ΑΛΛΑ…

Δεν χρειά­ζε­ται καμία ανάλυση για το χιούμορ επι­πέ­δου μία «Ελλη­νίδα μάνα» που έκανε πρε­μιέρα, αισθη­τι­κής βιντε­ο­κασ­σε­τών των ’80’ς, βασι­σμένο σε ενα κόνσεπτ του­λά­χι­στον 30 ετών που η ίδια η εποχή το έχει ακυ­ρώ­σει προ πολλού. Δεν χρειά­ζο­νται και μαθή­ματα αισθη­τι­κής σε κανέναν. Ο καθένας γελάει με ότι είναι πιο κοντά στα βιώματα, την καλ­λιέρ­γειά του. Εν τέλει: « Περισ­σό­τερο από οτι­δή­ποτε άλλο, ο χαρα­κτή­ρας κι ο πολι­τι­σμός ενός ανθρώ­που φαί­νε­ται απ’ αυτό που θεωρεί αστείο.»  (Βόλφ­γκανγκ Γκαίτε). ΑΛΛΑ, με το θέμα του βιασμού και της σεξουα­λι­κής παρε­νό­χλη­σης , με τόσα δικα­στή­ρια εν εξε­λί­ξει, τόσες πληγές ανοι­χτές τριγύρω και καθη­με­ρινά πρω­το­σέ­λιδα για παρε­νο­χλή­σεις, ασέλ­γειες και βια­σμούς ακόμη καια­νη­λί­κων, δεν γελάει κανείς και σε κανέναν δεν επι­τρέ­πε­ται η «κανο­νι­κο­ποί­ηση» της θηριω­δίας μέσα από φτηνή πλάκα. Και σ’αυτό, δεν χωράνε ανα­λύ­σεις και συζη­τή­σεις,  για δήθεν σάτιρα που δεν δέχεται λογο­κρι­σία.