Οι εθελοντές μπορούν, αλλά η δημοτική αρχή δεν θέλει!

Δεν υπάρ­χει αμ­φι­βο­λία πως ο εθε­λο­ντι­σμός απο­τε­λεί μια απ΄ τις ευ­γε­νέ­στε­ρες αν­θρώ­πι­νες αρε­τές και συ­νι­στά μια ανώ­τε­ρη κοι­νω­νι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά. Ανέ­κα­θεν όμως ο εθε­λο­ντι­σμός είχε κα­θα­ρά επι­κου­ρι­κό ρόλο στις ορ­γα­νω­μέ­νες αν­θρώ­πι­νες κοι­νω­νί­ες, στις αρ­μο­διό­τη­τες και υπο­χρε­ώ­σεις του συ­γκρο­τη­μέ­νου κρά­τους.

Ο αδια­πραγ­μά­τευ­τος αυτός κα­νό­νας πα­ρα­βιά­ζε­ται τε­λευ­ταία στο νησί της Ρόδου, που όλο και συ­χνό­τε­ρα βλέ­που­με τους εθε­λο­ντές να κα­λού­νται να κα­λύ­ψουν την ανε­πάρ­κεια και την ανι­κα­νό­τη­τα της δη­μο­τι­κής αρχής.

Η δω­ρο­δο­τι­κή δυ­να­τό­τη­τα των πο­λι­τών, ιδιαί­τε­ρα σε πε­ριό­δους βα­θιάς οι­κο­νο­μι­κής ύφε­σης και κρί­σης σαν την ση­με­ρι­νή, κα­θί­στα­ται πε­πε­ρα­σμέ­νη, όταν μά­λι­στα οι πο­λί­τες της πλη­ρώ­νουν με δυ­σκο­λία ση­μα­ντι­κά ποσά σε αντα­πο­δο­τι­κούς -υπο­τί­θε­ται- λο­γα­ρια­σμούς.

Με μο­να­δι­κό κί­νη­τρο την εσω­τε­ρι­κή του πλη­ρό­τη­τα και ικα­νο­ποί­η­ση, ο 38χρο­νος κ. Μι­χά­λης Μού­σης, ένας έγ­γα­μος, άνερ­γος οι­κο­δό­μος, πα­τέ­ρας 5 παι­διών, ξε­κί­νη­σε πριν ένα μήνα, με τα λι­γο­στά υλικά που του είχαν απο­μεί­νει από την ερ­γα­σία του, τον ευ­πρε­πι­σμό του εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νου πάρ­κου της οδού Κο­δριγ­κτώ­νος.

Με την μη­τέ­ρα του, τον πα­τριό του, την σύ­ζυ­γό του, που ασχο­λεί­ται με οι­κια­κά και δεν έχει κα­νέ­να ει­σό­δη­μα αλλά και με την συν­δρο­μή των ανή­λι­κων παι­διών του, ο κ. Μού­σης, μόνος ξε­κί­νη­σε τις ερ­γα­σί­ες για το βά­ψι­μο του πάρ­κου, την συλ­λο­γή των απορ­ριμ­μά­των κάθε εί­δους, την το­πο­θέ­τη­ση αυ­το­σχέ­διων κάδων, το πό­τι­σμα και την φύ­τευ­ση αν­θέ­ων και δέ­ντρων, χωρίς καμία συ­μπα­ρά­στα­ση, παρά τις συ­νε­χείς εκ­κλή­σεις του προς τούτο.

«Είμαι άνερ­γος, ερ­γά­στη­κα με σύμ­βα­ση ορι­σμέ­νου χρό­νου στις τε­χνι­κές υπη­ρε­σί­ες της Πε­ρι­φέ­ρειας. Εγώ έχω με­γα­λώ­σει στο πάρκο της οδού Κο­δριγ­κτώ­νος. Εδώ παί­ζα­με από παι­διά, εδώ περ­νού­σα­με το χρόνο μας. Η κα­τά­στα­ση του πάρ­κου τα τε­λευ­ταία χρό­νια δεν θυ­μί­ζει την ει­κό­να της πε­ριο­χής στο πα­ρελ­θόν όταν ήταν γε­μά­το από παι­διά που έπαι­ζαν σε ορ­γα­νω­μέ­νη παι­δι­κή χαρά, που πλέον δεν υπάρ­χει. Την έβγα­λαν με σκοπό να την αντι­κα­τα­στή­σουν και μέχρι σή­με­ρα δεν έχει το­πο­θε­τη­θεί νέα. Εχω ζη­τή­σει μια τσου­λή­θρα, μια τρα­μπά­λα, κού­νιες και το αί­τη­μά μου δεν έχει ικα­νο­ποι­η­θεί. Εχω φτιά­ξει τις βρύ­σες και τα ρο­λό­για», δή­λω­σε σε συ­ντά­κτη της «δη­μο­κρα­τι­κής».

