Διχασμός και για την ειρήνη

Μια χώρα, που αντί να συ­ζη­τά σο­βα­ρά πως θα αντι­με­τω­πί­σει τα μελ­λού­με­να, εν μέσω της ακρί­βειας και με την απει­λή της επι­σι­τι­στι­κής κρί­σης πάνω από τα κε­φά­λια μας, ασχο­λεί­ται, τσα­κώ­νε­ται κα­λύ­τε­ρα, μετά την συ­ναυ­λία «για την ει­ρή­νη»και για τον προ­χθε­σι­νό τη­λε­μα­ρα­θώ­νιο «ένα τρα­γού­δι για την Ου­κρα­νία» έχει τύχη; Τι φταί­ει σε αυτή τη χώρα και μια  πρω­το­βου­λία αλ­λη­λεγ­γύ­ης σε πρό­σφυ­γες και αμά­χους, μπο­ρεί να με­τα­τρα­πεί σε εμ­φύ­λια δια­μά­χη; Γιατί το μίσος και ο δι­χα­σμός επι­κρα­τούν ακόμη και όταν μι­λά­με για την ει­ρή­νη;