Ξεκινούν από 24/8 οι διερευνητικές επαφές Ελλάδας-Τουρκίας για το Αιγαίο;

Πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται οι πλη­ρο­φο­ρίες για επα­νέ­ναρξη, από τις 24 Αυγού­στου, των ελληνο-τουρκικών διε­ρευ­νη­τι­κών επαφών για το Αιγαίο, μετά από τετρα­ετή διακοπή.

Ο 61ος γύρος των διε­ρευ­νη­τι­κών επαφών προ­βλέ­πε­ται να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί στην Τουρκία, εάν το επι­τρέ­ψουν οι δυσκο­λίες μετα­κί­νη­σης που έχει δημιουρ­γή­σει η παν­δη­μία, με επι­κε­φα­λής από ελλη­νι­κής πλευράς του πρέ­σβεως ε.τ. Παύλος Απο­στο­λί­δης (ο οποίος ηγείται της ομάδας από το 2010), χωρίς πάντως να απο­κλεί­ο­νται ορι­σμέ­νες αλλαγές στη σύνθεση της αντι­προ­σω­πείας.

Ότι η τακτική δια­δι­κα­σία των διε­ρευ­νη­τι­κών επαφών σε διπλω­μα­τικό επίπεδο, η οποία δεν έχει προ­χω­ρή­σει μετά τον 60ό γύρο του Μαρτίου 2016, ανα­θερ­μαί­νε­ται στην παρούσα φάση, λίγες μόνο ημέρες μετά την κρίση που δημιούρ­γησε η έκδοση τουρ­κι­κής ναυ­τι­κής οδηγίας για έρευνες του σκάφους Ορούτς Ρέις νοτίως του Καστε­λό­ρι­ζου, δεν είναι ασφαλώς άσχετο με την κινη­τι­κό­τητα που έχει σημειω­θεί, ιδίως από γερ­μα­νι­κής πλευράς, αλλά και με την μονο­μερή κίνηση της τουρ­κι­κής ηγεσίας να ανα­βάλ­λει τις προ­κλη­τι­κές ενέρ­γειες για έναν μήνα, προ­α­ναγ­γέλ­λο­ντας συνο­μι­λίες.

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι ήδη πριν από την πρό­σφατη κρίση το Βερο­λίνο είχε φιλο­ξε­νή­σει συνά­ντηση της διπλω­μα­τι­κής συμ­βού­λου του Έλληνα πρω­θυ­πουρ­γού, Ελένης Σουρανή, με τον εξ απορ­ρή­των και εκπρό­σωπο του Τούρκου προ­έ­δρου, Ιμπρα­χίμ Καλίν, ενώ ακο­λού­θη­σαν και τηλε­φω­νι­κές επαφές της Άγκελα Μέρκελ με την ηγεσία των δύο πλευρών.

Χαρα­κτη­ρι­στικό είναι και το γεγονός ότι ο επι­σκε­πτό­με­νος την Αθήνα πρω­θυ­πουρ­γός του γερ­μα­νι­κού ομό­σπον­δου κρα­τι­δίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας και πιθανός αυρια­νός ηγέτης του Χρι­στια­νο­δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος, Άρμιον Λάσετ συνα­ντή­θηκε σήμερα Δευτέρα με τον υπουργό Εξω­τε­ρι­κών Νίκο Δένδια, ο οποίος με την ευκαι­ρία αυτή δια­τύ­πωσε εκ νέου την θέση ότι  “Διά­λο­γος [με την Τουρκία] δεν μπορεί να διε­ξα­χθεί υπό το καθε­στώς απειλών και επί παντός επι­στη­τού”.

Το ότι η Αθήνα αντι­λαμ­βά­νε­ται την οριο­θέ­τηση της υφα­λο­κρη­πί­δας, και εν γένει των θαλασ­σίων δικαιο­δο­σιών, ως το μόνο ανοικτό θέμα προς διάλογο, ενώ η Άγκυρα, η οποία το τελευ­ταίο διά­στημα πολ­λα­πλα­σιά­ζει τα ρητο­ρικά ανοίγ­ματα για έναν “πολι­τι­σμένο τρόπο επί­λυ­σης των δια­φο­ρών”, βαραί­νει διαρκώς το “καλάθι” (πρβ. “γκρίζες ζώνες”, απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­ηση των νησιών του Ανα­το­λι­κού Αιγαίου κτλ.), εξηγεί και το γιατί το πρώτο μετά τις πρό­σφα­τες εντά­σεις βήμα δια­λό­γου περνά υπο­χρε­ω­τικά από την δοκι­μα­σμένη και εμπι­στευ­τική δια­δι­κα­σία των διε­ρευ­νη­τι­κών επαφών, που δίνει στην κάθε πλευρά την ελευ­θε­ρία να δοκι­μά­ζει την πιθα­νό­τητα σύγκλι­σης με την άλλη επί εναλ­λα­κτι­κών σενα­ρίων, χωρίς να δεσμεύ­ε­ται.

Όμως θεα­μα­τι­κό­τε­ρες εξε­λί­ξεις δεν μπορούν παρά να προ­κύ­ψουν, αν ωρι­μά­σουν οι συν­θή­κες, σε πολι­τικό επίπεδο και μάλιστα στο ανώτατο.

Πηγή: capital.gr

Του Κώστα Ράπτη