Πεθαίνοντας χωρίς αξιοπρέπεια

Ανα­τρι­χια­στικό το ρεπορ­τάζ. Χωρίς φάρμακα, με ανα­βο­λές, καθυ­στε­ρή­σεις και δανεικά λεφτά, οι  Έλληνες καρ­κι­νο­πα­θείς προ­σπα­θούν να επι­ζή­σουν σε ένα σύστημα υγείας απάν­θρωπο και δια­λυ­μένο. ««Χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου, όταν σου ανα­κοι­νώ­νουν ότι έχεις καρκίνο και μέσα σε όλα αυτά η κατά­σταση να εξε­λίσ­σε­ται δρα­μα­τικά, όταν σε ενη­με­ρώ­νουν ότι η πιο σύντομη ημε­ρο­μη­νία είναι τον Ιούλιο», λέει ένας  από τους ανθρώ­πους που μίλησαν στον δημο­σιο­γράφο.  Το πρό­βλημα με την αναμονή στα δημόσια νοσο­κο­μεία έχει επι­δει­νω­θεί. Ειδικά το τελευ­ταίο χρονικό διά­στημα, έντονες είναι οι αντι­δρά­σεις από τον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών, καθώς και από την πλευρά της Ελλη­νι­κής Εται­ρείας Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κής Ογκο­λο­γίας. Σε μια εποχή που οι ανα­σφά­λι­στοι αυξά­νο­νται συνεχώς, οι δύο επι­λο­γές που σου παρέ­χο­νται είναι επώ­δυ­νες και η πραγ­μα­τι­κό­τητα οδυνηρή. Είτε ανα­γκά­ζε­σαι να περι­μέ­νεις μήνες για να υπο­βλη­θείς σε ακτι­νο­θε­ρα­πείες σε δημόσιο νοσο­κο­μείο είτε πηγαί­νεις σε ιδιω­τικό, όπου το κόστος ανέρ­χε­ται σε χιλιά­δες ευρώ. Συνεπώς, ο κόσμος ή δανεί­ζε­ται, προ­κει­μέ­νου να ζήσει, ή δεν βρίσκει, τελικά, τα λεφτά και πεθαί­νει είναι το συμπέ­ρα­σμα.

Οι ελλη­νι­κές κυβερ­νή­σεις και τα μνη­μό­νια έχουν στε­ρή­σει από τους ανθρώ­πους και το στοι­χειώ­δες: να πεθαί­νουν με αξιο­πρέ­πεια… Οποιος έχει ανά­λο­γες εμπει­ρίες, ξέρει… Δεν υπάρχει τίποτε πιο απάν­θρωπο.