Οι εθελοντές μπορούν, αλλά η δημοτική αρχή δεν θέλει!

Δεν υπάρχει αμφι­βο­λία πως ο εθε­λο­ντι­σμός απο­τε­λεί μια απ΄ τις ευγε­νέ­στε­ρες ανθρώ­πι­νες αρετές και συνιστά μια ανώτερη κοι­νω­νική συμπε­ρι­φορά. Ανέ­κα­θεν όμως ο εθε­λο­ντι­σμός είχε καθαρά επι­κου­ρικό ρόλο στις οργα­νω­μέ­νες ανθρώ­πι­νες κοι­νω­νίες, στις αρμο­διό­τη­τες και υπο­χρε­ώ­σεις του συγκρο­τη­μέ­νου κράτους.

Ο αδια­πραγ­μά­τευ­τος αυτός κανόνας παρα­βιά­ζε­ται τελευ­ταία στο νησί της Ρόδου, που όλο και συχνό­τερα βλέ­πουμε τους εθε­λο­ντές να καλού­νται να καλύ­ψουν την ανε­πάρ­κεια και την ανι­κα­νό­τητα της δημο­τι­κής αρχής.

Η δωρο­δο­τική δυνα­τό­τητα των πολιτών, ιδιαί­τερα σε περιό­δους βαθιάς οικο­νο­μι­κής ύφεσης και κρίσης σαν την σημε­ρινή, καθί­στα­ται πεπε­ρα­σμένη, όταν μάλιστα οι πολίτες της πλη­ρώ­νουν με δυσκο­λία σημα­ντικά ποσά σε αντα­πο­δο­τι­κούς -υποτίθεται- λογα­ρια­σμούς.

Με μονα­δικό κίνητρο την εσω­τε­ρική του πλη­ρό­τητα και ικα­νο­ποί­ηση, ο 38χρονος κ. Μιχάλης Μούσης, ένας έγγαμος, άνεργος οικο­δό­μος, πατέρας 5 παιδιών, ξεκί­νησε πριν ένα μήνα, με τα λιγοστά υλικά που του είχαν απο­μεί­νει από την εργασία του, τον ευπρε­πι­σμό του εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νου πάρκου της οδού Κοδριγ­κτώ­νος.

Με την μητέρα του, τον πατριό του, την σύζυγό του, που ασχο­λεί­ται με οικιακά και δεν έχει κανένα εισό­δημα αλλά και με την συν­δρομή των ανή­λι­κων παιδιών του, ο κ. Μούσης, μόνος ξεκί­νησε τις εργα­σίες για το βάψιμο του πάρκου, την συλλογή των απορ­ριμ­μά­των κάθε είδους, την τοπο­θέ­τηση αυτο­σχέ­διων κάδων, το πότισμα και την φύτευση ανθέων και δέντρων, χωρίς καμία συμπα­ρά­σταση, παρά τις συνε­χείς εκκλή­σεις του προς τούτο.

«Είμαι άνεργος, εργά­στηκα με σύμβαση ορι­σμέ­νου χρόνου στις τεχνι­κές υπη­ρε­σίες της Περι­φέ­ρειας. Εγώ έχω μεγα­λώ­σει στο πάρκο της οδού Κοδριγ­κτώ­νος. Εδώ παίζαμε από παιδιά, εδώ περ­νού­σαμε το χρόνο μας. Η κατά­σταση του πάρκου τα τελευ­ταία χρόνια δεν θυμίζει την εικόνα της περιο­χής στο παρελ­θόν όταν ήταν γεμάτο από παιδιά που έπαιζαν σε οργα­νω­μένη παιδική χαρά, που πλέον δεν υπάρχει. Την έβγαλαν με σκοπό να την αντι­κα­τα­στή­σουν και μέχρι σήμερα δεν έχει τοπο­θε­τη­θεί νέα. Εχω ζητήσει μια τσου­λή­θρα, μια τρα­μπάλα, κούνιες και το αίτημά μου δεν έχει ικα­νο­ποι­η­θεί. Εχω φτιάξει τις βρύσες και τα ρολόγια», δήλωσε σε συντά­κτη της «δημο­κρα­τι­κής».

Την 29η Αυγού­στου 2016 σε τακτική της συνε­δρί­αση η δημο­τική κοι­νό­τητα Ρόδου ικα­νο­ποί­ησε το αίτημα του κ. Μούση για την υιο­θέ­τηση του πάρκου στα πλαίσια του προ­γράμ­μα­τος «Αγκά­λιασε ένα πάρκο».

Τι είχε όμως προη­γη­θεί:

“Εχω φυτέψει δύο μπα­να­νιές, ένα φοίνικα, δύο φίκους και όταν ζήτησα από την υπη­ρε­σία πρα­σί­νου φυτά για να καλ­λω­πίσω το πάρκο με την μητέρα μου, με ενη­μέ­ρω­σαν ότι για να μου δώσουν τα φυτά θα πρέπει να υιο­θε­τήσω το πάρκο. Απο­φά­σισα έτσι να το κάνω.

Εχω τοπο­θε­τή­σει καλα­θά­κια, ταμπέ­λες στις οποίες ανα­φέ­ρε­ται ότι απα­γο­ρεύ­ε­ται να αφήνουν τα κόπρανα των σκύλων στο πάρκο οι ιδιο­κτή­τες τους, που τα βγάζουν βόλτα.

Καθη­με­ρινά και επί δίωρο απα­σχο­λού­μαι με την καθα­ριό­τητα του πάρκου, τα ποτί­σματα και τον κήπο. 93 άτομα προ­σε­λή­φθη­σαν στην καθα­ριό­τητα και όταν ζήτησα να έρχεται ένας καθη­με­ρινά για να καθα­ρί­ζει μου είπαν ότι δεν υπάρχει προ­σω­πικό. Εχω ζητήσει από τις τεχνι­κές υπη­ρε­σίες να απο­κα­τα­στή­σουν τα παγκά­κια που υπάρ­χουν, ενώ, επειδή οι φοί­νι­κες είναι ψηλοί έχω ζητήσει από την υπη­ρε­σία πρα­σί­νου να στεί­λουν συνερ­γείο για να τους κλα­δέ­ψουν».

«Το πάρκο ήταν άβαφτο, ασυ­ντή­ρητο, γεμάτο με κόπρανα από σκυλιά» επε­σή­μανε για να προ­σθέ­σει η μητέρα του, η κ. Δημητρά ότι…

«ενη­μέ­ρωσα εγώ προ­σω­πικά ότι έχουμε ξεκι­νή­σει εργα­σίες για την απο­κα­τά­σταση του πάρκου και ζήτησα από το πράσινο να μας δώσει να φυτέ­ψουμε κάποια δεντρά­κια. Το πράσινο μας είπε ότι πρέπει να το υιο­θε­τή­σουμε. Υιο­θε­σία θέλετε, υιο­θε­σία θα το κάνω. Είδαμε αυτή τη βρωμιά ενώ πρώτα στο πάρκο υπήρχε ζωή και τώρα δεν υπάρχει. Εμείς βάζουμε από την τσέπη μας από αυτά που δεν έχουμε. Ο κ. Στέ­φα­νος Κυρια­ζής μας εξυ­πη­ρέ­τησε έδωσε εντολή να μας δώσουν ό,τι φυτά θέλαμε και επιθυμώ να τον ευχα­ρι­στήσω γι αυτό δημόσια».