Πρέπει να βρούμε κάποιο τρόπο!

Μέσα σε μία βδομάδα δολο­φο­νή­θη­καν άλλες δύο γυναί­κες και ακόμη μία γλίτωσε το θάνατο κατά λάθος, επειδή ήταν τυχερή (!) και φέρει μαχαι­ριές σε όλο της το σώμα. Μέσα σε μια εβδο­μάδα. Υπάρ­χουν πολλοί που ψάχνουν να βρουν αιτίες στους φόνους γυναι­κών σε παρά­γο­ντες έξω από την αντί­ληψη, τις πράξεις, τις ευθύνες του άντρα που διέ­πραξε το έγκλημα. Σε κλι­μα­τι­κούς ή πολι­τι­σμι­κούς παρά­γο­ντες για να δικαιο­λο­γή­σουν να σχε­τι­κο­ποι­ή­σουν την έμφυλη βία. Όμως αυτή υπάρχει και είναι επίμονη. Και δεν φταίνε οι κλι­μα­τι­κές συν­θή­κες. Κάθε φόνος είναι ένα έγκλημα καλά προ­ε­τοι­μα­σμένο. Προ­με­λε­τη­μένο σχεδόν. Όχι μόνο από τον δράστη, αλλά και από την κοι­νω­νία. Που ανα­πα­ρά­γει σεξι­στικά στε­ρε­ό­τυπα και προ­κα­τα­λή­ψεις. Οχι δεν έχουμε να κάνουμε με «μεμο­νω­μέ­νες περι­πτώ­σεις». Αλλά με ένα πραγ­μα­τικό φαι­νό­μενο και ένα ακόμη πιο πραγ­μα­τικό πρό­βλημα που πρέπει να μας προ­βλη­μα­τί­σει. Είναι αδια­νό­ητο εν έτει 2021 να παρα­τη­ρεί­ται έξαρση του φαι­νο­μέ­νου και όχι ύφεση. Θα κάνουμε κάτι γι’ αυτό, θα βάλουμε πλάτη, θα βάλουμε φωνή, θα δεί­ξουμε με το δάχτυλο ή μήπως θα περι­μέ­νουμε καρ­τε­ρικά το επόμενο «Έκτακτο» για να ξαναρ­χί­σουμε το μοι­ρο­λόι; Πρέπει με κάποιο τρόπο να σπάσει αυτό το από­στημα. Να διδά­ξουμε τα παιδιά μας τα αυτο­νό­ητα. Να τα γαλου­χή­σουμε με τρυ­φε­ρό­τητα, σεβασμό, αγάπη και όχι ματσίλα και μαγκιά του προη­γού­με­νου αιώνα.