Ζωή – Θάνατος – Ζωή!

Ένας από τους σκοπούς του Ε.Ο.Μ. είναι η Ιδέα της Δωρεάς Οργάνων και Ιστών να συν­δε­θεί με το ευρύ­τερο πνεύμα του εθε­λο­ντι­σμού και να καθιε­ρω­θεί ως πράξη ανθρω­πι­σμού και πολι­τι­σμού από όλους μας, καθώς η δωρεά οργάνων απο­τε­λεί τη βασική προ­ϋ­πό­θεση για την πραγ­μα­το­ποί­ηση του ιατρι­κού θαύ­μα­τος της μετα­μό­σχευ­σης.

Η μετα­μό­σχευση απο­τε­λεί τη μόνη θερα­πευ­τική λύση για την τελικού σταδίου ανε­πάρ­κεια καρδιάς, ήπατος και πνεύ­μονα και την πιο απο­τε­λε­σμα­τική λύση για την τελικού σταδίου νεφρική ανε­πάρ­κεια.

Χωρίς όμως κατάλ­ληλα και επαρκή μοσχεύ­ματα αυτή η θερα­πευ­τική λύση δεν είναι εφικτή. Η έλλειψη μοσχευ­μά­των και η διαρκώς αυξα­νό­μενη ψαλίδα ανάμεσα στα δια­θέ­σιμα προς μετα­μό­σχευση όργανα και στις ανάγκες των ασθενών, δυστυ­χώς διευ­ρύ­νε­ται συνεχώς και μάλιστα σε παγκό­σμιο επίπεδο.

Η ευαι­σθη­το­ποί­ηση και συμ­με­τοχή των κοι­νω­νι­κών φορέων αλλά και όλου του κοι­νω­νι­κού συνόλου μπορούν να εξι­σορ­ρο­πή­σουν τα παρα­πάνω προ­βλή­ματα.

Θεω­ρη­τικά οι περισ­σό­τε­ροι από εμάς είμαστε θετικοί στην ιδέα της Δωρεάς Οργάνων και μάλιστα θα θέλαμε να βρεθεί ένα μόσχευμα για εμάς ή για αγα­πη­μένο μας πρόσωπο σε περί­πτωση ασθέ­νειας.

Στην πράξη όμως αισθα­νό­μα­στε φόβο, επι­φυ­λα­κτι­κό­τητα ή ακόμη και αδια­φο­ρία.

Για τον λόγο αυτό είναι σημα­ντικό να γνω­ρί­ζουμε ότι:

• Ηπιθα­νό­τητα να χρεια­στούμε εμείς οι ίδιοι, κάποια στιγμή της ζωής μας, ένα μόσχευμα είναι πολύ μεγα­λύ­τερη από την πιθα­νό­τητα να δωρί­σουμε τα όργανα μας μετά θάνατον. Αν περι­μέ­νουμε λοιπόν να μας «δωρηθεί» ένα μόσχευμα και με αυτόν τον τρόπο να σωθεί η ζωή μας, δεν είναι εξ ίσου δίκαιο να «δωρί­σουμε» και εμείς;
• ΗΔωρεά Οργάνων αφορά την προ­σφορά των οργάνων προς μετα­μό­σχευση από έναν συνάν­θρωπό μας (δότης) που δεν είναι πια στη ζωή. Aπό έναν (1) δότη, μπορούν να σωθούν έως και είκοσι (20) ασθε­νείς που έχουν ανάγκη από νέα καρδιά, πνεύ­μο­νες, ήπαρ, νεφρούς, κερα­τοει­δείς, δέρμα ή και οστά.
• Η Δωρεά Οργάνων πραγ­μα­το­ποιεί­ταιμόνο από εγκε­φα­λικά νεκρούς ανθρώ­πους, που νοση­λεύ­ο­νται σε Μονάδες Εντα­τι­κής Θερα­πείας. Ο εγκε­φα­λι­κός θάνατος είναι μία μη ανα­στρέ­ψιμη κατά­σταση που ισο­δυ­να­μεί με τον θάνατο και δεν έχει καμία σχέση με τις χρόνιες φυτικές κατα­στά­σεις («κατά­σταση φυτού»). Σε περί­πτωση εγκε­φα­λι­κού θανάτου η οικο­γέ­νεια του δυνη­τι­κού δότη προ­σεγ­γί­ζε­ται από εξει­δι­κευ­μέ­νους για­τρούς της Μ.Ε.Θ. και ενη­με­ρώ­νε­ται για τη δυνα­τό­τητα δωρεάς οργάνων του εκλι­πό­ντος. Είναι σημα­ντικό να σημειω­θεί ότι πάντοτε ζητεί­ται η συναί­νεση ων συγ­γε­νών ανε­ξάρ­τητα αν ο εκλιπών είχε δηλώσει Δωρητής Οργάνων (είχε κάρτα) εν ζωή. Αυτό γίνεται από σεβασμό στην οικο­γέ­νεια του δυνη­τι­κού δότη, ενώ σχεδόν πάντα η οικο­γέ­νεια συναι­νεί όταν ο εκλιπών τους το είχε δηλώσει ή είχε συζη­τή­σει το θέμα με την οικο­γέ­νεια όσο βρι­σκό­ταν ακόμη στη ζωή.
• Τα όργανά από πολλούς δυνη­τι­κούς δότες δεν αξιο­ποιού­νται προς μετα­μό­σχευση επειδήδεν είχαν συζη­τή­σει ποτέ όσο ζούσαν με την οικο­γέ­νειά τους τη θετική τους στάση απέ­να­ντι στη Δωρεά Οργάνων.
• ΟΕθνικός Οργα­νι­σμός Μετα­μο­σχεύ­σεων (Ε.Ο.Μ.) είναι ο επί­ση­μος κρα­τι­κός φορέας του Υπουρ­γείου Υγείας και Κοι­νω­νι­κής Αλλη­λεγ­γύης που δια­με­σο­λα­βεί, ελέγχει και συντο­νί­ζει όλες τις σχε­τι­κές δια­δι­κα­σίες από τη Δωρεά ως τη Μετα­μό­σχευση.

Πέρα λοιπόν από τις σημα­ντι­κές επι­στη­μο­νι­κές εξε­λί­ξεις, ανα­γκαία και βασική προ­ϋ­πό­θεση για την πραγ­μα­το­ποί­ηση μίας μετα­μό­σχευ­σης, η οποία απο­τε­λεί ΔΩΡΟ ΖΩΗΣ για χιλιά­δες ασθε­νείς συναν­θρώ­πους μας, παρα­μέ­νει μόνο μία:

Η υιο­θέ­τηση και η διάδοση της ΙΔΕΑΣ ΤΗΣ ΔΩΡΕΑΣ ΟΡΓΑΝΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΩΝ. 

Η αγάπη, ο αλτρου­ϊ­σμός και η γεν­ναιο­δω­ρία είναι τα αισθή­ματα εκείνα που απο­τε­λούν μονα­δικό κίνητρο για κάποιον, ο οποίος υπερ­βαί­νο­ντας τον μεγα­λύ­τερο πόνο μπροστά στην απώλεια δικού του ανθρώ­που, κατα­φέρ­νει να γεφυ­ρώ­σει την ζωή με το θάνατο.

Φαντα­στείτε τη πράξη της Δωρεάς Οργάνων σαν μια αλυσίδα :

Ζωή – Θάνατος – Ζωή!