριο σχολικό περι­βάλ­λον και τις δυσκο­λίες των συνεχών μετα­κο­μί­σεων.

Έχεις το άγχος εάν θα βρεις φίλους, συνα­δέλ­φους οι οποίοι να σε κατα­λα­βαί­νουν και να είναι δίπλα σου. Εγώ του­λά­χι­στον το έχω αυτό το άγχος.

Στην Κάσο, από την αρχή ένιωσα μια θετική αύρα από τους ανθρώ­πους, στο εργα­σιακό περι­βάλ­λον αλλά και εκτός. Οι δυσκο­λίες ως προς το να ζεις μακριά από τους δικούς σου δεν παύουν. Πλέον όλοι μας νομίζω το έχουμε συνη­θί­σει.

H Ευαγ­γε­λία Χρυ­σαν­θο­πού­λου

Σε τέτοια απο­μα­κρυ­σμένα μέρη όμως υπάρ­χουν και αντι­κει­με­νι­κοί περιο­ρι­σμοί, όπως οι μετα­κι­νή­σεις που είναι αραιές και με επι­πλέον κόστη και σαφέ­στατα το πιο απλό: η ιατρική περί­θαλψη. Υπάρ­χουν βέβαια 1-2 γενικοί ιατροί, όμως για οτι­δή­ποτε σου συμβεί πρέπει να μετα­κι­νη­θείς και να λείψεις από την εργασία σου αρκετές μέρες. Χωρίς να υπο­λο­γί­σουμε τα έξοδα.

Αυτό δεν το είχα ζήσει ξανά. Για μια απλή εξέταση να χρειά­ζε­ται να πας στην Ρόδο, την Κάρπαθο ή και την Κρήτη για παρά­δειγμα. Οι ντόπιοι όμως δεί­χνουν να το έχουν απο­δε­χθεί, δεί­χνουν να είναι μέσα στην πραγ­μα­τι­κό­τητά τους αυτή η απουσία και η έλλειψη τέτοιων υπο­δο­μών πρώτης ανάγκης. Δεν δια­μαρ­τύ­ρο­νται.

Η υποδοχή των κατοί­κων του νησιού ήταν πολύ θερμή. Όλοι νομίζω οι εκπαι­δευ­τι­κοί αλλά και γενικά οι επι­σκέ­πτες έχουν να πουν τα καλύ­τερα. Έχω διδάξει σε πολλά μέρη, απο­μα­κρυ­σμένα και μη. Χωρίς δεύτερη σκέψη, η συμπε­ρι­φορά των κατοί­κων της Κάσου ξεπερνά πολλούς. Από την αρχή ήταν φιλικοί, εξυ­πη­ρε­τι­κοί μαζί μου και μας βοή­θη­σαν πολύ όλους να τακτο­ποι­η­θούμε. Μου έλεγαν καλη­μέρα στο δρόμο και ήξερα ότι το εννοούν, άνθρω­ποι που δεν με ήξεραν. Είναι σπάνιο αυτό. Τα παιδιά πάλι, ολο­φά­νερα με αγκά­λια­σαν από την αρχή. Ήταν αμοι­βαίο.

Ο ανθρώ­πι­νος παρά­γο­ντας σε αυτές τις περι­πτώ­σεις είναι πάρα πολύ σημα­ντι­κός.

Ερχό­μα­στε μόνοι μας, έχοντας να αντι­με­τω­πί­σουμε τόσες και τόσες δυσκο­λίες, έχοντας περάσει ακόμα περισ­σό­τε­ρες για να φτά­σουμε σε ένα τέτοιο δυσπρό­σιτο μέρος και σίγουρα ο ανθρώ­πι­νος παρά­γο­ντας είναι ζωτικός. Όπως είπα και παρα­πάνω, δεν στα­μα­τάμε να είμαστε άνθρω­ποι κι εμείς, χρεια­ζό­μα­στε ένα φιλικό περι­βάλ­λον, ανθρώ­πους να νιώθεις ότι θα σε στη­ρί­ξουν. Δεν το βρί­σκεις βέβαια κάθε χρόνο, ειδικά όταν μετα­κο­μί­ζεις κάθε χρόνο.

Δύσκολα κάποιος που είναι εκτός του επαγ­γέλ­μα­τος θα κατα­λά­βαινε.

Μέσα σε 9 χρόνια έχω αλλάξει 8 σπίτια και 7 σχολεία.

Έχω γνω­ρί­σει ανθρώ­πους, που χωρίς αυτούς δεν θα ήταν το ίδιο όμορφες οι εμπει­ρίες μου σε αυτά τα μέρη. Προ­σπα­θείς για το καλύ­τερο κάθε φορά κι ελπί­ζεις.

