Πυρά Δικηγορικών Συλλόγων για την αξιοποίηση καταθέσεων από προστατευόμενους μάρτυρες

Η συντο­νι­στική επι­τροπή των προ­έ­δρων των Δικη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων του κράτους σε σημε­ρινή ανα­κοί­νωσή της επι­ση­μαί­νει ότι «η απο­δει­κτική αξιο­ποί­ηση των κατα­θέ­σεων των προ­στα­τευό­με­νων μαρ­τύ­ρων, χωρίς τη δυνα­τό­τητα ελέγχου της αξιο­πι­στίας τους, υπο­νο­μεύει τις αρχές του νομικού μας πολι­τι­σμού και της ευρω­παϊ­κής δικαιο­τα­ξίας, με προ­ε­ξάρ­χουσα εκείνη της δίκαιης δίκης» και προ­σθέ­τει ότι «προ­σβάλ­λε­ται για πολ­λο­στή φορά βάναυσα από την παρα­βί­αση της μυστι­κό­τη­τας της ποι­νι­κής προ­δι­κα­σίας».

Ανα­λυ­τι­κό­τερα, με αφορμή τις πρό­σφα­τες εξε­λί­ξεις που έχουν ανα­κύ­ψει στον δημόσιο διάλογο σχετικά με τα θέματα που άπτο­νται της λει­τουρ­γίας της Δικαιο­σύ­νης, η συντο­νι­στική επι­τροπή της Ολο­μέ­λειας των προ­έ­δρων των Δικη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων Ελλάδος σε ανα­κοί­νωσή της ανα­φέ­ρει:

«Οι πρό­σφα­τες εξε­λί­ξεις που έχουν δει το φως της δημο­σιό­τη­τας επι­βε­βαιώ­νουν τις ενστά­σεις που έχει δημόσια δια­τυ­πώ­σει το δικη­γο­ρικό σώμα σχετικά με τον θεσμό των «μαρ­τύ­ρων δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος» που θεσπί­στηκε με πρω­το­βου­λία προη­γού­με­νων Κυβερ­νή­σεων και τώρα χρη­σι­μο­ποιεί­ται ευρέως σε υπο­θέ­σεις μεί­ζο­νος σημα­σίας, με -εξ αντικείμενου- πολι­τι­κές προ­ε­κτά­σεις.

Η απο­δει­κτική αξιο­ποί­ηση των κατα­θέ­σεων των μαρ­τύ­ρων αυτών, χωρίς τη δυνα­τό­τητα ελέγχου της αξιο­πι­στίας τους, υπο­νο­μεύει τις αρχές του νομικού μας πολι­τι­σμού και της ευρω­παϊ­κής δικαιο­τα­ξίας, με προ­ε­ξάρ­χουσα εκείνη της δίκαιης δίκης.

Επι­ση­μαί­νε­ται περαι­τέρω μετ’ επι­τά­σεως ότι η δικο­νο­μική τάξη προ­σβάλ­λε­ται για πολ­λο­στή φορά βάναυσα από την παρα­βί­αση της μυστι­κό­τη­τας της ποι­νι­κής προ­δι­κα­σίας. Οι συστη­μα­τι­κές παρα­βιά­σεις που παρα­τη­ρού­νται δια­χρο­νικά κατα­δει­κνύ­ουν ότι δεν αρκεί πλέον η φρα­στική κατα­δίκη, αλλά προ­σα­παι­τεί­ται η πρό­βλεψη και η κυρίως η επιβολή κυρώ­σεων στους υπαι­τί­ους».

Παράλ­ληλα, η συντο­νι­στική επι­τροπή στην ανα­κοί­νωσή της ανα­φέ­ρει: «Έξωθεν παρεμ­βά­σεις σε εκκρε­μείς υπο­θέ­σεις δεν συγ­χω­ρού­νται. Για τον λόγο αυτό, το δικη­γο­ρικό σώμα, τηρώ­ντας πάγια στάση, απέχει από οποιον­δή­ποτε σχο­λια­σμό θεμάτων ουσίας, θέση εξάλλου που ασπά­ζε­ται και ο υπουρ­γός Δικαιο­σύ­νης, όπως προ­κύ­πτει από τη χθεσινή του ανα­κοί­νωση. Η Δικαιο­σύνη πρέπει να αφή­νε­ται να κάνει απε­ρί­σπα­στη το έργο της, υπο­κεί­μενη ασφαλώς σε κριτική, με βάση όμως νομικά κρι­τή­ρια και όχι πολι­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες.

Ο ψόγος και οι δημό­σιες υπο­δεί­ξεις προς την Δικαιο­σύνη, ιδίως όταν προ­έρ­χο­νται από πολι­τι­κούς και πολι­τεια­κούς παρά­γο­ντες της εκτε­λε­στι­κής ή νομο­θε­τι­κής εξου­σίας, συνι­στούν σαφή, αξιό­μεμ­πτη παρέμ­βαση στο έργο της, που απάδει στη συνταγ­μα­τική αρχή της διά­κρι­σης των εξου­σιών και υπο­νο­μεύει το κύρος της. Συνιστά, λοιπόν, πρω­τί­στως δικαιο­κρα­τική ανα­γκαιό­τητα όσοι μετέ­χουν της εκτε­λε­στι­κής και νομο­θε­τι­κής εξου­σίας να στη­ρί­ξουν την ανε­ξάρ­τητη απονομή της Δικαιο­σύ­νης και να απο­φεύ­γουν οποιεσ­δή­ποτε επεμ­βά­σεις στο έργο της».