«Είμαι ο Τζο Μπαϊντενόπουλος» – Η ομιλία του Αμερικανού προέδρου στη δεξίωση για την Ημέρα της Ελληνικής Ανεξαρτησίας

Με λα­μπρό­τη­τα επέ­στρε­ψε στον Λευκό Οίκο η ετή­σια δε­ξί­ω­ση για την Ημέρα της Ελ­λη­νι­κής Ανε­ξαρ­τη­σί­ας. Πρό­κει­ται για μια ιδιαί­τε­ρη τιμή που απο­δί­δει η αμε­ρι­κα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση στον Ελ­λη­νι­σμό, καθώς η ελ­λη­νο­α­με­ρι­κα­νι­κή και η ιρ­λαν­δι­κή κοι­νό­τη­τα είναι οι μόνες εθνι­κές ομά­δες στις ΗΠΑ που γιορ­τά­ζουν κάθε χρόνο την εθνι­κή τους επέ­τειο στον Λευκό Οίκο. Η συ­γκε­κρι­μέ­νη εκ­δή­λω­ση, πέρα από τον ισχυ­ρό επι­κοι­νω­νια­κό της χα­ρα­κτή­ρα, προ­σφέ­ρει μιας πρώ­της τά­ξε­ως ευ­και­ρία στην ελ­λη­νο­α­με­ρι­κα­νι­κή κοι­νό­τη­τα να με­τα­φέ­ρει μη­νύ­μα­τα στην αμε­ρι­κα­νι­κή πο­λι­τι­κή ηγε­σία.

Ο πρό­ε­δρος Μπάι­ντεν εμ­φα­νί­στη­κε κα­τα­χει­ρο­κρο­τού­με­νος στην αί­θου­σα μαζί με τον Αρ­χιε­πί­σκο­πο Αμε­ρι­κής κ. Ελ­πι­δο­φό­ρο. Λίγο νω­ρί­τε­ρα, ο Αμε­ρι­κα­νός πρό­ε­δρος είχε σε πολύ θερμό κλίμα κατ’ ιδίαν συ­νά­ντη­ση με τον Αρ­χιε­πί­σκο­πο, την πρέ­σβη της Ελ­λά­δας στις ΗΠΑ Κα­τε­ρί­να Να­σί­κα, καθώς και άλλα ηγε­τι­κά στε­λέ­χη της ελ­λη­νο­α­με­ρι­κα­νι­κής κοι­νό­τη­τας.

Πα­ρό­ντες στην εκ­δή­λω­ση ήταν και η αντι­κυ­βερ­νή­της της Κα­λι­φόρ­νια Ελένη Κου­να­λά­κη, ο πρέ­σβης της Κυ­πρια­κής Δη­μο­κρα­τί­ας στις ΗΠΑ Ευάγ­γε­λος Σάβ­βας, ο πρέ­σβης των Ηνω­μέ­νων Πο­λι­τειών στην Ελ­λά­δα Γιώρ­γος Τσού­νης, ο Αμε­ρι­κα­νός βου­λευ­τής Doug Lamborn, ο πο­λι­τεια­κός βου­λευ­τής Σπύ­ρος Μα­τζα­βί­νος και η αδελ­φή του Τζο Μπάι­ντεν, Βά­λε­ρι Μπάι­ντεν.

Στη δια­κή­ρυ­ξη για την 203η επέ­τειο της Ελ­λη­νι­κής Ανε­ξαρ­τη­σί­ας, ο πρό­ε­δρος Τζο Μπάι­ντεν έκανε εκτε­νή ανα­φο­ρά στις ελ­λη­νο­α­με­ρι­κα­νι­κές σχέ­σεις, όπως επί­σης και στα δια­χρο­νι­κά ιδα­νι­κά της Ελ­λη­νι­κής Επα­νά­στα­σης που ενέ­πνευ­σαν τους πα­τέ­ρες της αμε­ρι­κα­νι­κής δη­μο­κρα­τί­ας.

