«Ισόρροπη ανάπτυξη, βασισμένη στα πλεονεκτήματα κάθε περιοχής»

Συνέ­ντευξη του Δημήτρη Γάκη στην ΑΥΓΗ για την περι­φε­ρειακή πολι­τική και τη νησιω­τι­κό­τητα

Τη σημασία του εθνικού και των περι­φε­ρεια­κών ανα­πτυ­ξια­κών σχεδίων και τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες της νησιω­τι­κής πολι­τι­κής, καθώς και την ανάγκη να δοθούν σημα­ντικά αντα­πο­δο­τικά οφέλη στα νησιά που βιώνουν εντο­νό­τερα το βάρος της προ­σφυ­γι­κής κρίσης, επε­σή­μανε ο πρό­ε­δρος της Επι­τρο­πής Περι­φε­ρειών του Κοι­νο­βου­λίου, βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Δημή­τρης Γάκης, στη συνέ­ντευξη που παρα­χώ­ρησε στον Κώστα Παπα­γιάννη για την ΑΥΓΗ και δημο­σιεύ­θηκε την Κυριακή 4-3-2018.

Ακο­λου­θεί το πλήρες κείμενο της συνέ­ντευ­ξης του Δημήτρη Γάκη στην ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ:

«- Την επόμενη μέρα των Μνη­μο­νίων, ποιες θα πρέπει να είναι οι βασικές πολι­τι­κές για την ανά­πτυξη, και ιδιαί­τερα για την περι­φε­ρειακή ανά­πτυξη;

Σήμερα, που η έξοδος από την εποχή των μνη­μο­νίων και της επι­τρο­πείας είναι πλέον ορατή, καθώς βρι­σκό­μα­στε μπροστά σε μια νέα περίοδο ανά­πτυ­ξης, στόχος της Κυβέρ­νη­σης είναι η ανα­γκαία θωρά­κιση της Χώρας απέ­να­ντι σε νέες υφε­σια­κές απειλές ή εξωγενή σοκ. Στρα­τη­γι­κός μας στόχος αλλά και όπλο μας προς αυτή την κατεύ­θυνση πρέπει να είναι κατα­πο­λέ­μηση των ανι­σο­τή­των, κοι­νω­νι­κών αλλά και περι­φε­ρεια­κών, που εντά­θη­καν την περίοδο της ύφεσης, έχοντας ως στόχο ένα νέο ανα­πτυ­ξιακό υπό­δειγμα, που θα είναι δικαιό­τερο αλλά και περισ­σό­τερο βιώσιμο και όσο το δυνατό λιγό­τερο υπο­κεί­μενο σε εξω­τε­ρι­κές ανα­τα­ρά­ξεις και απειλές. Σχε­διά­ζο­ντας λοιπόν το μέλλον της Χώρας σήμερα, έχουμε στο νου μας μια ισόρ­ροπη ανά­πτυξη, που θα ανα­δει­κνύει και θα αξιο­ποιεί τα συγκρι­τικά πλε­ο­νε­κτή­ματα κάθε περιο­χής, με έμφαση στη βιω­σι­μό­τητα και την αει­φο­ρία. Ο εθνικός σχε­δια­σμός πρέπει, λοιπόν, να απο­τε­λεί άθροι­σμα και συνι­στα­μένη των επι­μέ­ρους χωρικών σχε­δια­σμών.

– Με ποιες πολι­τι­κές μπορεί να προ­στα­τευ­τεί με σύγ­χρονο τρόπο η νησιω­τι­κό­τητα;

Όπως έχουμε πολλές φορές πει, αντι­με­τω­πί­ζουμε τη νησιω­τι­κό­τητα όχι μόνο ως ένα πραγ­μα­τικό πρό­βλημα αλλά συγ­χρό­νως και ως έναν ανε­κτί­μητο πλούτο, τον οποίο οφεί­λουμε να δια­φυ­λά­ξουμε. Στο πλαίσιο αυτό, οφεί­λουμε αφενός να αμβλύ­νουμε με υπο­στη­ρι­κτι­κές πολι­τι­κές τα προ­βλή­ματα και τις ανι­σό­τη­τες, που δημιουρ­γεί εκ των πραγ­μά­των η από­σταση από το Κέντρο και η δυσκο­λία πρό­σβα­σης, υιο­θε­τώ­ντας παράλ­ληλα πολι­τι­κές που θα δίνουν έμφαση στην και­νο­το­μία και θα ενι­σχύ­ουν την αντα­γω­νι­στι­κό­τητα, ανα­δει­κνύ­ο­ντας τη μονα­δι­κό­τητα του νησιω­τι­κού περι­βάλ­λο­ντος και της νησιω­τι­κής ζωής. Εμπλου­τί­ζο­ντας το περιε­χό­μενό της νησιω­τι­κό­τη­τας θεσμικά, έτσι ώστε να απο­τε­λέ­σει εργα­λείο για την ανά­πτυξη της Χώρας.

