Μ. Καρχιμάκης: «Ο Γ. Παπανδρέου δικαιώνεται καθημερινά για τις επιλογές του»!

Κύριε Καρ­χι­μάκη πώς βλέπετε την πορεία της συγκυ­βέρ­νη­σης Σύριζα – ΑΝΕΛ; Τελικά κατά­φε­ραν κάτι από όσα υπο­σχέ­θη­καν στον ελλη­νικό λαό πριν τον Γενάρη του 2015;

Νομίζω πως η συγκυ­βέρ­νηση βρί­σκε­ται μπροστά στη διά­ψευση των προσ­δο­κιών που η ίδια εσφαλ­μένα δημιούρ­γησε πάνω στο μύθο του αντι­μνη­μο­νίου.

Ένα μύθο που πρώτη καλ­λιέρ­γησε η Νέα Δημο­κρα­τία στα “Ζάππεια” και συνέ­χι­σαν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ ως μια άλλη δήθεν “αρι­στερή” εκδοχή του κύριου Σαμαρά.
Έτσι, παρότι η  σημε­ρινή κυβερ­νη­τική πλειο­ψη­φία δεν είχε να αντι­με­τω­πί­σει την κρίση αξιο­πι­στίας που είχε να αντι­πα­ρέλ­θει η δική μας κυβέρ­νηση το 2009 λόγω της στα­τι­στι­κής απάτης του κύριου Καρα­μανλή, παρότι ειχε δημιουρ­γη­θεί ο μηχα­νι­σμός στή­ρι­ξης χάρη στις προ­σπά­θειες του Γιώργου Παπαν­δρέου και η οικο­νο­μία βρι­σκό­ταν σε μια σταθερή τροχιά, η κατά­σταση της χώρας πλεον γίνεται ολοένα και δυσκο­λό­τερη.
Κι αυτό γιατί δεν δίνεται προ­τε­ραιό­τητα  σε συγκρου­σια­κές προ­ο­δευ­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις που δημιουρ­γούν νέο πλούτο και διευ­ρύ­νουν τη φορο­λο­γική βάση αλλά μόνο σε φοροει­σπρα­κτικά μέτρα απέ­να­ντι στα στους ίδιους και στους ίδιους, στα συνήθη υπο­ζύ­για που σηκώ­νουν και το μεγα­λύ­τερο βάρος της δημο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής.

Η λύση δε βρί­σκε­ται στη λιτό­τητα, βρί­σκε­ται στις μεγάλες αλλαγές και κοι­νω­νι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις που δεν θα έρθουν με λαϊ­κι­σμό αλλά με προ­τά­σεις, με ένα ενα δικό μας ελλη­νικό σχεδιο εξόδου απο την κρίση.
Η χώρα πρεπει να αφήσει πίσω της τις εύκολες, “μαγικές” λύσεις στις οποίες είχαν επεν­δύ­σει όλα τα πρώην αντι­μνη­μο­νιακά κόμματα.

Πρέπει να προ­χω­ρή­σουμε μπροστά γιατί έχουμε χάσει ήδη 5 χρόνια. Δεν μπο­ρούμε να χάσουμε και μια γενιά.

Για αυτά τα νεα παιδια, τους νέους επι­στή­μο­νες κι εργα­ζό­με­νους που φεύγουν στο εξω­τε­ρικό έχουμε χρέος να αγω­νι­στούμε όλοι.

Παρα­κο­λου­θούμε με αγωνία τις εξε­λί­ξεις στο προ­σφυ­γικό -κυρίως εμείς στα νησιά. Πώς κρίνετε τους μέχρι τώρα χει­ρι­σμούς της κυβέρ­νη­σης;

Οι λογικές των “ανοι­χτών” συνόρων όπως παλαιό­τερα εξήγ­γει­λαν με δημό­σιες τοπο­θε­τή­σεις τους κυβερ­νη­τικά στελέχη απο­δεί­χτη­καν ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κές για τη χώρα μας.

