Λίγα λόγια για τον Γεώργιο Μαργαρίτη του Αλεξάνδρου,  προ Πρόεδρο του Ροταριανού Ομίλου Ρόδου

Από τον Ρο­τα­ρια­νό Όμιλο ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής:

Απο­χαι­ρε­τού­με σή­με­ρα με βαριά καρ­διά έναν άν­θρω­πο που υπήρ­ξε για όλους μας πρό­τυ­πο ευ­πρέ­πειας, ανι­διο­τέ­λειας και ήθους. Ενός αν­θρώ­που που άφησε ανε­ξί­τη­λο το απο­τύ­πω­μά του τόσο στον Ρο­τα­ρια­νό Όμιλο Ρόδου όσο και στην κοι­νω­νία μας. Απο­χαι­ρε­τού­με με σε­βα­σμό και ευ­γνω­μο­σύ­νη τον Γε­ώρ­γιο Μαρ­γα­ρί­τη του Αλέ­ξαν­δρου, έναν Ρο­τα­ρια­νό που υπη­ρέ­τη­σε τα ιδα­νι­κά του Rotary με συ­νέ­πεια, ανι­διο­τέ­λεια και μία ήρεμη αλλά ακλό­νη­τη δύ­να­μη ψυχής.

Ο Γε­ώρ­γιος Μαρ­γα­ρί­της δεν ήταν απλώς ένας προ Πρό­ε­δρος του Ομί­λου μας. Υπήρ­ξε ένας άν­θρω­πος που έδωσε νόημα στην προ­σφο­ρά, που στή­ρι­ξε, ενέ­πνευ­σε και κα­θο­δή­γη­σε. Με την πρα­ό­τη­τα και τη σοφία του, με τον ήρεμο αλλά στα­θε­ρό του λόγο, κα­τά­φε­ρε να ενώ­σει αν­θρώ­πους, να προ­ω­θή­σει έργα, να καλ­λιερ­γή­σει σχέ­σεις αδελ­φο­σύ­νης και συ­νερ­γα­σί­ας. Το έργο του υπήρ­ξε πλού­σιο, όχι μόνο σε πρά­ξεις αλλά και σε πνεύ­μα. Ήξερε να ακού­ει, ήξερε να στη­ρί­ζει, ήξερε να προ­σφέ­ρει.

Η πα­ρου­σία του στον Όμιλο υπήρ­ξε φάρος ήθους. Πί­στευε βαθιά στην αξία της κοι­νό­τη­τας, στην προ­σφο­ρά χωρίς ανταλ­λάγ­μα­τα, στην κα­λο­σύ­νη που δε χρειά­ζε­ται λόγια αλλά πρά­ξεις. Και αυτές οι πρά­ξεις θα μεί­νουν για πάντα ζω­ντα­νές: στις πρω­το­βου­λί­ες που ενέ­πνευ­σε, στους αν­θρώ­πους που βο­ή­θη­σε, στους φί­λους που κέρ­δι­σε και κρά­τη­σε.

Για όλους εμάς που τον γνω­ρί­σα­με, ο Γε­ώρ­γιος Μαρ­γα­ρί­της αφή­νει πίσω του μια κλη­ρο­νο­μιά αλη­θι­νά πο­λύ­τι­μη: την κλη­ρο­νο­μιά ενός αν­θρώ­που που έζησε με αξιο­πρέ­πεια, ερ­γά­στη­κε με αφο­σί­ω­ση, υπήρ­ξε πρό­τυ­πο οι­κο­γε­νειάρ­χη και στά­θη­κε πάντα δίπλα στον συ­νάν­θρω­πο με κα­θα­ρή καρ­διά. Μας δί­δα­ξε ότι το ήθος δεν είναι απλώς μια αρετή, αλλά τρό­πος ζωής. Πως η ηγε­σία δεν φαί­νε­ται από τα λόγια, αλλά από τη σιω­πη­λή δύ­να­μη της προ­σφο­ράς.

Εκ μέ­ρους όλων όσων τον γνω­ρί­σα­με, τον τι­μή­σα­με και τον αγα­πή­σα­με, εκ­φρά­ζου­με στην οι­κο­γέ­νειά του την πιο βαθιά μας συ­μπα­ρά­στα­ση. Η απώ­λειά τους είναι με­γά­λη, όμως η κλη­ρο­νο­μιά του Γε­ωρ­γί­ου Μαρ­γα­ρί­τη είναι ακόμη με­γα­λύ­τε­ρη, γιατί άγ­γι­ξε ζωές και άφησε πίσω του έργο που θα συ­νε­χί­σει να φω­τί­ζει.

Ας είναι ελα­φρύ το χώμα της Ρο­δί­τι­κης γης που θα τον σκε­πά­σει. Αιω­νία του η μνήμη.