Ο Αμε­ρι­κα­νός πρό­ε­δρος ανα­φέρ­θη­κε σε προ­σω­πι­κό τόνο στις διά βίου φι­λί­ες που έχει δη­μιουρ­γή­σει με πολ­λούς Ελ­λη­νες ομο­γε­νείς, πολ­λούς από τους οποί­ος ανα­ζή­τη­σε μέσα στο πλή­θος για να τους χαι­ρε­τή­σει. Ει­δι­κό­τε­ρα, στά­θη­κε στα πρώτα και δύ­σκο­λα χρό­νια της πο­λι­τι­κής του στα­διο­δρο­μί­ας, όταν η ελ­λη­νι­κή κοι­νό­τη­τα τον είχε βοη­θή­σει να κερ­δί­σει την πρώτη του εκλο­γι­κή ανα­μέ­τρη­ση στο Ντε­λα­γου­έρ. Κοι­τώ­ντας τους πα­ρευ­ρι­σκο­μέ­νους είπε ότι «χωρίς εσάς δεν θα στε­κό­μουν σή­με­ρα σε αυτό εδώ το βήμα, και αυτό που λέω σί­γου­ρα δεν είναι υπερ­βο­λή».

Η ομι­λία Μπάι­ντεν – «Είμαι ο Τζο Μπαϊ­ντε­νό­που­λος»

Σε­βα­σμιώ­τα­τε, σας ευ­χα­ρι­στώ πολύ. Θα πρέ­πει να ξε­κι­νή­σω λέ­γο­ντας ότι ο μόνος λόγος που στέ­κο­μαι εδώ σή­με­ρα μπρο­στά σας είναι λόγω της ελ­λη­νι­κής κοι­νό­τη­τας. Αυτό δεν είναι υπερ­βο­λή. Κέρ­δι­σα την εκλο­γή μου ως 29χρο­νος γε­ρου­σια­στής με μόλις 3.100 ψή­φους, όπως θα σας πει η αδελ­φή μου η Βά­λε­ρι, που είναι εδώ, και δι­ηύ­θυ­νε την εκ­στρα­τεία μου. Ερ­χό­μουν από το Ντελ­μάρ του Ντε­λα­γου­έρ, ελέγ­χο­ντας όλα τα εκλο­γι­κά τμή­μα­τα την ημέρα των εκλο­γών εκεί­νο τον Νο­έμ­βριο του ’72. Και έχανα. Και μπήκα στο Γουίλ­μινγ­κτον. Ενα από τα πράγ­μα­τα που έμαθα από νωρίς ήταν ότι είχα πολύ στενή σχέση με την ελ­λη­νο­α­με­ρι­κα­νι­κή κοι­νό­τη­τα και την εκ­κλη­σία εκεί. Και νο­μί­ζω ότι αν υπήρ­χαν… Ξεχνώ τον ακρι­βή αριθ­μό των ψήφων, αλλά νο­μί­ζω ότι κάθε Ελ­λη­νο­α­με­ρι­κα­νός στο Ντε­λα­γου­έρ με ψή­φι­σε. Πα­ρε­μπι­πτό­ντως, όπως θα σας πουν κά­ποιοι στο Ντε­λα­γου­έρ, εκεί απέ­κτη­σα ένα πα­ρα­τσού­κλι για το οποίο είμαι πολύ πε­ρή­φα­νος. Είμαι ο Τζο Μπαϊ­ντε­νό­που­λος. Αυτό είναι ένα πα­ρα­τσού­κλι που πήρα. Σας ευ­χα­ρι­στώ, λοι­πόν, Σε­βα­σμιώ­τα­τε, για αυτή την ει­σα­γω­γή και που μας υπεν­θυ­μί­σα­τε τις βα­σι­κές αξίες που ενώ­νουν την Ελ­λά­δα και την Αμε­ρι­κή.