Όπως ανα­πο­τε­λε­σμα­τική απο­δεί­χτηκε και η σύνδεση των οικο­νο­μι­κών μας υπο­χρε­ώ­σεων με τα γεω­πο­λι­τικά ζητή­ματα στην ευρύ­τερη περιοχή της νοτιο­α­να­το­λι­κής Μεσο­γείου. Αυτό που προ­σπα­θού­σαμε με κάθε τρόπο να απο­φύ­γουμε το 2009, τη σύνδεση των εθνικών μας θεμάτων με την οικο­νο­μική μας δυσπρα­γία, το κατά­φερε η κυβέρ­νηση σήμερα προς τέρψη των πλέον συντη­ρη­τι­κών κι αντιευ­ρω­παϊ­κών κύκλων.

Βέβαια για την δια­μορ­φω­μένη κατά­σταση δεν μπο­ρούμε να ψέγουνε μόνο τις ελλη­νι­κές αρχές. Η δια­χεί­ριση των μετα­να­στευ­τι­κών ροών είναι ένα διεθνές πρό­βλημα και καμιά χώρα δεν μπορεί να το λύσει μόνη της. Απαιτεί δια­κρα­τι­κές συνεν­νο­ή­σεις και ευρύ­τε­ρες συναι­νέ­σεις αφενός και πριν από όλα για την ειρή­νευση στη Μέση Ανατολή που θα στα­μα­τή­σει ουσια­στικά και το μεγα­λύ­τερο προ­σφυ­γικό ρεύμα. Χρειά­ζε­ται όμως ταυ­τό­χρονα κι ένα ευρω­παϊκό Σχέδιο Μάρσαλ για την παρα­γω­γική και κυρίως κοι­νω­νική ενσω­μά­τωση αυτών των ανθρώ­πων. Γι’ αυτό λοιπόν μαζί με τις αστο­χίες της κυβέρ­νη­σης έχουμε χρέος να στη­λι­τεύ­ουμε και τις αστο­χίες και το έλλειμμα αλλη­λεγ­γύης της Ευρώπης.
Ένα έλλειμμα που βάθυνε στα χρόνια της κρίσης γιατί και στην Ευρώπη κάποιοι επέ­λε­ξαν το λαϊ­κι­σμό και τη κατα­συ­κο­φά­ντηση ολό­κλη­ρων λαών απο τη δύσκολη μα λυτρω­τική αλήθεια.
Το μόνο σίγουρο είναι πως το μετα­να­στευ­τικό δεν επι­δέ­χε­ται τέτοιας αντι­με­τώ­πι­σης.

Το πρό­σφατο συμβάν με την απόφαση του Έλληνα πρω­θυ­πουρ­γού να μην προ­σγειω­θεί στην Ρόδο, προ­κά­λεσε έντονες αντι­δρά­σεις σε τοπικό επίπεδο -και όχι μόνον. Θα ήθελα το σχόλιό σας.

Η παρέμ­βασή μας αφο­ρούσε τα όσα είδαμε και  μας μετέ­φερε ο δήμαρ­χος Ρόδου και το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο στην πρό­σφατη επί­σκεψή μας μαζί με τον πρώην Πρόεδρο της Βουλής κ. Φίλιππο Πετσάλ­νικο και τον Αντι­πρό­ε­δρο της Βουλής κ. Γρηγόρη Νιώτη στο νησί στο πλαίσιο της έκθεσης του Ιδρύ­μα­τος Ανδρέα Παπαν­δρέου. Είναι εικόνες μιας σύγ­χρο­νης ανθρώ­πι­νης τρα­γω­δίας αυτές που μετα­φέ­ραμε στη συνά­ντηση μας με τον Υπουργό Άμυνας και δυστυ­χώς απο­τε­λούν καθη­με­ρι­νό­τητα για τις ακτές των νησιών μας! Άλλωστε, η σημε­ρινή κατά­σταση της Ρόδου και των άλλων νησιών απο­τε­λεί μια προβολή από το μέλλον ολό­κλη­ρης της χώρας αν δεν δια­μορ­φω­θεί μια συνο­λική εθνική και Ευρω­παική στρα­τη­γική σε σχέση με το μετα­να­στευ­τικό ζήτημα. Η παρέμ­βαση μας συνεπώς δεν αφορά ένα τοπικής εμβέ­λειας  πρό­βλημα αλλά ένα μεγάλο εθνικό θέμα. Με τον σημε­ρινό Υπουργό Άμυνας,  μας χώριζαν και μας χωρί­ζουν πάρα πολλά, αξιακά και ιδε­ο­λο­γικά ! Όμως δεν συνα­ντη­θή­καμε  με τον κύριο Καμμένο αλλά με το θεσμικό εκπρό­σωπο της Ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης, τον πλέον αρμόδιο Υπουργό για θέματα εθνικής ασφά­λειας.

