Χάρτης: Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη

Οι εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις δια­δέ­χο­νται η μία την άλλη, με μόνιμη επωδό την επομένη, μια διεθνή κοι­νό­τητα μου­δια­σμένη και ζαλι­σμένη, να θέτει τα ίδια ρητο­ρικά ερω­τή­ματα και να παρι­στά­νει πως δίνει απα­ντή­σεις. Στο πεδίο αυτού του κόσμου, όπου εκτυ­λί­χθηκε η μεγα­λύ­τερη θηριω­δία ανθρώ­που ενα­ντίον ανθρώ­πων, στην Ευρώπη που πότισε με αίμα από τις ιδέες του εθνι­κι­σμού, της ακρο­δε­ξιάς και του φασι­σμού, το φαι­νό­μενο ανα­δύ­ε­ται και πάλι.

Από άκρη σε άκρη στη γηραιά ήπειρο, κόμματα και σχη­μα­τι­σμοί βρί­σκουν ευήκοα ώτα και κόμματα της άκρας δεξιάς κερ­δί­ζουν συνεχώς κομ­μά­τια της εκλο­γι­κής πίτας. Το είδαμε στην Αυστρία, το παρα­τη­ρή­σαμε στη Γαλλία (όπου μένει να ολο­κλη­ρω­θεί εφιαλ­τικά με τις προ­ε­δρι­κές του 2017), το εντο­πί­σαμε στη Γερ­μα­νία και φυσικά το ζήσαμε από κοντά στην Ελλάδα, τόσο με τη Χρυσή Αυγή, όσο φυσικά και πριν από αυτή με την άνοδο του ΛΑΟΣ.

Η γαλλική εφη­με­ρίδα Le Figaro πραγ­μα­το­ποιεί μια εκτενή έρευνα για το βημα­τι­σμό της ακρο­δε­ξιάς στην ήπειρο από το 2001 μέχρι και σήμερα. Μια ανα­λυ­τική περι­γραφή του φαι­νο­μέ­νου, βασι­σμένη σε 250 εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις στις χώρες της Ευρώπης αυτά τα 15 χρόνια. Μαζί με την έρευνα και ένας ιδιαί­τερα δια­φω­τι­στι­κός χάρτης, που δείχνει χρόνο με το χρόνο την εξέλιξη των δυνά­μεων αυτών στις ευρω­παϊ­κές δημο­κρα­τίες.

Οι ακρο­δε­ξιά στην Ευρώπη δεν έχει κοινό μέτωπο και έχει μάλλον ξεφύγει από εκείνη των αρχών του περα­σμέ­νου αιώνα που κατέ­κλυσε και έφερε τον κόσμο στο χείλος του αφα­νι­σμού. “Η θέληση της δημιουρ­γίας του νέου ανθρώ­που και της νέας κοι­νω­νίας, στη μόδα στις αρχές του 20ου αιώνα, έδωσε τη θέση της στην επι­δί­ωξη ενός κράτους ηγεμόνα, της νοσταλ­γίας του παρελ­θό­ντος και του αγώνα κατά της πολυ­πο­λι­τι­σμι­κό­τη­τας” σημειώ­νει το κείμενο χαρα­κτη­ρι­στικά.

Τα χίλια πρόσωπα του φασι­σμού

Αν και η άνοδος δείχνει να ακο­λου­θεί μια νόρμα, δεν συμ­βαί­νει το ίδιο μεταξύ των ακρο­δε­ξιών σχη­μα­τι­σμών στην Ευρώπη. “Δεν υπάρχει ένας ορισμός που να απο­δί­δει το χαρα­κτη­ρι­σμό αυτό σε ένα κόμμα περισ­σό­τερο ίσως από κάποιο άλλο” σημειώ­νει το γαλλικό αφιέ­ρωμα. Κοινά σημεία, η ιδέα πως η κοι­νω­νία, ως ζωντα­νός οργα­νι­σμός ρέπει προς την εθνική προ­τί­μηση. “Πάνω σε αυτό καθένας προ­σθέ­τει στοι­χεία ανάλογα με την ιστορία, την πραγ­μα­τι­κό­τητα, εστιά­ζει στο φιλε­λευ­θε­ρι­σμό, τον κρα­τι­σμό, την απόρ­ριψη των προ­σφύ­γων και/ή της πολυ­πο­λι­τι­σμι­κό­τη­τας.

