Διχάζει το κοινό σχέδιο για αιγιαλό – θάλασσα

Μπορεί ο σχε­δια­σμός των δρα­στη­ριο­τή­των μας στη θάλασσα να είναι ανε­ξάρ­τη­τος από αυτόν της παρά­κτιας ζώνης; Στο ερώτημα αυτό επι­κε­ντρώ­θηκε τις προη­γού­με­νες ημέρες η συζή­τηση στη Βουλή, με αφορμή σχέδιο νόμου για την ενσω­μά­τωση κοι­νο­τι­κής οδηγίας για τη θαλάσ­σια χωρο­τα­ξία. Οι απόψεις διί­στα­νται: ορι­σμέ­νοι παρα­γω­γι­κοί φορείς υπο­στη­ρί­ζουν ότι θα υπάρ­ξουν συγκρού­σεις με τα σχέδια που έχουν ήδη δια­μορ­φω­θεί για την ξηρά, ενώ επι­στή­μο­νες και περι­βαλ­λο­ντι­κές οργα­νώ­σεις εκτι­μούν ότι θάλασσα και αιγια­λός δεν μπορούν να δια­χω­ρι­στούν στη λήψη απο­φά­σεων, καθώς πρό­κει­ται για ένα ενιαίο «σύστημα».

Το σχέδιο νόμου του υπουρ­γείου Περι­βάλ­λο­ντος είναι το πρώτο βήμα για τη θέσπιση και στη χώρα μας θαλάσ­σιου χωρο­τα­ξι­κού σχε­δια­σμού, κατ’ επιταγή της κοι­νο­τι­κής νομο­θε­σίας. Το σχέδιο αφορά την ορθο­λο­γική χωρική ανά­πτυξη δρα­στη­ριο­τή­των στον θαλάσ­σιο και παρά­κτιο χώρο, όπως οι μετα­φο­ρές, η ναυ­τι­λία, η ενέρ­γεια, οι εξο­ρύ­ξεις, οι υδα­το­καλ­λιέρ­γειες και ο του­ρι­σμός, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη την προ­στα­σία τόσο του φυσικού περι­βάλ­λο­ντος όσο και της ενάλιας πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς. Πώς θα γίνει αυτό; Αφού η πολι­τεία καθο­ρί­σει ποιες θα είναι οι προ­τε­ραιό­τη­τές της (με τη μορφή γενικών στρα­τη­γι­κών κατευ­θύν­σεων), θα εκπο­νη­θούν χωρο­τα­ξικά σχέδια ανά ενό­τη­τες (υπο­διαι­ρέ­σεις του θαλάσ­σιου χώρου, που δεν συμπί­πτουν απα­ραί­τητα με τα διοι­κη­τικά όρια των Περι­φε­ρειών). Στην ιεραρ­χία του σχε­δια­σμού, τα θαλάσ­σια χωρο­τα­ξικά σχέδια θα είναι στο ίδιο επίπεδο με τα περι­φε­ρειακά σχέδια, υπο­δε­έ­στερα δηλαδή των ειδικών χωρο­τα­ξι­κών σχεδίων (που καθο­ρί­ζουν το χωρικό κομμάτι σε διά­φο­ρες οικο­νο­μι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες όπως ο του­ρι­σμός, οι ΑΠΕ κ.λπ.).

Αντί­θετα, οι επι­στή­μο­νες που συμ­με­τεί­χαν στη συζή­τηση έκριναν θετικά την κοινή προ­σέγ­γιση θάλασ­σας – αιγια­λού. «Η ολο­κλη­ρω­μένη δια­χεί­ριση του παρά­κτιου χώρου και η συνε­κτική σχέση μεταξύ θάλασ­σας και ξηράς δίνουν προ­στι­θέ­μενη αξία στον σχε­δια­σμό», ανέφερε η καθη­γή­τρια του ΕΜΠ Σοφία Αυγερινού-Κολώνα.

Πάντως, ο χωρο­τα­ξι­κός σχε­δια­σμός στη χώρα μας παρα­μέ­νει μια… πονε­μένη ιστορία: πλαίσια εγκρί­νο­νται χωρίς ιεραρ­χική συνέ­χεια (πρώτα τα χαμη­λό­τερα και μετά τα γενι­κό­τερα), κάποια ακυ­ρώ­νο­νται από το ΣτΕ, τα νέα εκπο­νού­νται… εσαεί, δημιουρ­γώ­ντας κενό που επη­ρε­ά­ζει και τη χωρο­θέ­τηση ανα­πτυ­ξια­κών δρα­στη­ριο­τή­των.

Επι­πλέον, η συζή­τηση για τον σχε­δια­σμό θάλασ­σας και παρά­κτιας ζώνης γίνεται, ενώ το (αρμόδιο για τον αιγιαλό) υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών προ­ε­τοι­μά­ζει να νομο­θε­τή­σει για πρώτη φορά τη νομι­μο­ποί­ηση αυθαι­ρέ­των σε αιγια­λούς και παρα­λίες, μια επιλογή από την οποία δεν υπάρχει επι­στροφή.