Πράξαμε δηλαδή το αυτο­νό­ητο. Να εκθέ­σουμε τα προ­βλή­ματα στην πολι­τική ηγεσία όπως θα κάναμε εάν το ΚΙΝΗΜΑ μας είχε εισέλ­θει στο κοι­νο­βού­λιο και ασκού­σαμε κοι­νο­βου­λευ­τικό  έλεγχο. Και θα συνε­χί­σουμε να το κάνουμε. Θα συνε­χί­σουμε να ασκούμε δημιουρ­γική κριτική στην εξουσία, να αφου­γκρα­ζό­μα­στε τις ανη­συ­χίες των πολιτών και να προ­τεί­νουμε λύσεις στα μεγάλα και υπαρκτά προ­βλή­ματα του τόπου. Η παρέμ­βαση μας αυτή είναι η αρχή από μια σειρά από πολύ­μορ­φες δράσεις και πρω­το­βου­λίες που θα ανα­λά­βει το ΚΙΝΗΜΑ μας στο επόμενο διά­στημα για την ευαι­σθη­το­ποί­ηση των πολιτών και την κινη­το­ποί­ηση των αρχών πάνω στο συγκε­κρι­μένο ζήτημα. Στα πλαίσια αυτών των δράσεων, η Ρόδος, τα Δωδε­κά­νησα και γενι­κό­τερα η νησιω­τική Ελλάδα έχει για το Κίνημά μας σημαί­νουσα θέση ως ένας τόπος πρό­τυ­πης νησιω­τι­κής ανά­πτυ­ξης που δεν μπορεί να μετα­τρα­πεί σε αποθήκη ψυχών.

Μιλήστε μας για τους στόχους και το δια­κύ­βευμα του Κινή­μα­τος Δημο­κρα­τών Σοσια­λι­στών.

Το ιστο­ρικό δια­κύ­βευμα για τους Σοσια­λι­στές και Δημο­κρά­τες και επο­μέ­νως και για το δικό μας Κίνημα ήταν και είναι πάντα η αλλαγή της χώρας. Η σύγκρουση με τα κακώς κείμενα, με τον παρα­σι­τι­σμό και η απε­λεύ­θε­ρωση των υγιών δυνά­μεων της κοι­νω­νίας και των πραγ­μα­τι­κών δημιουρ­γών της οικο­νο­μίας.

Μέσα στην κρίση λίγο πολύ όλοι μας, πολίτες και πολι­τι­κοί έχουμε υπο­πέ­σει σε ένα σφάλμα.

Έχουμε υπο­τι­μή­σει τα συγκρι­τικά πλε­ο­νε­κτή­ματα της χώρας, έχουμε αμφι­σβη­τή­σει την πίστη μας στις δυνα­τό­τη­τες του Ελλη­νι­σμού.

Το Κίνημα Δημο­κρα­τών Σοσια­λι­στών είναι μια ένας πολι­τι­κός σχη­μα­τι­σμός που επιθμεί να επα­να­φέ­ρει ακριβώς αυτές τις αξίες στο δημόσιο διάλογο.