Η Γαλλία μετρά συνε­χείς εκλο­γι­κές νίκες από το 2001 ως σήμερα, με τον Ζαν Μαρί Λεπέν να περνά στο β’ γύρο των προ­ε­δρι­κών εκλογών το 2002 και την κόρη του να αγγίζει το 30% σε μετα­γε­νέ­στε­ρες εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις. Αξιο­ση­μεί­ωτη μοιάζει και η επίδοση του ξενο­φο­βι­κού AfD στη Γερ­μα­νία, που μπορεί ως τώρα να έχει κατα­γρά­ψει 7% στις ευρω­ε­κλο­γές του 2014, η δυνα­μική του όμως εν όψει των εκλογών του 2017 προ­βλη­μα­τί­ζει τους ειδι­κούς.

Από την άλλη, στη Μεγάλη Βρε­τα­νία, το Ukip του Νάιτζελ Φάρατζ έφερε την άνοδο του λαϊ­κι­σμού, κόμμα που μπορεί να δια­φω­νεί με τα περισ­σό­τερα όμορα του στην Ευρώπη σε ό, τι αφορά την οικο­νο­μία (αυτοί ζητούν περισ­σό­τερη φιλε­λευ­θε­ρο­ποί­ηση), βαδί­σουν όμως χέρι, χέρι στο ζήτημα της ξενο­φο­βίας και των προ­σφύ­γων.

Άλλο ενδια­φέ­ρον στοι­χείο απο­τε­λεί το γεγονός πως τόσο στην Ισπανία, όσο και στην Πορ­το­γα­λία, όπου η κρίση συμπί­εσε κατα­λυ­τικά τόσο πολι­τικά κόμματα, όσο και κοι­νω­νίες, η ακρο­δε­ξιά και ο εθνι­κι­σμός δεν κατά­φε­ραν να βρουν διέξοδο και να κατα­γρά­ψουν αξιο­ση­μεί­ωτα ποσοστά σε δια­δο­χι­κές εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις.

Δείτε το χάρτη ΕΔΩ Σημειώ­στε πως στο ποσοστό της Ελλάδας, η έρευνα αθροί­ζει ΛΑΟΣ, Χρυσή Αυγή, Εθνικό Μέτωπο και Ένωση για την Πατρίδα και το Λαό. Επι­λέξτε κάθε χρονιά από το μενού πάνω δεξιά στο χάρτη.

Η ακρο­δε­ξιά στην Ελλάδα
Έχει ενδια­φέ­ρον να δούμε τον τρόπο που παρου­σιά­ζε­ται η ακρο­δε­ξιά στη χώρα μας και πως το γαλλικό αφιέ­ρωμα πιάνει το νήμα πολύ πριν την εμφά­νιση της Χρυσής Αυγής (με τα ποσοστά που έλαβε το 2012), από την άνοδο των ποσο­στών του ΛΑΟΣ. “Στην Ελλάδα, η ακρο­δε­ξιά απο­τε­λεί εκείνη που προ­κά­λεσε τον πιο έντονο διάλογο σε όλη την Ευρώπη. Συντε­τριμ­μένη και δια­λυ­μένη μετά την πτώση της Χούντας, ανα­βί­ωσε μετά το 2000.