Καλώς ήρ­θα­τε στον Λευκό Οίκο, όλοι. Αυτό είναι το σπίτι σας, και είστε ένας από τους λό­γους για τους οποί­ους λέω ότι είμαι εδώ και γιατί αυτό είναι το σπίτι σας εδώ. Σή­με­ρα, γιορ­τά­ζου­με 203 χρό­νια Ελ­λη­νι­κής Ανε­ξαρ­τη­σί­ας και γιορ­τά­ζου­με τους δε­σμούς φι­λί­ας με­τα­ξύ της Ελ­λά­δας και των Ηνω­μέ­νων Πο­λι­τειών που εκτεί­νο­νται ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο. Η εμπει­ρία μας με τους αν­θρώ­πους που βρί­σκο­νται μέσα σε αυτό το δω­μά­τιο εν­σαρ­κώ­νει αυ­τούς τους δε­σμούς. Εχου­με πε­ρή­φα­νους Ελ­λη­νο­α­με­ρι­κα­νούς εδώ που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στον κόσμο της επι­στή­μης, της δη­μο­σιο­γρα­φί­ας, του ακα­δη­μαϊ­κού χώρου, των οι­κο­νο­μι­κών, καθώς και ιδιο­κτή­τες μι­κρών επι­χει­ρή­σε­ων, θρη­σκευ­τι­κούς ηγέ­τες και δη­μό­σιους υπαλ­λή­λους από όλη την Αμε­ρι­κή. Και όλοι μαζί αντα­να­κλούν πραγ­μα­τι­κά το εύρος της συ­νει­σφο­ράς που προ­σφέ­ρει κα­θη­με­ρι­νά η ελ­λη­νο­α­με­ρι­κα­νι­κή κοι­νό­τη­τα σε κοι­νό­τη­τες κατά μήκος όλης της χώρας και σε ολό­κλη­ρο το έθνος. Θέλω να κα­λω­σο­ρί­σω την Ελένη που είναι εδώ. Είναι η αντι­κυ­βερ­νή­της της Κα­λι­φόρ­νια. Αλλά πριν, ήταν πρέ­σβει­ρα στην κυ­βέρ­νη­ση Ομπά­μα – Μπάι­ντεν. Οποιος μπο­ρού­σε να φρο­ντί­σει τα προ­βλή­μα­τα στην Ουγ­γα­ρία εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο, μπο­ρεί να δια­χει­ρι­στεί το οτι­δή­πο­τε. Και κα­λω­σο­ρί­ζου­με ακόμα τους πρε­σβευ­τές από την Ελ­λά­δα και την Κύπρο που είναι επί­σης εδώ. Οπως και τον πρέ­σβη των Ηνω­μέ­νων Πο­λι­τειών στην Ελ­λά­δα, έναν παλιό μου φίλο που του ζή­τη­σα να γίνει πρέ­σβης. Ελ­πί­ζω ο Γιώρ­γος Τσού­νης να με συγ­χω­ρέ­σει, αλλά κάνει εξαι­ρε­τι­κή δου­λειά. Τον πρό­ε­δρο του Πα­νε­πι­στη­μί­ου του Ντέ­λα­γου­ερ που τυ­χαί­νει να είναι ένας Ελ­λη­νο­α­με­ρι­κα­νός που στέ­κε­ται ακρι­βώς μπρο­στά μου εδώ. Και κοι­τά­ζω και βλέπω με­ρι­κούς πα­λιούς φί­λους εκεί έξω, όπως τον Αντι και τον Μάικ Μα­νά­το. Παι­διά, πη­γαί­νε­τε πολύ πίσω μαζί μου. Είστε ένας από τους λό­γους που είμαι εδώ, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Αυτό δεν είναι υπερ­βο­λή. Δεν υπερ­βάλ­λω σε τί­πο­τα για όλα αυτά. Είστε ο λόγος που έφτα­σα εδώ.