Να διδά­σκεις σε τέτοια μέρη είναι μια πρό­κληση. Με τόσο λίγα μέσα και σε μικρά παιδιά τα οποία περι­μέ­νουν τόσα πολλά από εσένα, σε κάνει να θες να θέσεις ακόμα πιο ψηλά τον πήχη. Όχι μόνο της μάθησης, αλλά και της διδα­κτι­κής δια­δι­κα­σίας γενι­κό­τερα.

O Ταξιάρ­χης Περ­σέ­λης

Όταν τους έφερνα τον φορητό υπο­λο­γι­στή μου και τους έλεγα: ”σήμερα θα δούμε και βίντεο” για παρά­δειγμα σχετικό με ένα μάθημα στη Μελέτη Περι­βάλ­λο­ντος, ζητω­κραύ­γα­ζαν. Τους άρεσε που κάναμε κάτι δια­φο­ρε­τικό. Ένιωθα ότι ήθελα να τους δώσω ακόμη περισ­σό­τερα ερε­θί­σματα. Αντί­θετα, κάποιοι μαθητές της πόλης πιστεύω δε θα έβρι­σκαν τέτοιο ενδια­φέ­ρον.

Το να μένεις σε ένα ακρι­τικό νησί δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Για να το κάνεις θα πρέπει να το έχεις σκεφτεί πολύ καλά νωρί­τερα. Εγώ είχα προ­ε­τοι­μα­στεί. Ήρθα για να το ζήσω. Υπό άλλες συν­θή­κες εάν εξα­να­γκα­ζό­μουν ή εάν δεν το ήθελα πραγ­μα­τικά, θα είχα κλει­στεί στον εαυτό μου, θα αρνιό­μουν να δω τις ομορ­φιές του τόπου ή ακόμη δε θα είχα και τόση όρεξη για δουλειά. Η απο­μό­νωση είναι δύσκολο πράγμα, ειδικά εάν τύχει να μην δεθείς και με τους συνα­δέλ­φους σου.

Θυμάμαι μια φορά πέρυσι που με ρώτησε ένας μαθητής: ”Κυρία Φωτεινή θέλω να σας έχουμε σε όλο το σχολείο, μέχρι το Λύκειο” και πετά­γε­ται ένας άλλος μαθητής μετά και λέει: ”Ναι, ναι και στο στρατό”.

Υπήρξε στιγμή που είπα δεν αντέχω, τα παρατάω σε προη­γού­μενη τοπο­θέ­τησή μου σε μικρό ακρι­τικό νησί. Τότε όμως συνέβη κατά λάθος, δεν το ήθελα πραγ­μα­τικά και στην αρχή δεν ήθελα να πάω. Εννο­εί­ται μετά πήγα, αλλά δεν είχε καμιά σχέση με την εμπει­ρία μου στην Κάσο, μετρούσα τις μέρες για να τελειώ­σει όλο αυτό.

Τα παιδιά στην παρα­με­θό­ριο περι­μέ­νουν πολλά περισ­σό­τερα από όσα μεγα­λώ­νουν σε μεγάλες πόλεις. Πιστεύω ότι γίνεται όμως ασυ­νεί­δητα. Είμαστε γι’ αυτά πολύ σημα­ντι­κοί. Θεωρώ ότι εκτι­μούν και την πιο μικρή λεπτο­μέ­ρεια που μπορείς να τους προ­σφέ­ρεις.

Βλέπεις την ευτυχία στα μάτια τους όταν κάνουμε κάτι δια­φο­ρε­τικό, για παρά­δειγμα να πάμε μια βόλτα στη θάλασσα, ή στο αερο­δρό­μιο ως εκπαι­δευ­τική επί­σκεψη. Έχω ζήσει τέτοιες κατα­στά­σεις και σε πόλεις, τα παιδιά εκεί δεν αντι­δρούν το ίδιο. Έχουν συνη­θί­σει να αλλά­ζουν παρα­στά­σεις διαρκώς.

Εδώ ένα απλό παι­χνίδι με μπάλα ή μια προβολή μιας παι­δι­κής ταινίας αποκτά την αίγλη συγκλο­νι­στι­κού γεγο­νό­τος. Φαντα­στείτε λοιπόν πώς ένιωθαν στο ταξίδι με τους μικρούς ήρωες στην Αθήνα.