Αρχικά χάρη στο ΛΑΟΣ, που κατέ­ληξε να συμ­με­τέ­χει σε συγκυ­βέρ­νηση το 2011 (ανα­φέ­ρε­ται στην τρι­κομ­μα­τική ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ, υπό το Λουκά Παπα­δήμο) και να έχει έναν υπουργό και τρεις υφυ­πουρ­γούς. Από αυτούς, ορι­σμέ­νοι είχαν ιδιαί­τερα ξεχω­ρι­στά δια­πι­στευ­τή­ρια, όπως για παρά­δειγμα ο πρώην υπουρ­γός Μετα­φο­ρών (εννοεί τον Μάκη Βορίδη, πριν εκείνος μετα­πη­δή­σει στη ΝΔ) που υπήρξε μέλος νεο­να­ζι­στι­κού κόμ­μα­τος. Η συμ­με­τοχή του ΛΑΟΣ στην κυβέρ­νηση θα κοστί­σει τους βου­λευ­τές και ευρω­βου­λευ­τές, στα χρόνια που ακο­λου­θούν.

Η απο­δυ­νά­μωση του ΛΑΟΣ επέ­τρεψε την ανάδυση της Χρυσής Αυγής, με ρίζες νεο­να­ζι­στι­κές, που κατέ­ληξε να γίνει η τρίτη πολι­τική δύναμη στη χώρα. Ο βασικός στόχος του κόμ­μα­τος είναι να δημιουρ­γή­σει μια νέα κοι­νω­νία και για το σκοπό αυτό έχει πρό­γραμμα την κρα­τι­κο­ποί­ηση των μέσων παρα­γω­γής και την πλήρη απόρ­ριψη κάθε προ­σφυ­γι­κής ροής, καθώς αυτή η κοι­νω­νία θα δια­θέ­τει την ίδια βιο­λο­γική κλη­ρο­νο­μιά.

Η Χρυσή Αυγή κατά­φερε να κρα­τή­σει τα ποσοστά που έλαβε το 2012, παρά το γεγονός πως σε αριθμό ψήφων, τείνει να χάνει ψήφους σε κάθε εκλο­γική ανα­μέ­τρηση. Το 2014, το κόμμα δέχτηκε ένα ισχυρό πλήγμα, έπειτα από τη σύλληψη 69 μελών του, εκ των οποίων και βου­λευ­τές, αλλά και ο ηγέτης της Νίκος Μιχα­λο­λιά­κος, με την κατη­γο­ρία της σύστα­σης εγκλη­μα­τι­κής οργά­νω­σης”.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Τα κόμματα της ακρο­δε­ξιάς και της εθνι­κι­στι­κής δεξιάς που έλαβε υπόψη της η έρευνα για λογα­ρια­σμό της Le Figaro, ανά χώρα της Ευρώπης:

Γερ­μα­νία: NPD, AFD, REP.

Αυστρία: FPÖ, BZÖ, Team Stronach.

Βέλγιο: FN, VB, VU. Bulgarie: IMRO-BNM, Attak, BBT, NFSB.

Κύπρος: ΕΛΑΜ.

Κροατία: HSB, HČSP, HDSSB.

Δανία: DF.

Ισπανία: AN, DN, FE, FE-JONS, MSR.

Εσθονία: TEE, EKRE, ERL.

Φιν­λαν­δία: SVR, PS.

Γαλλία: FN, MNR, LdS.

Ελλάδα: Χρυσή Αυγή, ΛΑΟΣ, ΕΜ (Εθνικό Μέτωπο), Ένωση για την Πατριδα και το Λαό.

Ουγ­γα­ρία: JOBBIK, MIÉP.

Ιρλαν­δία: CSP, DDI.

Ιταλία: LN, FT, FN, AN, FN, AS, MIS, Casapound, M5S.

Λετονία: NA, LV, LNKK. Lituanie: LDP, JL.

Λου­ξεμ­βούργο: ADR.

Νορ­βη­γία: FrP.

Μάλτα: IE.

Ολλαν­δία: PPV, Liste Pim Fortuyn, NR.

Πολωνία: KNP, RN, SP, Kukiz15, Samoobrona, LPR.

Πορ­το­γα­λία: PNR.

Τσεχία: UNK, NS.

Ρου­μα­νία: PRM.

Μεγάλη Βρε­τα­νία: Ukip, BNP, NF.

Σλο­βα­κία: SNS, L’SNS. Σλο­βε­νία: SNS.

Σουηδία: SD, SP, ND, NMR. Suisse: UDC.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ: LE FIGARO

news247.gr