Πα­ρε­μπι­πτό­ντως, δεν είναι εδώ σή­με­ρα, αλλά μόλις μί­λη­σα στο τη­λέ­φω­νο με έναν παλιό μου φίλο που γιορ­τά­ζει τα γε­νέ­θλιά του αλλού με τα εγ­γό­νια του, τον φίλο μου, τον πα­τέ­ρα Αλεξ, από την Ελ­λη­νορ­θό­δο­ξη Αρ­χιε­πι­σκο­πή Αμε­ρι­κής. Και πα­ρε­μπι­πτό­ντως, έχου­με τα­ξι­δέ­ψει μαζί τη χώρα και τον κόσμο, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της Ελ­λά­δας. Και σε πε­ρισ­σό­τε­ρες από μία πε­ρι­πτώ­σεις, επι­σκέ­φτη­κα τον Οι­κου­με­νι­κό Πα­τριάρ­χη Βαρ­θο­λο­μαίο, ο οποί­ος είναι ένας σπου­δαί­ος φίλος και ένας σπου­δαί­ος άν­θρω­πος. Θυ­μη­θεί­τε, (ο Οι­κου­με­νι­κός Πα­τριάρ­χης) είχε ένα μικρό πρό­βλη­μα σε άλλη χώρα. Ξε­κα­θα­ρί­σα­με ότι αν δεν φρο­ντι­στεί γρή­γο­ρα, μπο­ρεί να υπάρ­χουν προ­βλή­μα­τα με τις Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες. Και πριν από δύο χρό­νια, ήμουν πολύ πε­ρή­φα­νος που έδωσα στον πα­τέ­ρα Αλεξ το Προ­ε­δρι­κό Με­τάλ­λιο της Ελευ­θε­ρί­ας. Ξέ­ρε­τε, φίλοι μου, η αδερ­φή μου και εγώ όλο τον χρόνο ανυ­πο­μο­νού­με για αυτή τη δε­ξί­ω­ση. Και κά­ποιοι από εσάς ξέ­ρε­τε ότι έχω βρει διά βίου φί­λους και μέ­ντο­ρες μέσα σε αυτή την κοι­νό­τη­τα.

Βρήκα έμπνευ­ση στην Ελ­λη­νορ­θό­δο­ξη Αρ­χιε­πι­σκο­πή Αμε­ρι­κής, η οποία έχει υπάρ­ξει μια φωνή κοι­νω­νι­κής δι­καιο­σύ­νης εδώ και δε­κα­ε­τί­ες. Ξέ­ρε­τε, είμαι Ιρ­λαν­δός Αμε­ρι­κα­νός. Ξέρω ότι αυτό σας σο­κά­ρει όλους, αλλά έχου­με, ένιω­σα μια βαθιά συγ­γέ­νεια με την ελ­λη­νο­α­με­ρι­κα­νι­κή κοι­νό­τη­τα. Τόσοι παπ­πού­δες και για­γιά­δες, τόσοι προ­παπ­πού­δες ξε­κί­νη­σαν για την Αμε­ρι­κή, όπως έκα­ναν οι πρό­γο­νοί μου. Συ­νέ­χι­σαν να χτί­ζουν καλές ζωές για τους εαυ­τούς τους, ακόμα πιο ση­μα­ντι­κό, καλό μέλ­λον για τις οι­κο­γέ­νειές τους. Και τόσο πολ­λές από τις αξίες με τις οποί­ες με­γά­λω­σα, τις αξίες με τις οποί­ες με­γά­λω­σαν και οι Ελ­λη­νο­α­με­ρι­κα­νοί φίλοι μου, όπως να συ­μπε­ρι­φέ­ρο­μαι σε όλους με αξιο­πρέ­πεια. Ο μπα­μπάς μου έλεγε, ξέ­ρεις, Τζο, μια δου­λειά είναι κάτι πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο από ένα μισθό. Είναι για την αξιο­πρέ­πειά σου. Είναι θέμα σε­βα­σμού. Εχει να κάνει με το να φέ­ρε­σαι σε όλους με αξιο­πρέ­πεια, ανε­ξάρ­τη­τα από το ποιος είναι, να δου­λεύ­εις σκλη­ρά, να ονει­ρεύ­ε­σαι με­γά­λα, να μην ξε­χνάς ποτέ από πού προ­έρ­χε­σαι και να κρα­τάς πάντα την υπε­ρη­φά­νεια για την οι­κο­γέ­νειά σου, την κοι­νό­τη­τά σου, την κλη­ρο­νο­μιά σου και πάνω απ’ όλα την υπε­ρη­φά­νεια για τη με­γά­λη χώρα που μοι­ρα­ζό­μα­στε μαζί.

