Ο αδύναμος κρίκος

Της Νεκτα­ρίας Μπίλλη

Η συγκυ­ρία και οι συν­θή­κες που βιώ­νουμε λαμ­βά­νουν πλέον δια­στά­σεις ιστο­ρι­κού μεγέ­θους. Ο πλα­νή­της και η παγκό­σμια ιατρική κοι­νό­τητα βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­ποι με πρω­τό­γνω­ρες κατα­στά­σεις που σημα­το­δο­τούν ότι την επόμενη μέρα τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο. Ο εχθρός είναι αόρατος και ύπουλος. Δεν δια­χω­ρί­ζει σύνορα, χρώμα, φυλε­τι­κές εθνό­τη­τες και κοι­νω­νι­κές τάξεις. Ήλθε να μας διδάξει πόσο αδύ­να­μοι είμαστε και πως μπορεί να αλλάξει άρδην η ζωή μας, η καθη­με­ρι­νό­τητα μας, σε χρόνο απει­ρο­ε­λά­χι­στο. Οι επι­πτώ­σεις της παν­δη­μίας που μαστί­ζει και ταλα­νί­ζει την ανθρω­πό­τητα λαμ­βά­νουν εκτενή διά­σταση σε όλα τα επίπεδα του ανθρώ­πι­νου βίου.

Η Δύση πλήτ­τε­ται θανά­σιμα. Μεγάλες οικο­νο­μίες με δυνατά συστή­ματα υγείας έχουν καταρ­ρεύ­σει, διότι κανένα σύστημα υγείας δεν είναι έτοιμο να αντι­με­τω­πί­σει παν­δη­μία τέτοιας εντά­σεως που είχε να εμφα­νι­στεί εκατό χρόνια. Η Ιταλία αντι­με­τω­πί­ζει όλεθρο, η Ισπανία την ακο­λου­θεί κατά πόδας. Εκα­τόμ­βες νεκρών, άνθρω­ποι που κείτ­το­νται στα δάπεδα των νοσο­κο­μεια­κών δια­δρό­μων, γιατροί που αντί για ποδιές φορούν σακού­λες σκου­πι­διών, εκκλή­σεις για προ­μή­θεια ιατρι­κού εξο­πλι­σμού, είναι οι εικόνες φρίκης που παρα­κο­λου­θούμε καθη­με­ρινά μέσα από τους τηλε­ο­πτι­κούς δέκτες μας. Η χώρα μας σε σχέση με τις υπό­λοι­πες βρί­σκε­ται σε περί­ο­πτη θέση σχετικά με τον τρόπο δράσης και τη λήψη μέτρων για την αντι­με­τώ­πιση της κρίσης που επήλθε από την παν­δη­μία.

Ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης από την πρώτη στιγμή δεν υπο­τί­μησε το μέγεθος και τη διά­σταση της παν­δη­μίας όπως συνέβη σε άλλες ευρω­παϊ­κές, και όχι μόνο, χώρες. Είναι χαρα­κτη­ρι­στική η φράση του όταν ο ικα­νό­τα­τος κ. Τσιό­δρας τον ενη­μέ­ρωσε για τη διά­σταση που μπορεί να λάβει η επι­δη­μία: « Εγώ μπροστά στο να χάσω ανθρώ­πους που μπορώ να σώσω, δεν μ΄εν­δια­φέ­ρουν τα δισε­κα­τομ­μύ­ρια. Αυτά θα τα ξανα­φτιά­ξουμε. Τους ανθρώ­πους δεν μπο­ρούμε να τους φέρουμε πίσω.»

Η παρα­πάνω φράση έχει βαρύ­τατη αξία, διότι πέρα από την ανθρω­πι­στική της διά­σταση προ­βάλ­λει το πολι­τικό κύρος του ανδρός που ηγείται. Διότι ο ηγέτης οφείλει να έχει το πολι­τικό αισθη­τή­ριο, την ικα­νό­τητα, να εκτι­μή­σει σωστά την κατά­σταση και σε πρώτο χρόνο να λάβει όλα τα απαι­τού­μενα μέτρα προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πί­σει αυτήν σε όλα τα επίπεδα.

