«Της τε πάσης υφηλίου παίδευσις»

Της Νεκτα­ρίας Μπίλλη

Και αίφνης όλα ανα­τρέ­πο­νται, τα δεδο­μένα αλλά­ζουν και ανα­φέ­ρο­μαι στην απόφαση της κ. Μέρκελ να εγκα­τα­λεί­ψει την ηγεσία του κόμ­μα­τος της εξαι­τίας των κακών εκλο­γι­κών απο­τε­λε­σμά­των σε Βαυαρία και Έσση. Και τώρα (παρα­φρά­ζο­ντας τον Καβάφη) τι θα απο­γί­νουμε χωρίς Μέρκελ;

Τώρα που είμαστε οι αγα­πη­μέ­νοι της ( οι ντάρ­λινγκ), αυτοί που δεν της χάλασαν κανένα χατίρι. Ελπίζω «το go back madam Merkel» να μην μετα­σχη­μα­τι­στεί σε «Άντζελα γύρνα ή έστω τηλε­φώνα». Ελπίζω να μην αλλά­ξουν τα δεδο­μένα σε ζητή­ματα που η ελλη­νική κυβέρ­νηση θεωρεί ως σιγου­ρά­κια π.χ οι συντά­ξεις. Λέω τώρα εγώ.

Παρόλο λοιπόν που όλα τριγύρω μας αλλά­ζουν στην Ελλάδα τα πάντα που αφορούν την καθη­με­ρι­νό­τητα μας παρα­μέ­νουν ίδια. Στα Πανε­πι­στή­μια η κατά­σταση πλέον έχει εκτρο­χια­στεί με τους δια­κι­νη­τές πλέον να δια­λα­λούν το εμπό­ρευμα τους μέρα μεση­μέρι και ενώπιον τηλε­ο­πτι­κών συνερ­γείων. Τα καταγ­γέλ­λει επι­σή­μως και οι Σύγκλη­τος των Πανε­πι­στη­μίων σε Αθήνα και Θεσ­σα­λο­νίκη, ενώ ο Υπουρ­γός παρο­τρύ­νει στη δημιουρ­γία ενός ρωμα­λέου φοι­τη­τι­κού κινή­μα­τος που θα αντι­με­τω­πί­σει και θα ανα­στεί­λει την επι­κρα­τούσα ανομία. Προ­φα­νώς ο Υπουρ­γός δεν έχει συνει­δη­το­ποι­ή­σει τη σοβα­ρό­τητα και την επι­κιν­δυ­νό­τητα του θέματος, ότι τα Πανε­πι­στή­μια έχουν μετα­τρα­πεί σε άντρα ανομίας και παρα­βα­τι­κό­τη­τας και ότι δεν έχουν καμιά δουλειά οι φοι­τη­τές, τα παιδιά μας, να έρχο­νται σε επαφή με ανθρώ­πους του υπο­κό­σμου. Το πανε­πι­στη­μιακό άσυλο αυτό που η προη­γού­μενη κυβέρ­νηση κατήρ­γησε και τώρα επα­νήλθε προ­ϋ­πο­θέ­τει την ακα­δη­μαϊκή ελευ­θε­ρία, την ελεύ­θερη επι­στη­μο­νική ανα­ζή­τηση και την ελεύ­θερη δια­κί­νηση ιδεών. Σίγουρα όχι την ελεύ­θερη δια­κί­νηση ναρ­κω­τι­κών ουσιών την ελεύ­θερη παρε­νό­χληση φοι­τη­τών και φοι­τη­τριών και την κατά­ληψη τμη­μά­των από συλ­λο­γι­κό­τη­τες . Νισάφι πια.

