Tουρισμός – Μία «σανίδα σωτηρίας» για την ελληνική οικονομία

Στην ετήσια έκθεση του Παγκό­σμιου Οικο­νο­μι­κού Φόρουμ με θέμα τον Του­ρι­σμό η Ελλάδα κατα­τάσ­σε­ται στην 31η θέση ανάμεσα σε 141 χώρες με κρι­τή­ριο τον δείκτη αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας ταξι­διω­τι­κών και του­ρι­στι­κών υπη­ρε­σιών. Όμως ενώ εκ πρώτης όψεως η θέση της χώρας μας φαί­νε­ται ικα­νο­ποι­η­τική, μια δεύτερη ανά­γνωση προ­κα­λεί εύλογο προ­βλη­μα­τι­σμό. Γιατί θα περί­μενε κανείς ότι μία χώρα, η οποία έχει ως «βαριά της βιο­μη­χα­νία» τον του­ρι­σμό, θα βρι­σκό­ταν σε πολύ καλύ­τερη θέση, όταν συγκρί­νε­ται με 141 χώρες, μεταξύ των οποίων οι περισ­σό­τε­ρες δεν έχουν την παρα­μι­κρή παρά­δοση ή σχέση με τον του­ρι­στικό κλάδο. Μάλιστα μία ακόμα πιο προ­σε­κτική ματιά στους επι­μέ­ρους δείκτες αξιο­λό­γη­σης της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος των 141 χωρών, απο­κα­λύ­πτει ότι η Ελλάδα υστερεί σημα­ντικά σε κρί­σι­μους τομείς, όπως η ποιό­τητα του επι­χει­ρη­μα­τι­κού περι­βάλ­λο­ντος, η λει­τουρ­γία του νομικού πλαι­σίου διευ­θέ­τη­σης δια­φο­ρών, η ταχύ­τητα έναρξης λει­τουρ­γίας νέων επι­χει­ρή­σεων, η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα του φορο­λο­γι­κού συστή­μα­τος και η προ­σέλ­κυση επεν­δύ­σεων.Βέβαια για τις παρα­πάνω παθο­γέ­νειες έχουν χυθεί τόνοι μελάνης, καθώς πλήτ­τουν όχι μόνο τον του­ρι­σμό, αλλά το σύνολο του επι­χει­ρείν στη χώρα μας.Γι’ αυτό και είναι σαφές ότι η αντι­με­τώ­πισή τους εντάσ­σε­ται στις ανα­γκαίες διαρ­θρω­τι­κές αλλαγές και μεταρ­ρυθ­μί­σεις, που θα έπρεπε ήδη να είχαν προ πολλού δρο­μο­λο­γη­θεί. Το παρή­γορο είναι ότι τα περι­θώ­ρια ανά­πτυ­ξης του ελλη­νι­κού του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος παρα­μέ­νουν μεγάλα. Ασφαλώς όμως δεν μπο­ρούμε να επα­να­παυό­μα­στε στη δια­χρο­νική δημο­φι­λία της χώρας μας ως θερινού του­ρι­στι­κού προ­ο­ρι­σμού. Οφεί­λουμε να ενι­σχύ­σουμε απο­τε­λε­σμα­τικά τον του­ρι­σμό μας κυρίως μέσω της ποιο­τι­κής του ανα­βάθ­μι­σης, της χρο­νι­κής επι­μή­κυν­σης της του­ρι­στι­κής περιό­δου, της επι­θε­τι­κής προ­βο­λής του του­ρι­στι­κού μας προ­ϊ­ό­ντος και της σύν­δε­σης του του­ρι­σμού με τον πολι­τι­σμό μας. Γιατί απο­τε­λεί κοινή δια­πί­στωση ότι ο ελλη­νι­κός του­ρι­σμός πάσχει από χρονική και χωρική υπερ­συ­γκέ­ντρωση. Η Ελλάδα όμως έχει να προ­σφέ­ρει στους ξένους του­ρί­στες πολλά περισ­σό­τερα εκτός από ήλιο και θάλασσα κατά το δίμηνο Ιουλίου – Αυγού­στου. Μία προ­φα­νής λύση για να αντι­με­τω­πί­σουμε το φαι­νό­μενο της έντονης επο­χι­κό­τη­τας και να κατα­στή­σουμε ελκυ­στι­κές και άλλες περιο­χές της χώρας, η οποία όμως δεν έχει υπο­στη­ρι­χθεί στον απαι­τού­μενο βαθμό, είναι η προ­ώ­θηση των εναλ­λα­κτι­κών μορφών του­ρι­σμού. Χαρα­κτη­ρι­στικά παρα­δείγ­ματα εξει­δι­κευ­μέ­νων μορφών του­ρι­σμού, που θα μπο­ρού­σαν να ενι­σχύ­σουν σημα­ντικά το του­ρι­στικό ρεύμα προς τη χώρα μας, απο­τε­λούν ο θρη­σκευ­τι­κός, ο συνε­δρια­κός, ο αθλη­τι­κός, ο ιαμα­τι­κός, ο εκπαι­δευ­τι­κός, ο πολι­τι­στι­κός ή ο γαστρο­νο­μι­κός του­ρι­σμός, καθώς επίσης ο αγρο­του­ρι­σμός, ο οινο­του­ρι­σμός και ο του­ρι­σμός της τρίτης ηλικίας.Πολλοί χαρα­κτη­ρί­ζουν δίκαια τον του­ρι­σμό ως τη «βαριά βιο­μη­χα­νία» της χώρας μας. Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό ότι το 2014 ο ελλη­νι­κός του­ρι­σμός προ­σέλ­κυσε 22 εκ του­ρί­στες, δημιούρ­γησε 750.000 θέσεις εργα­σίας, ενί­σχυσε με 17 δις ευρώ την ελλη­νική οικο­νο­μία και συνει­σέ­φερε ποσοστό 9,5 % του ΑΕΠ. Επι­πρό­σθετα η του­ρι­στική δρα­στη­ριό­τητα στη­ρί­ζει τα Ασφα­λι­στικά Ταμεία σε μια δύσκολη περίοδο, κατά την οποία οι λοιπές δρα­στη­ριό­τη­τες του ιδιω­τι­κού τομέα συρ­ρι­κνώ­νο­νται. Αξίζει επίσης να σημειω­θεί ότι μόνο με τις ταξι­διω­τι­κές εισπρά­ξεις καλύ­πτε­ται το 76% του εμπο­ρι­κού μας ισο­ζυ­γίου. Είναι απόλυτα σαφές ότι ο του­ρι­σμός στην Ελλάδα της κρίσης λει­τουρ­γεί ως «σανίδα σωτη­ρίας» για την εθνική μας οικο­νο­μία. Γι’ αυτό και η ανάγκη όχι μόνο έμπρα­κτης στή­ρι­ξης από την πολι­τεία, αλλά και περαι­τέρω ανά­πτυ­ξης του του­ρι­στι­κού κλάδου είναι μεγα­λύ­τερη από ποτέ. Στο πλαίσιο αυτό θεωρώ πως μία εκστρα­τεία προ­βο­λής και προ­ώ­θη­σης εναλ­λα­κτι­κών μορφών του­ρι­σμού θα ήταν ένα πολύ θετικό και ελπι­δο­φόρο βήμα προ­κει­μέ­νου να κερ­δί­σουμε ως χώρα ακόμη πιο πολλά από τη μονα­δική και αδιαμ­φι­σβή­τητη βαριά μας βιο­μη­χα­νία.