Και κατά κοινή παρα­δοχή, αυτό έπραξε, επι­λέ­γο­ντας και έχοντας δίπλα του ανθρώ­πους εγνω­σμέ­νου επι­στη­μο­νι­κού κύρους, άξιους, μετριο­πα­θείς και ικα­νό­τα­τους. Τα μέτρα που έλαβε και λαμ­βά­νει κλι­μα­κωτά τελούν υπό τις υπο­δεί­ξεις των έγκυρων και έγκρι­των επι­στη­μό­νων και απο­δει­κνύ­ε­ται ότι απο­δί­δουν. Υπάρ­χουν βέβαια και οι αντί­θε­τες απόψεις, που για τους δικούς του λόγους ο καθένας προ­σπα­θεί να ορθώσει ένα αντι­πο­λι­τευ­τικό λόγο ασκώ­ντας κριτική σχετικά με την απα­γό­ρευση των μετα­κι­νή­σεων κάνο­ντας λόγο για ελε­θε­ρία. Καταρ­χάς να τονί­σουμε ότι η απα­γό­ρευση των άσκοπων μετα­κι­νή­σεων που επέβαλε η κυβέρ­νηση προ­κει­μέ­νου να περιο­ρί­σει την εξά­πλωση και τη γενί­κευση της επι­δη­μίας, είναι συμβατή με τις αρχές του Συντάγ­μα­τος αλλά και γενι­κό­τερα με τις αρχές που διέπουν μια φιλε­λεύ­θερη δημο­κρα­τία.

Προη­γεί­ται πολύ πριν κάπου στο 1609 ο Τζον Λοκ όπου στη Δεύτερη Πραγ­μα­τεία περί κυβερ­νή­σεως, υπο­στη­ρί­ζει οτι ο πρώ­τι­στος και θεμε­λιώ­δης νόμος που θα πρέπει να καθο­δη­γεί την εξουσία, είναι η συντή­ρηση της κοι­νω­νίας και η προ­στα­σία του δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος, δηλαδή, ενός εκάστου ατόμου που συγκρο­τούν την κοι­νό­τητα. Η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία του ελλη­νι­κού λαού τηρεί πιστά και ευλα­βικά τις οδηγίες των αρχών, συμ­μορ­φώ­νε­ται με τα δεδο­μένα και συμ­βάλ­λει κατ΄αυ­τόν τον τρόπο στην μη παρε­κτροπή της κατά­στα­σης.

Επειδή όμως δεν υπάρχει κανόνας χωρίς εξαι­ρέ­σεις και θρη­σκεία χωρίς αιρέ­σεις, έτσι και εν προ­κει­μένω υπάρ­χουν μειο­ψη­φίες οι οποίες με τρόπο απεί­θαρχο δια­μορ­φώ­νουν δια­φο­ρε­τικά τις εξε­λί­ξεις και υπο­χρε­ώ­νουν τους αρμό­διους φορείς να αυστη­ρο­ποιούν έτι περαι­τέρω τα μέτρα. Αν και λίγοι ωστόσο μπορεί να προ­κα­λέ­σουν μεγάλες ανα­τρο­πές. Δεν θα τους αφή­σουμε, δεν θα επι­τρέ­ψουμε σ΄αυ­τούς τους λίγους να ακυ­ρώ­σουν την προ­σπά­θεια των πολλών. Μένουμε σπίτι λοιπόν και σπάμε την αλυσίδα, αφαι­ρούμε εκείνον τον αδύναμο κρίκο για να μην βρει πρό­σφορο έδαφος ο ύπουλος και επι­θε­τι­κός εχθρός.