Και αυτό εί­μα­στε. Εί­μα­στε φίλοι. Για εμένα, αυτό απο­τυ­πώ­νει τη σχέση με­τα­ξύ Ελ­λά­δας και Ηνω­μέ­νων Πο­λι­τειών. Η Αμε­ρι­κή είναι η μόνη χώρα στη γη που βα­σί­ζε­ται σε μια ιδέα. Κάθε άλλη χώρα βα­σί­ζε­ται στην εθνι­κό­τη­τα, στη γε­ω­γρα­φία, στη θρη­σκεία και άλλα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά. Αλλά η Αμε­ρι­κή βα­σί­ζε­ται σε μια απλή ιδέα, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Δεν βα­σι­ζό­μα­στε στη γε­ω­γρα­φία, βα­σι­ζό­μα­στε σε μια ιδέα. Θε­ω­ρού­με ότι αυτές οι αλή­θειες είναι αυ­το­νό­η­τες, ότι όλοι οι άν­δρες και οι γυ­ναί­κες έχουν δη­μιουρ­γη­θεί ίσοι, προι­κι­σμέ­νοι από τον δη­μιουρ­γό τους με ορι­σμέ­να ανα­φαί­ρε­τα δι­καιώ­μα­τα. Ξέ­ρε­τε ότι όλοι μας δι­καιού­μα­στε να μας φέ­ρο­νται με ευ­πρέ­πεια, αξιο­πρέ­πεια, σε­βα­σμό σε όλη μας τη ζωή. Και πρέ­πει πάντα να υπε­ρα­σπι­ζό­μα­στε τη δη­μο­κρα­τία, γιατί είναι το όχημα που επι­τρέ­πει όλα αυτά να συμ­βούν και τα κάνει δυ­να­τά. Και όλοι ξέ­ρε­τε από πού προ­ήλ­θε αυτή η ιδέα, η δη­μο­κρα­τία που γεν­νή­θη­κε. Στην Ελ­λά­δα πριν από χι­λιε­τί­ες, όπου με­ρι­κοί από τους με­γα­λύ­τε­ρους στο­χα­στές της πα­γκό­σμιας ιστο­ρί­ας συ­νέ­λα­βαν την έν­νοια του “εμείς οι άν­θρω­ποι”.

