Διαπόμπευση

Aυτές τις μέρες παρα­τη­ρεί­ται μια έξαρση ανα­φο­ρικά με τη δια­πό­μπευση, τον στιγ­μα­τι­σμό ανθρώ­πων. Δεν φτάνει ο φόβος αν τυχόν και αρρω­στή­σεις, έχεις και τον φόβο μη σου καρ­φι­τσώ­σουν και «κίτρινο αστέρι», μη παρα­δο­θείς στην χλεύη, την δια­πό­μπευση και τις απειλές της αγέλης. Ξεμπρο­στιά­ζο­νται άνθρω­ποι που υπο­βάλ­λο­νται σε τεστ, ακόμη χει­ρό­τερα εάν νοσούν, με αναρ­τή­σεις περιτ­τές σε «δημο­σιο­γρα­φικά»  sites και social media, με τοξικές νου­θε­σίες, διαν­θι­σμέ­νες με ύβρεις. Πόσο δύσκολο είναι κάποιοι να βου­τή­ξουν στην λογική και να αντι­λη­φθούν πως μπορεί να βρεθούν σε μια τέτοια δυσά­ρε­στη θέση, σαν αυτή που βρέθηκε η οικο­γέ­νεια του μωρού που δια­γνώ­στηκε θετικό στον Covid19 ή της συμπο­λί­τισ­σας μας πρό­σφατα, η οποία έγινε στόχος επι­θέ­σεων;  Σε περιό­δους μεγάλων κρίσεων, όλα αυτά είναι περιττά και επι­κίν­δυνα. Η δημόσια δια­πό­μπευση ατόμων, κυρίως λόγω μετα­δο­τι­κών νοση­μά­των, εμπε­ριέ­χει σημα­ντι­κούς κιν­δύ­νους, δεδο­μέ­νου ότι κάποιοι υπό το φόβο αυτό, μπορεί να απο­κρύ­ψουν το πρό­βλημά τους, κάτι που μπορεί να οδη­γή­σει σε μεγα­λύ­τερη δια­σπορά των νοση­μά­των στο γενικό πλη­θυ­σμό και ανε­παρκή αντι­με­τώ­πιση του από τις υγειο­νο­μι­κές υπη­ρε­σίες. Και να μην ξεχνάμε, πως η δημόσια δια­πό­μπευση απο­τε­λεί παρα­βί­αση θεμε­λιω­δών ατο­μι­κών δικαιω­μά­των, κατά­φορη παρά­βαση των προ­σω­πι­κών δεδο­μέ­νων, του ιατρι­κού απορ­ρή­του και εφαλ­τή­ριο για ανα­πα­ρα­γωγή ρατσι­στι­κών στε­ρε­ο­τύ­πων και ότι στο παρελ­θόν απο­τέ­λεσε σημάδι κοι­νω­νιών σε παρακμή, που διψού­σαν για άρτο και θεάματα.