Με σχέδιο για μια σύγ­χρονη και δημο­κρα­τική Ελλάδα, που θα σέβεται τα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα, θα ενι­σχύει τις ελευ­θε­ρίες των πολιτών με αμε­σο­δη­μο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σίες και θα πρω­το­πο­ρεί στην Παιδεία και τις νέες τεχνο­λο­γίες. Μια ενερ­γειακά αυτό­νομη πατρίδα που θα επεν­δύ­σει στην Πράσινη Ανά­πτυξη, στην και­νο­το­μία και την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα μέσα σε ένα περι­βάλ­λον δια­φά­νειας και κοι­νω­νι­κής κι εργα­σια­κής δικαιο­σύ­νης.

Γιατί για μας, η αντα­γω­νι­στι­κό­τητα της οικο­νο­μίας δεν θα κριθεί στη μείωση των μισθών αλλά στη δια­μόρ­φωση των όρων για την καλύ­τερη δυνατή αξιο­ποί­ηση του καλά εκπαι­δευ­μέ­νου ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού σε ένα φιλε­πεν­δυ­τικό θεσμικό πλαίσιο που θα πατάσ­σει τη δια­φθορά και την ευνοιο­ρα­τία.

Για μας οι άμθρω­ποι είναι ακριβώς το μεγα­λύ­τερο μας πλε­ο­νέ­κτημα.

Για να γίνουν βέβαια όλα αυτά δεν χρειά­ζε­ται μόνο ένα κόμμα ή οι αντί­στοιχη νομο­θε­τική δρα­στη­ριό­τητα στο κοι­νο­βού­λιο. Χρειά­ζε­ται πάνω από όλα αλλαγή νοο­τρο­πίας και θεσμι­κής παι­δείας του λαού μας. Είναι αυτή η αλλαγή που θα φέρει μια δημο­κρα­τική επα­νά­σταση όπως προ­σπα­θή­σαμε να φέρουμε μέσα σε αντί­ξοες συν­θή­κες κατά τη διετία 2009-2011 με και­νο­τό­μους θεσμούς – σταθ­μούς για το δημόσιο βίο όπως το opengoverment και η Διαύ­γεια.

Γι’ αυτό και ο στόχος του Κινή­μα­τος μας δεν είναι απλά να εξα­σφα­λί­σει την είσοδο του στη Βουλή όπως μπορεί κάποιος κοντό­φθαλμα να ισχυ­ρι­στεί.

Ο προ­γραμ­μα­τι­κός μας στόχος είναι να εμφυ­σή­σουμε μια νέα κουλ­τούρα στην πολι­τική ζωή του τόπου, μια κουλ­τούρα προ­σφο­ράς, ευθύνης και κοι­νω­νι­κής αλλη­λεγ­γύης.

 Έχετε δηλώσει ότι ο Γιώργος Παπαν­δρέου δικαιώ­νε­ται συνεχώς, σε ό,τι αφορά την προ­σφυγή της Ελλάδας στον μηχα­νι­σμό στή­ρι­ξης το 2009. Για ποιους λόγους θεω­ρείτε πως αδι­κή­θηκε ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός;

Κάθε μέρα που περνά κάθε σκε­πτό­με­νος συμπο­λί­της μας ανε­ξαρ­τή­τως πολι­τι­κής κατα­γω­γής αντι­λαμ­βά­νε­ται πως ο Γιώργος Παπαν­δρέου δικαιώ­νε­ται για τις επι­λο­γές του. Όχι μόνο για την προ­σφυγή στο μηχα­νι­σμό στή­ρι­ξης και την κοπιώδη προ­σπά­θειά του να κρα­τή­σει τη χώρα στο κοινό νόμισμα όταν ακόμα Νέα Δημο­κρα­τία και ΣΥΡΙΖΑ έσκιζαν τα μνη­μό­νια αλλά για το σύνολο της πολι­τι­κής του ατζέ­ντας.

Από τη σύγκρουση με τα εκδο­τικά συμ­φέ­ρο­ντα, τον πελα­τεια­σμό, τη διο­ρα­τι­κό­τητα στα διεθνή ζήτη­ματα ως τις μεγάλες προ­ο­δευ­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις, της Διαύ­γειας, του Καλ­λι­κράτη, του νόμου  για την ιθα­γέ­νεια, της ηλε­κτρο­νι­κής  συντα­γο­γρά­φη­σης που μείωσε για όλους τους πολίτες -και ειδικά τους πιο αδύναμους- τη φαρ­μα­κευ­τική δαπάνη, τη θέσπιση του οικο­νο­μι­κού εισαγ­γε­λέα, τη φορο­λό­γηση των offshore και πόσα άλλα.