Ανα­τρέ­χο­ντας κανείς στο Αρχαίο Ελλη­νικό Δίκαιο και συγκε­κρι­μένα στο άρθρο 39 όπου ανα­φέ­ρε­ται στη εκπαί­δευση και στην παιδεία, θα δια­πι­στώ­σει τη βαρύ­τητα που δίνεται από την αρχαιό­τητα στην αμφί­δρομη σχέση και στην αλλη­λε­ξάρ­τηση της Δημο­κρα­τίας με την πνευ­μα­τική καλ­λιέρ­γεια. Η παιδεία ανα­φέ­ρουν οι αρχαίοι νομο­θέ­τες είναι το σταθερό θεμέλιο της Δημο­κρα­τίας και η μείωση του βαθμού της πνευ­μα­τι­κής καλ­λιέρ­γειας ενέχει κιν­δύ­νους για τη Δημο­κρα­τία. Όταν μειώ­νε­ται η πνευ­μα­τική καλ­λιέρ­γεια μέσα σε μια δημο­κρα­τία τότε αυτή απει­λεί­ται από τους εχθρούς της. Τότε η κατά­σταση της κοι­νω­νίας παρου­σιά­ζε­ται συγκε­χυ­μένη τότε χάνο­νται τα σταθερά κίνητρα αξιών. Η αρχαία Ελλάδα που απο­τέ­λεσε το διδα­σκα­λείο ολό­κλη­ρης της οικου­μέ­νης που ο Γκαίτε από τις πιο επι­φα­νείς προ­σω­πι­κό­τη­τες του ευρω­παϊ­κού πνεύ­μα­τος τους Έλληνες ανα­κή­ρυξε ως διδα­σκά­λους της ανθρω­πό­τη­τας …….. ε δεν νοείται στη χώρα που απο­τέ­λεσε καθο­λικό παι­δευ­τή­ριο, στα Ανώτατα Εκπαι­δευ­τή­ρια της να συμ­βαί­νουν τα προ­α­να­φε­ρό­μενα.

Παράλ­ληλα την ίδια ώρα που η εγκλη­μα­τι­κό­τητα στη χώρα έχει χτυ­πή­σει κόκκινο η ηγεσία του Υπουρ­γείου προ­σα­να­το­λί­ζε­ται στη διε­νέρ­γεια εκτά­κτων κρίσεων στην ηγεσία της ΕΛΑΣ με τις δύο κυρίες Υπουρ­γούς να έχουν έλθει σε κόντρα προ­φα­νώς για τους δικούς της λόγους η καθεμιά. Ο απλός πολίτης όμως φοβάται να κυκλο­φο­ρή­σει στο δρόμο μήπως ανά πάσα στιγμή βρεθεί μπροστά σε κάποιο ξεκα­θά­ρι­σμα λογα­ρια­σμών, μήπως τον βρει καμία αδέ­σποτη σφαίρα κάποιου πλη­ρω­μέ­νου δολο­φό­νου που εκείνη τη στιγμή εκτελεί εντε­ταλ­μένη υπη­ρε­σία στο όνομα κάποιου νονού της νύχτας. Βλέ­πε­ται η κυβέρ­νηση από την πρώτη στιγμή φρό­ντισε να καταρ­γή­σει την ομάδα ΔΕΛΤΑ της ΕΛΑΣ η οποία μετείχε άμεσα και απο­τε­λε­σμα­τικά στην αντι­με­τώ­πιση του οργα­νω­μέ­νου εγκλή­μα­τος. Το γεγονός ότι τέτοιου είδους ξεκα­θα­ρί­σματα γίνο­νται πλέον κατά τη διάρ­κεια της ημέρας ανε­ξαρ­τή­τως ώρας υπο­δη­λώ­νει ότι η κατά­σταση βρί­σκε­ται εκτός ελέγχου και ότι το ύψιστης σημα­σίας αίσθημα ασφά­λειας οι πολίτες το έχουν απο­λέ­σει.

Και οι κυβερ­νώ­ντες περί άλλα τυρ­βά­ζουν που τις περισ­σό­τε­ρες φορές αυτά τα άλλα έρχο­νται να λει­τουρ­γή­σουν ως αντι­πε­ρι­σπα­σμός και να απο­προ­σα­να­το­λί­σουν από τα μείζονα. Όχι ότι δεν είναι μείζον θέμα η Ανα­θε­ώ­ρηση του Συντάγ­μα­τος. Είναι ύψιστη θεσμική δια­δι­κα­σία αλλά δεν γίνεται βεβια­σμένα και μέσα σε αντι­πα­λό­τητα. Το Σύνταγμα είναι ο ρυθ­μι­στής του δημο­κρα­τι­κού πολι­τεύ­μα­τος και η όποια διερ­γα­σία επί αυτού απαιτεί σοβα­ρό­τητα ομο­νό­ηση και κοινό τόπο. Θα επα­νέλ­θουμε ανα­λυ­τικά επί των επί­μα­χων υπό ανα­θε­ώ­ρηση άρθρων.