– Πώς μπορεί να συνε­χι­στεί η ανοδική πορεία του του­ρι­σμού; Τί θα πρέπει να προ­σε­χτεί σχετικά με τις αρνη­τι­κές επι­δρά­σεις του στην τοπική κοι­νω­νία των Δωδε­κα­νή­σων;

Αν ο του­ρι­σμός απο­τε­λεί τη «βαριά βιο­μη­χα­νία» για την Ελλάδα, αυτό ισχύει κατε­ξο­χήν βεβαίως για τα Δωδε­κά­νησα, που απο­τε­λούν έναν από τους πιο σημα­ντι­κούς του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς της Χώρας. Τα πρό­σφατα στοι­χεία είναι ιδιαι­τέ­ρως ενθαρ­ρυ­ντικά για τον Δωδε­κα­νη­σιακό του­ρι­σμό, ωστόσο αυτό δεν πρέπει να μας κάνει να εφη­συ­χά­ζουμε ούτε και να αγνο­ούμε προ­βλή­ματα τα οποία πραγ­μα­τικά δημιουρ­γεί η εξα­ντλη­τική του­ρι­στική εκμε­τάλ­λευση, ιδιαι­τέ­ρως όταν αυτή περιο­ρί­ζε­ται τοπικά σε περιο­ρι­σμένο αριθμό του­ρι­στι­κών προ­ο­ρι­σμών και χρονικά σε μια σύντομη του­ρι­στική περίοδο. Πρέπει αντί­θετα, να ανα­ζη­τούμε και νέες διε­ξό­δους ανά­πτυ­ξης ενός ποιο­τι­κού του­ρι­σμού και προ­σέλ­κυ­σης νέων επι­σκε­πτών, αξιο­ποιώ­ντας νέες δυνα­τό­τη­τες πέρα από τον παρα­δο­σιακό μαζικό του­ρι­σμό, δυνα­τό­τη­τες που παρα­μέ­νουν ουσια­στικά ανεκ­με­τάλ­λευ­τες και περι­λαμ­βά­νουν μια σειρά από «του­ρι­στικά προ­ϊ­ό­ντα» πολύ­τιμα, που μπορούν και πρέπει να προ­βλη­θούν, από την τοπική γαστρο­νο­μία, ως τον παρα­δο­σιακό πολι­τι­σμό των νησιών μας.

– Τι άλλες ανα­πτυ­ξια­κές προ­ο­πτι­κές έχουν τα Δωδε­κά­νησα πέρα από τον του­ρι­σμό; Πού πρέπει να δοθεί έμφαση, κατά την γνώμη σας;

Σε συνέ­χεια όσων είπα προη­γου­μέ­νως, παράλ­ληλα και όχι αντα­γω­νι­στικά προς την του­ρι­στική ανά­πτυξη, η οποία μπορεί να απο­τε­λέ­σει μάλιστα την ατμο­μη­χανή για την ανά­πτυξή τους, ο πρω­το­γε­νής τομέας και η μετα­ποί­ηση των τοπικών προ­ϊ­ό­ντων του αγρο­δια­τρο­φι­κού τομέα είναι στοι­χεία που μπορούν να δώσουν νέα ώθηση και νέες διε­ξό­δους ανά­πτυ­ξης των Νησιών μας. Όπως η βιο­μη­χα­νία απαιτεί την ύπαρξη πρώτων υλών , έτσι και η ανά­πτυξη του του­ρι­σμού μπορεί να ενι­σχυ­θεί ποσο­τικά και να εμπλου­τι­στεί  ποιο­τικά από την ανά­πτυξη του πρω­το­γενή τομέα.  Η Δωδε­κα­νη­σιακή Κουζίνα για παρά­δειγμα, είναι ένας πλούτος που ελά­χι­στα έχει αξιο­ποι­η­θεί και προ­βλη­θεί. Στον τομέα του Πολι­τι­σμού, επίσης, παρ’ ότι οι αρχαιο­λο­γι­κοί χώροι είναι πολλοί και εμβλη­μα­τι­κοί, περιο­ρι­σμένη είναι η ανά­δειξη των επι­τευγ­μά­των του λαϊκού πολι­τι­σμού, από τη μουσική και τους χορούς έως τη γαστρο­νο­μία. Μια του­ρι­στική ανά­πτυξη αυτής της μορφής, μάλιστα, δια­μορ­φώ­νει και ένα άλλο του­ρι­στικό μοντέλο, με έμφαση στη μικρο­με­σαία παρα­γωγή, τη συνε­ται­ρι­στική επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα, το σεβασμό στο φυσικό και πολι­τι­στικό περι­βάλ­λον και την αει­φο­ρία.