Με ρωτάτε αν αδι­κή­θηκε.

Σας απαντώ.

Ναι ο Γιώργος Παπαν­δρέου αδι­κή­θηκε γιατί ήταν ο μόνος που συγκρού­στηκε όχι στα λόγια αλλά στην πράξη, με συγκε­κρι­μέ­νες μεταρ­ρυθ­μί­σεις και νομο­θε­τή­ματα με την οικο­νο­μική ολι­γαρ­χία.

Αδι­κή­θηκε από ένα ανώριμο πολι­τικό σύστημα που επέλεξε να λαϊ­κι­σει στα δύσκολα. Αδι­κή­θηκε από αυτούς που έσκιζαν τα μνη­μό­νια στην αντι­πο­λί­τευση μόνο και μόνο για να τα ξανα­κολ­λή­σουν ως πρω­θυ­πουρ­γοί, υπουρ­γοί και βου­λευ­τές. Είναι οι ίδιοι άνθρω­ποι που αδί­κη­σαν την Ελλάδα και την Νέα Γενιά έξι χρόνια τώρα. Κάποιοι λένε πως ίσως αδίκησε κι ο ίδιος τον εαυτό.

Αδίκησε τον εαυτό του όταν για λόγους εθνικής ενό­τη­τας και κοι­νω­νι­κής συνοχής δεν κατα­κε­ραύ­νωσε τον αρχι­τέ­κτο­ντα της χρε­ο­κο­πίας, τον Κώστα Καρα­μανλή για την τερά­στια στα­τι­στική απάτη και τη δια­φθορά που κλη­ρο­δό­τη­τσε η περί­ο­δος της δια­κυ­βέρ­νη­σης του.

Αδίκησε τον εαυτό του ακόμα όταν ανα­τρά­πηκε στις Κάννες κι έπειτα με το κοι­νο­βου­λευ­τικό πρα­ξι­κό­πημα που έφερε ένα μη εκλεγ­μένο τρα­πε­ζι­τικό στέ­λε­χος στον πρω­θυ­πουρ­γικό θώκο και τη συνεχή υπνό­μευση του από μια μικρή ομάδα βου­λευ­τών του κόμ­μα­τος του – ποιος θα ξεχάσει άραγε συγκε­κρι­μένο βου­λευτή στο περι­στύ­λιο της Βουλής, στις πιο δύσκο­λες στιγμές της χώρας, στο μέσον της 4ετίας να τον ωρύεται ενα­ντίον του εκλεγ­μέ­νου πρω­θυ­πουρ­γού του 44% με το γνωστό “απο­τε­λείς παρελ­θόν”- εκτι­μώ­ντας ότι η πολι­τική αστά­θεια θα οδη­γούσε με βεβαιό­τητα σε περι­πέ­τειες τη χώρα.

Άσχετα όμως του τι πιστεύει κανείς για αυτές τους τις απο­φά­σεις, η αλήθεια είναι μια.

Πως  ο Γιωργος Παπαν­δρέου υπήρξε ο μόνος πολι­τι­κός που τα τελευ­ταία χρόνια έκανε το αυτό­νοητο. Έβαλε δηλαδή την Ελλάδα πάνω από όλα, πάνω από την πολι­τική του καριέρα, τη φιλο­δο­ξία και τις καρέ­κλες της εξου­σίας.

Η διαφορά του με τους κύριους Σαμαρά και Τσίπρα είναι κάτι παρά­πανω από εμφα­νείς.

Γι’ αυτό τον λόγο, προ­σω­πικά θα τον στηρίζω πάντα.

Γιατί για κείνον κι έτσι και για μένα, η Ελλάδα είναι και πρέπει να είναι η πρώτη μας προ­τε­ραιό­τητα.