Να μη συνηθίσουμε το θάνατο

Δεν ξέρω αν υπάρ­χει αυτό που λέ­γε­ται «ψυ­χο­λο­γι­κό όριο» και τι ση­μαί­νει αυτό όταν μι­λά­με για απώ­λειες αν­θρώ­πων. Δέκα  και πλέον χι­λιά­δες νε­κροί δεν είναι ένα απλό νού­με­ρο. Είναι δέκα χι­λιά­δες τρα­γω­δί­ες, δέκα χι­λιά­δες σπί­τια που έκλει­σαν, δέκα χι­λιά­δες μο­να­δι­κά πρό­σω­πα που χά­θη­καν. Να μη συ­νη­θί­σου­με το θά­να­το. Είναι το λι­γό­τε­ρο που μπο­ρού­με να κά­νου­με.  Η επί­μο­νη έκ­φρα­ση ικα­νο­ποί­η­σης από κυ­βερ­νη­τι­κά στε­λέ­χη για τη δια­χεί­ρι­ση της παν­δη­μί­ας, είναι απο­λύ­τως ασύμ­βα­τη με την οδύνη του θα­νά­του και απο­τε­λεί προ­σβο­λή στους συ­ναν­θρώ­πους μας που χά­νουν κα­θη­με­ρι­νά τη ζωή τους. Οι μέρες αυτές κά­νουν την απώ­λεια ακόμη πιο δυ­σβά­στα­χτη. Οφεί­λου­με σε­βα­σμό. στους δι­κούς τους αν­θρώ­πους οφεί­λου­με αν όχι συ­μπό­νοια, του­λά­χι­στον την απο­φυ­γή της επι­δει­κτι­κής αδια­φο­ρί­ας (όπως παν­δη­μία έχου­με, θα έχου­με και θα­νά­τους που ακού­στη­κε…). Να μη συ­νη­θί­σου­με το θά­να­το.