Mήνυμα του Αντώνη Β. Καμπουράκη για την Παγκόσμια Ημέρα Τουρισμού

Η Πα­γκό­σμια Ημέρα Του­ρι­σμού, μάς βρί­σκει στο τέλος μιας ακόμη απαι­τη­τι­κής του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου. Είναι ημέρα αρ­χι­κού απο­λο­γι­σμού, αλλά πρω­τί­στως είναι μέρα ευ­θύ­νης για το μέλ­λον.

Ο του­ρι­σμός, δεν είναι για τη χώρα μας, μια «βιο­μη­χα­νία» αριθ­μών. Είναι ο πυ­ρή­νας της ζωής των το­πι­κών κοι­νω­νιών. Συν­δέ­ε­ται με την ερ­γα­σία, με το ει­σό­δη­μα και την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των πο­λι­τών, αλλά και με την ίδια την ει­κό­να της Ελ­λά­δας, στον κόσμο.

Φέτος, η αυ­θε­ντι­κή φι­λο­ξε­νία βρί­σκε­ται στο επί­κε­ντρο. Και δι­καί­ως. Η φι­λο­ξε­νία δεν εξα­ντλεί­ται στις υπο­δο­μές και στις υπη­ρε­σί­ες. Την δη­μιουρ­γούν οι άν­θρω­ποι. Ως επαγ­γελ­μα­τί­ας του του­ρι­σμού, γνω­ρί­ζω από πρώτο χέρι ότι ο επι­σκέ­πτης επι­στρέ­φει, για τη σχέση που χτί­στη­κε, για τη φρο­ντί­δα που δέ­χθη­κε, για τον τόπο που γνώ­ρι­σε, όπως πραγ­μα­τι­κά είναι.

Γι’ αυτό, η πρώτη μου σκέψη σή­με­ρα πη­γαί­νει στους ερ­γα­ζό­με­νους του κλά­δου. Χωρίς αυ­τούς, κα­νέ­νας προ­ο­ρι­σμός δεν μπο­ρεί να στα­θεί. Για να πα­ρα­μεί­νει ο Ελ­λη­νι­κός Του­ρι­σμός αυ­θε­ντι­κός και βιώ­σι­μος, χρειά­ζο­νται δί­καιες αμοι­βές, κα­τάρ­τι­ση, κί­νη­τρα για τους νέους και, πάνω απ’ όλα, λύ­σεις στο οξύ πρό­βλη­μα της στέ­γα­σης των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Η αυ­θε­ντι­κό­τη­τα προ­ϋ­πο­θέ­τει επί­σης ζω­ντα­νές το­πι­κές κοι­νω­νί­ες. Η του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη πρέ­πει να συμ­βα­δί­ζει με την κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή, με σα­φείς κα­νό­νες στις βρα­χυ­χρό­νιες μι­σθώ­σεις, με σε­βα­σμό στο πε­ρι­βάλ­λον και στην πο­λι­τι­στι­κή μας ταυ­τό­τη­τα.

Η Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση βρί­σκε­ται κα­θη­με­ρι­νά στην πρώτη γραμ­μή. Κα­θα­ριό­τη­τα, ύδρευ­ση, συ­γκοι­νω­νί­ες, ναυα­γο­σω­στι­κή κά­λυ­ψη, δια­χεί­ρι­ση πα­ρα­λιών: όλα αυτά συν­θέ­τουν την εμπει­ρία του επι­σκέ­πτη. Είναι εύ­λο­γο, λοι­πόν, οι πόροι που πα­ρά­γει ο του­ρι­σμός, όπως το Τέλος Αν­θε­κτι­κό­τη­τας, να επι­στρέ­φουν αντα­πο­δο­τι­κά στους τό­πους που τον πα­ρά­γουν. Ένας προ­ο­ρι­σμός που δεν ενι­σχύ­ε­ται, απο­δυ­να­μώ­νε­ται. Η Αυ­το­διοί­κη­ση δεν θέλει να είναι θε­α­τής. Θέλει και μπο­ρεί να είναι πρω­τα­γω­νι­στής  σε μια δί­καιη και ρε­α­λι­στι­κή Εθνι­κή Στρα­τη­γι­κή για τον του­ρι­σμό.

Ιδιαί­τε­ρη σκέψη σή­με­ρα για τη Ρόδο. Πρω­το­πό­ρος στο χτί­σι­μο του ελ­λη­νι­κού του­ρι­σμού, πα­ρα­μέ­νει ένας από τους κο­ρυ­φαί­ους διε­θνείς προ­ο­ρι­σμούς της Με­σο­γεί­ου. Έχει απο­δεί­ξει την αντο­χή της σε δια­δο­χι­κές κρί­σεις, χάρη στους αν­θρώ­πους της, στους ερ­γα­ζό­με­νους και στους φι­λό­ξε­νους κα­τοί­κους της. Η Ρόδος έχει δεί­ξει τον δρόμο και στη δί­καιη ανά­πτυ­ξη, με το­πι­κές συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις, που ανα­γνω­ρί­ζουν την αξία της ερ­γα­σί­ας στον κλάδο. Ακόμη και στις πιο δύ­σκο­λες επο­χές.

Οι προ­ο­πτι­κές της είναι με­γά­λες. Μπο­ρεί να γίνει προ­ο­ρι­σμός δώ­δε­κα μηνών, αξιο­ποιώ­ντας τη Με­σαιω­νι­κή Πόλη και την πο­λι­τι­στι­κή της κλη­ρο­νο­μιά, τον συ­νε­δρια­κό, τον αθλη­τι­κό, τον του­ρι­σμό της υπαί­θρου, τον γα­στρο­νο­μι­κό της του­ρι­σμό. Για να συμ­βεί αυτό, χρειά­ζο­νται επεν­δύ­σεις σε υπο­δο­μές, σε­βα­σμός στο πε­ρι­βάλ­λον και πόροι που επι­στρέ­φουν στον τόπο. Στό­χος μας πρέ­πει είναι μια Ρόδος βιώ­σι­μη, αν­θε­κτι­κή και ανοι­χτή στον κόσμο. Που θα την πα­ρα­δώ­σου­με ακόμη κα­λύ­τε­ρη, στις επό­με­νες γε­νιές.

Αυτή είναι και η πρό­κλη­ση για ολό­κλη­ρη τη χώρα: ένας του­ρι­σμός δώ­δε­κα μηνών, με τη βιω­σι­μό­τη­τα ως ορι­ζό­ντια αρχή.

Ο του­ρι­σμός που θέ­λου­με, είναι εκεί­νος όπου τα οφέλη δια­χέ­ο­νται σε όλους: στους επι­σκέ­πτες, στους ερ­γα­ζό­με­νους, στις επι­χει­ρή­σεις και, κυ­ρί­ως, στις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες. Αυτή είναι, τε­λι­κά, η ουσία της φι­λο­ξε­νί­ας: ο τόπος να κερ­δί­ζει, μαζί με τον επι­σκέ­πτη του.

Χρό­νια πολλά σε όλους τους αν­θρώ­πους, του μο­να­δι­κού Ελ­λη­νι­κού Του­ρι­σμού.