Από εκεί προ­ήλ­θε το εμείς, ότι ως ο λαός και ως δήμος μπο­ρού­με και πρέ­πει να ελέγ­χου­με τη μοίρα μας. Κατά την άποψή μου, είναι το πο­λύ­τι­μο δώρο που έχει δώσει η Ελ­λά­δα στον κόσμο. Και αυτό το δώρο μπο­ρεί να γεν­νή­σει το έθνος μας και το γέν­νη­σε. Οι ιδρυ­τές της Αμε­ρι­κής με­λέ­τη­σαν τους αρ­χαί­ους Ελ­λη­νες στο­χα­στές και ηγέ­τες. Η επα­νά­στα­σή μας το 1776 εμπνεύ­στη­κε, κυ­ριο­λε­κτι­κά, όχι απλώς συχνά, από τις ιδέες τους. Ξέρω ότι το λέμε πάντα αυτό, αλλά ανα­ρω­τιέ­μαι αν πραγ­μα­τι­κά εκτι­μού­με πλή­ρως και από­λυ­τα αυτό το γε­γο­νός. Σα­ρά­ντα πέντε χρό­νια μετά, οι Ελ­λη­νες πα­τριώ­τες πο­λέ­μη­σαν για τη δική τους ανε­ξαρ­τη­σία, εμπνευ­σμέ­νοι από την ανα­ζή­τη­ση της ελευ­θε­ρί­ας της Αμε­ρι­κής. Και γι’ αυτό η επέ­τειος της Ανε­ξαρ­τη­σί­ας της Ελ­λά­δας είναι μια ξε­χω­ρι­στή μέρα και στην Αμε­ρι­κή. Τα έθνη μας είναι συν­δε­δε­μέ­να. Εχου­με κοι­νές αξίες, κοι­νές φι­λο­δο­ξί­ες και κοινή πίστη σε ό,τι είναι δυ­να­τό. Κά­πο­τε με ρώ­τη­σε κάτι ο Σι Τζιν­πίνγκ, όταν τα­ξί­δευα μαζί του για 17.000 μίλια και ήμα­σταν πάνω από το ορο­πέ­διο του Θιβέτ. Με κοί­τα­ξε και μου είπε, μπο­ρείς να ορί­σεις την Αμε­ρι­κή; Και θα μπο­ρού­σα να πω το ίδιο αν μου ζη­τού­σε να ορίσω την Ελ­λά­δα. Είπα, ναι, μία λέξη. Και το εννοώ ει­λι­κρι­νά, είναι ηχο­γρα­φη­μέ­νο. Είπα τη λέξη δυ­να­τό­τη­τες. Πι­στεύ­ου­με ότι όλα είναι πι­θα­νά.

Οταν εμείς, οι άν­θρω­ποι, συ­γκε­ντρω­νό­μα­στε για το κοινό καλό, οι δε­σμοί με­τα­ξύ μας έχουν τις ρίζες τους στην ιστο­ρία μας, αλλά είναι πολύ ζω­ντα­νοί σή­με­ρα σε αυτό ακρι­βώς το δω­μά­τιο. Μαζί, κρα­τά­με ζω­ντα­νούς αυ­τούς τους δε­σμούς. Ο λαός της Ελ­λά­δας, ο λαός των Ηνω­μέ­νων Πο­λι­τειών, δεν κλη­ρο­νό­μη­σε απλώς τη δη­μο­κρα­τία. Πρέ­πει να εί­μα­στε υπε­ρα­σπι­στές της. Και αυτό είναι εξί­σου ση­μα­ντι­κό σή­με­ρα όσο ήταν τότε. Και αυτό δεν είναι υπερ­βο­λή. Θέλω, λοι­πόν, να σας ευ­χα­ρι­στή­σω όλους που ήσα­σταν εδώ για να γιορ­τά­σου­με την ελευ­θε­ρία. Θέλω να σας ευ­χα­ρι­στή­σω για τη δέ­σμευ­σή σας, κά­νο­ντας πραγ­μα­τι­κό­τη­τα στην εποχή μας τα ιδα­νι­κά που πυ­ρο­δό­τη­σαν τον αγώνα των δύο εθνών μας για ανε­ξαρ­τη­σία πριν από πε­ρισ­σό­τε­ρα από 200 χρό­νια. Και μα­κά­ρι τόσο η Ελ­λά­δα όσο και οι Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες να συ­νε­χί­σουν να κρα­τούν αναμ­μέ­νο το λυ­χνά­ρι της δη­μο­κρα­τί­ας, ώστε να μπο­ρού­με πάντα να την υπη­ρε­τού­με, ως ένας φάρος ελ­πί­δας για τον κόσμο.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