-Πώς έχουν επη­ρε­ά­σει οι προ­σφυ­γι­κές ροές την ζωή των νησιών; Ποιες θα πρέπει να είναι οι πολι­τι­κές της κυβέρ­νη­σης για την ανα­κού­φιση των τοπικών κοι­νω­νιών;

Η προ­σφυ­γική κρίση των τελευ­ταίων χρόνων υπήρξε για τα ελλη­νικά νησιά του Ανα­το­λι­κού Αιγαίου μια τερά­στια δοκι­μα­σία, η οποία, αν μπο­ρούμε να κάνουμε σήμερα έναν απο­λο­γι­σμό, επι­βε­βαί­ωσε τις εμπε­δω­μέ­νες αξίες του ανθρω­πι­σμού και της φιλο­ξε­νίας και έστειλε ένα ισχυρό μήνυμα αλλη­λεγ­γύης σε όλον τον κόσμο. Δεν πρό­κει­ται όμως για μια κατά­σταση που έχει παρέλ­θει. Εξα­κο­λου­θεί να απο­τε­λεί και σήμερα ένα πρό­βλημα που πρέπει να μας απα­σχο­λεί. Ακόμη κι αν έπαψε να απο­τε­λεί πρώτη είδηση των καθη­με­ρι­νών δελτίων ειδή­σεων, οι πρό­σφυ­γες είναι εκεί και οι προ­σφυ­γι­κές ροές δεν έχουν δια­κο­πεί. Είναι πολλά εκείνα που γίνο­νται καθη­με­ρινά και πολλά επίσης εκείνα που πρέπει να συνε­χί­σουν να γίνο­νται. Με πρώ­τι­στο μέλημα πάντα την ανθρω­πι­στική αντι­με­τώ­πιση του ζητή­μα­τος. Για την επί­σπευση των δια­δι­κα­σιών χορή­γη­σης ασύλου. Για τη λει­τουρ­γία των δομών υπο­δο­χής με τον καλύ­τερο δυνατό τρόπο. Για λόγους ανθρω­πι­σμού πρω­τί­στως, αλλά και για τη δια­σφά­λιση επίσης της δημό­σιας εικόνας της Χώρας διεθνώς, μια εικόνα που δικαίως προ­βλή­θηκε από τα Μέσα Ενη­μέ­ρω­σης όλου του κόσμου ως πρότυπο φιλο­ξε­νίας και αλλη­λεγ­γύης. Για τη δια­σφά­λιση, τέλος, της κοι­νω­νι­κής ειρήνης στα νησιά. Και σε αυτό το σημείο πρέπει και η Πολι­τεία να συμ­βάλ­λει, απο­δί­δο­ντας αντι­σταθ­μι­στικά οφέλη στα Νησιά, που επω­μί­ζο­νται κατε­ξο­χήν το βάρος της προ­σφυ­γι­κής κρίσης.

Τέλος, εκείνο που πρέπει να έχουμε πάντα κατά νου και να μην ξεχνάμε είναι ότι στη ρίζα της προ­σφυ­γι­κής κρίσης βρί­σκε­ται η τρα­γω­δία των πολέμων στην ευρύ­τερη περιοχή μας. Και επο­μέ­νως, το αίτημα για την υπε­ρά­σπιση της Ειρήνης στην περιοχή της Μεσο­γείου και της Εγγύς Ανα­το­λής, πρέπει να απο­τε­λεί υπόθεση όλων των Λαών της Ευρώπης, καθώς και των ευρω­παϊ­κών και παγκό­σμιων οργα­νι­σμών.»