Η εντιμότητα του «εμείς»

Της Νατάσας Βενε­το­κλή,

αντι­προ­έ­δρου του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου της Περι­φέ­ρειας

Νοτίου Αιγαίου

Δια­νύ­ουμε μία πρω­τό­γνωρη κρίση και μια περίοδο έκτα­κτης ανάγκης. Η ζωή μας έχει αλλάξει, καθώς έχουν δια­φο­ρο­ποι­η­θεί και τα όρια της κατα­νό­η­σης και της προ­σέγ­γι­σής της. Απλές καθη­με­ρι­νές αγα­πη­μέ­νες συνή­θειες, όπως οι φιλικές συνευ­ρέ­σεις , μία χει­ρα­ψία, ένα χάδι ή μια αγκαλιά, έχουν γίνει φόβος , υπέρ­με­τρος φόβος στα μάτια μας, έχουν κατα­στεί απα­γο­ρευ­μέ­νες συνή­θειες και λει­τουρ­γούν μέσα μας ως ανά­μνηση περισ­σό­τερο.

Την ίδια στιγμή ο κόσμος αλλάζει και σε άλλα επίπεδα: Η οικο­νο­μία έχει πληγεί, καθώς έχουν «μου­διά­σει» για την ώρα οι ιδιω­τι­κοί φορείς, τα μέτρα έχουν γίνει κανόνας στη ζωή μας, οι μετα­κι­νή­σεις έχουν περι­κο­πεί ή απα­γο­ρευ­τεί και η αβε­βαιό­τητα για το τι μέλλει γενέ­σθαι μας κατα­βάλ­λει. Ωστόσο, βαθιά μέσα μας γνω­ρί­ζουμε ότι το παι­χνίδι δεν έχει κριθεί ακόμα και ξέρουμε πολύ καλά πως η ανθρω­πό­τητα δεν είναι δια­τε­θει­μένη να χάσει αυτόν τον πόλεμο.

Η ανθρω­πό­τητα είναι συντο­νι­σμένη να επι­τύ­χει! Ανή­κουμε στους τυχε­ρούς, και ο τόπος μας και η παρούσα κυβέρ­νηση έλαβαν μέτρα εγκαί­ρως και κατόρ­θω­σαν να περιο­ρί­σουν τις θλι­βε­ρές συνέ­πειες από το πλήγμα του κορο­ναιού.

Βέβαια, δεν είναι λίγες και οι στιγμές που άνθρω­ποι ανεύ­θυ­νοι χωρίς ίχνος ενσυ­ναί­σθη­σης βρήκαν την ευκαι­ρία να κάνουν στείρα αντι­πο­λί­τευση ή να χει­ρα­γω­γή­σουν το σώμα των πολιτών με κατα­στρο­φο­λο­γι­κές ειδή­σεις και πανικό.

Ευτυχώς η ανθρω­πιά μας καθά­ρισε γρήγορα το τοπίο και απέ­δειξε πως αυτή την ώρα ,ανε­ξαρ­τή­τως κομ­μα­τι­κής επι­λο­γής και πολι­τι­κών πεποι­θή­σεων, τον πρώτο λόγο έχει η πει­θαρ­χία και η συνέρ­γεια. Είναι η στιγμή να θυμί­σουμε και να θυμη­θούμε ότι είναι θέμα εντι­μό­τη­τας η τήρηση των μέτρων ασφα­λείας και βαθύ­τατη πράξη αγάπης προς όλους τους συναν­θρώ­πους μας.

Το Εμείς προη­γεί­ται και προ­τάσ­σε­ται! Δεν υπάρ­χουν χάσματα να μας χωρί­ζουν, δεν πρέπει να υπάρ­χουν ταμπέ­λες και οφεί­λουμε να δια­τρα­νώ­σουμε το μήνυμα

της συλ­λο­γι­κό­τη­τας της ευθύνης και της υπευ­θυ­νό­τη­τας της ατο­μι­κής πράξης.

Αν πραγ­μα­τικά επι­θυ­μούμε να αντι­κρού­σουμε την κρίση που μας περι­βάλ­λει, είμαστε εσω­τε­ρικά υπο­χρε­ω­μέ­νοι να εστιά­σουμε στην κατη­γο­ρία Άνθρω­πος. Οφεί­λουμε να ανα­λο­γι­στούμε πως ο κόσμος, μετά από ένα τέτοιο χτύπημα, θα χρεια­στεί χρόνο για να ανα­κάμ­ψει και κυρίως θα χρεια­στεί ενιαιό­τητα στη δια­χεί­ριση και στη λήψη απο­φά­σεων. Ας γίνει φάρος φωτει­νός η ελπίδα και η πίστη στον άνθρωπο.

Ας παρα­μεί­νουμε έντιμοι απέ­να­ντι στον εαυτό μας και το κοι­νω­νικό σύνολο. Ας εξα­σφα­λί­σουμε στα παιδιά μας ένα πιο ευοίωνο μέλλον, μαθαί­νο­ντάς τα να αντα­πε­ξέρ­χο­νται στις κρίσεις που θα έρθουν με σύνεση και ψυχραι­μία. Στο τέλος θα απο­δει­χτεί πως Ο κορω­ναιός δεν είναι η αιτία μιας κατα­στρο­φής αλλά η αφορμή για να στή­σουμε έναν καλύ­τερο κόσμο!