Το μεγάλο πλε­ο­νέ­κτημα των παιδιών εδώ θα έλεγα είναι ότι μεγα­λώ­νουν και ζουν αυθε­ντικά. Επο­μέ­νως, μεγα­λώ­νο­ντας, γνω­ρί­ζουν τα απλά όμορφα πράγ­ματα της ζωής. Να παίζουν με τους φίλους τους μπάλα, να τρέχουν μέχρι το βράδυ και να παίζουν έξω, μόνα τους χωρίς κιν­δύ­νους, να σκαρ­φα­λώ­νουν σε δέντρα και να κόβουν φρούτα, να έχουν τη θάλασσα τόσο κοντά, να ψαρεύ­ουν, να μιλούν με τους γύρω τους στην πλατεία ή να πηγαί­νουν σε πανη­γύ­ρια με τους γονείς τους και να βοηθούν εθε­λο­ντικά στην προ­ε­τοι­μα­σία. Όλα αυτά καθο­ρί­ζουν το χαρα­κτήρα τους και πιστεύω ότι γίνο­νται ενή­λι­κες που ξέρουν να ζουν ποιο­τικά. Δύσκολα το αντι­κα­θι­στάς αυτό με κάτι άλλο.

H Σοφία – Νεκτα­ρία Ασπρά

Το κακό ίσως να είναι η έλλειψη διε­ξό­δων. Τα παιδιά εδώ δεν έχουν επι­λο­γές σχετικά με τη διο­χέ­τευση των ταλέ­ντων τους. Δεν έχει αθλη­τι­κούς συλ­λό­γους, σχολές πολε­μι­κών τεχνών κτλ. Σε καμιά περί­πτωση δεν συγκρί­νε­ται με τις ευκαι­ρίες της πόλης. Υπάρ­χουν όμως, και αξίζει να σημειω­θεί αυτό, μεμο­νω­μέ­νοι ενή­λι­κες ή επαγ­γελ­μα­τίες που υπη­ρε­τούν αυτό το σκοπό είτε αφι­λο­κερ­δώς, είτε με τη στοι­χειώδη αμοιβή και οργα­νώ­νουν αθλη­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες, δημιουρ­γική απα­σχό­ληση ή χορό, για το καλό των παιδιών.

Μεγα­λύ­τερη εντύ­πωση κατά την επί­σκεψή τους στην Αθήνα με το πρό­γραμμα ”Οι Μικροί ήρωες ταξι­δεύ­ουν” τους έκανε, όσο παρά­ξενο κι αν ακού­γε­ται το ξενο­δο­χείο, αλλά και η Ακρό­πολη. Έμειναν άφωνα όταν περ­νού­σαμε τους δια­δρό­μους και τα δωμάτια του ξενο­δο­χείου, δεν το πίστευαν ότι θα μεί­νουμε εκεί. Ήταν μεγάλο και πολυ­τε­λές. Σκε­φτείτε πόσο διέφερε από όλα όσα έχουν δει ή από όλα όσα έχουν συνη­θί­σει.

Ανε­βαί­νο­ντας στο λόφο της Ακρό­πο­λης φτά­νο­ντας στον Παρ­θε­νώνα, όλοι έλεγαν: ‘’Κυρία, κυρία, εδώ είναι η Ακρό­πολη; Φτάσαμε τελικά;’’ Ειδικά τα μεγα­λύ­τερα παιδιά που είχαν και περισ­σό­τε­ρες προ­ϋ­πάρ­χου­σες εικόνες του τοπίου από τα βιβλία ιστο­ρίας ή την τηλε­ό­ραση, είχαν μαγευ­τεί που τελικά επι­σκέ­πτο­νταν στ’ αλήθεια αυτό το μέρος. Είναι αυτός ο ενθου­σια­σμός που περιέ­γραψα νωρί­τερα, τον οποίο τα παιδιά των πόλεων δεν τον έχουν σε τέτοιο βαθμό.

Το να είσαι δάσκα­λος στην ακρι­τική Ελλάδα του 2017 σημαί­νει ότι πρέπει πρώτα από όλα να αγαπάς τη δουλειά σου και να νιώθεις ευτυχής να διδά­σκεις σε αυτά τα παιδιά. Να μην απο­ζη­τάς τα εύκολα ούτε να επα­να­παύ­ε­σαι. Οι ανα­πλη­ρω­τές δάσκα­λοι του 2017 αλλά και νωρί­τερα, ζούμε για χρόνια την απουσία του κράτους, βιώ­νουμε κάθε χρόνο την πλήρη προ­σω­πική, οικο­νο­μική και επαγ­γελ­μα­τική κατάρ­ρευσή μας, εξα­να­γκα­σμέ­νοι να απο­χω­ρι­ζό­μα­στε σπίτια, μαθητές, συνερ­γά­τες και φίλους, λόγω της μη πραγ­μα­το­ποί­η­σης μόνιμων διο­ρι­σμών.

Για να είσαι δάσκα­λος στην ακρι­τική Ελλάδα του σήμερα πρέπει να είσαι πάνω από όλα άνθρω­πος. Άνθρω­πος που πιστεύει ότι η παιδεία των νέων είναι ό,τι πιο σημα­ντικό μπο­ρούμε να προ­σφέ­ρουμε.

http://m.ladylike.gr/