Την 29η Αυ­γού­στου 2016 σε τα­κτι­κή της συ­νε­δρί­α­ση η δη­μο­τι­κή κοι­νό­τη­τα Ρόδου ικα­νο­ποί­η­σε το αί­τη­μα του κ. Μούση για την υιο­θέ­τη­ση του πάρ­κου στα πλαί­σια του προ­γράμ­μα­τος «Αγκά­λια­σε ένα πάρκο».

Τι είχε όμως προη­γη­θεί:

“Εχω φυ­τέ­ψει δύο μπα­να­νιές, ένα φοί­νι­κα, δύο φί­κους και όταν ζή­τη­σα από την υπη­ρε­σία πρα­σί­νου φυτά για να καλ­λω­πί­σω το πάρκο με την μη­τέ­ρα μου, με ενη­μέ­ρω­σαν ότι για να μου δώ­σουν τα φυτά θα πρέ­πει να υιο­θε­τή­σω το πάρκο. Απο­φά­σι­σα έτσι να το κάνω.

Εχω το­πο­θε­τή­σει κα­λα­θά­κια, τα­μπέ­λες στις οποί­ες ανα­φέ­ρε­ται ότι απα­γο­ρεύ­ε­ται να αφή­νουν τα κό­πρα­να των σκύ­λων στο πάρκο οι ιδιο­κτή­τες τους, που τα βγά­ζουν βόλτα.

Κα­θη­με­ρι­νά και επί δίωρο απα­σχο­λού­μαι με την κα­θα­ριό­τη­τα του πάρ­κου, τα πο­τί­σμα­τα και τον κήπο. 93 άτομα προ­σε­λή­φθη­σαν στην κα­θα­ριό­τη­τα και όταν ζή­τη­σα να έρ­χε­ται ένας κα­θη­με­ρι­νά για να κα­θα­ρί­ζει μου είπαν ότι δεν υπάρ­χει προ­σω­πι­κό. Εχω ζη­τή­σει από τις τε­χνι­κές υπη­ρε­σί­ες να απο­κα­τα­στή­σουν τα πα­γκά­κια που υπάρ­χουν, ενώ, επει­δή οι φοί­νι­κες είναι ψηλοί έχω ζη­τή­σει από την υπη­ρε­σία πρα­σί­νου να στεί­λουν συ­νερ­γείο για να τους κλα­δέ­ψουν».

«Το πάρκο ήταν άβα­φτο, ασυ­ντή­ρη­το, γε­μά­το με κό­πρα­να από σκυ­λιά» επε­σή­μα­νε για να προ­σθέ­σει η μη­τέ­ρα του, η κ. Δη­μη­τρά ότι…

«ενη­μέ­ρω­σα εγώ προ­σω­πι­κά ότι έχου­με ξε­κι­νή­σει ερ­γα­σί­ες για την απο­κα­τά­στα­ση του πάρ­κου και ζή­τη­σα από το πρά­σι­νο να μας δώσει να φυ­τέ­ψου­με κά­ποια δε­ντρά­κια. Το πρά­σι­νο μας είπε ότι πρέ­πει να το υιο­θε­τή­σου­με. Υιο­θε­σία θέ­λε­τε, υιο­θε­σία θα το κάνω. Εί­δα­με αυτή τη βρω­μιά ενώ πρώτα στο πάρκο υπήρ­χε ζωή και τώρα δεν υπάρ­χει. Εμείς βά­ζου­με από την τσέπη μας από αυτά που δεν έχου­με. Ο κ. Στέ­φα­νος Κυ­ρια­ζής μας εξυ­πη­ρέ­τη­σε έδωσε εντο­λή να μας δώ­σουν ό,τι φυτά θέ­λα­με και επι­θυ­μώ να τον ευ­χα­ρι­στή­σω γι αυτό δη­μό­σια».