ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Επίτιμος Δημότης Αγαθονησίου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας

news room 9 λεπτά ανάγνωση
ΕΠΙΤΙΜΟΣ ΔΗΜΟΤΗΣ ΑΓΑΘΟΝΗΣΙΟΥ Κ ΤΑΣΟΥΛΑΣ 04.07.26
✦ Σύνοψη ⌄
  • Ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας Κων­στα­ντί­νος Αν. Τασού­λας ανα­κη­ρύ­χθηκε Επί­τι­μος Δημότης Αγα­θο­νη­σίου κατά την επί­σκεψή του στο νησί.
  • Στην ομιλία του, ανα­φέρ­θηκε στην αξία του ποι­ή­μα­τος «Άξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη, τονί­ζο­ντας τη σύνδεση του με την Ελλάδα και την ομορφιά του Αιγαίου.
  • Εξέ­φρασε την ανάγκη για προσοχή και ενδια­φέ­ρον προς το Αγα­θο­νήσι, ώστε οι κάτοι­κοί του να νιώθουν ότι αξίζει να ζουν εκεί.
  • Ανα­φέρ­θηκε επίσης σε έργα υπο­δο­μής που εξε­λίσ­σο­νται στην περιοχή, όπως η ηλε­κτρο­κί­νηση, η τηλεϊ­α­τρική και η ανα­βάθ­μιση του λιμα­νιού.

Ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας Κων­στα­ντί­νος Αν. Τασού­λας, στο πλαίσιο της επί­σκε­ψής του στο Αγα­θο­νήσι, ανα­κη­ρύ­χθηκε Επί­τι­μος Δημότης Αγα­θο­νη­σίου στο Δημαρ­χείο του νησιού. Μετά την προ­σφώ­νηση που απηύ­θυνε ο Δήμαρ­χος Αγα­θο­νη­σίου Ευάγ­γε­λος Κότ­τα­ρος, ο κ. Τασού­λας έκανε την ακό­λουθη αντι­φώ­νηση:

«Κυρίες και κύριοι,

Καμιά φορά η ερμη­νεία της ποί­η­σεως, όταν γίνεται μέσα σε ένα γραφείο, αδικεί την ποίηση. Ένα από τα πιο κατα­πλη­κτικά και δοξα­στικά ποι­ή­ματα του νομπε­λί­στα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, ο οποίος εμπνεύ­στηκε αφά­ντα­στα από το Αιγαίο, είναι το «Άξιον Εστί», μέσω του οποίου ήθελε να προ­βά­λει την πατρίδα μας στο εξω­τε­ρικό.

Η ιδέα του για το «Άξιον Εστί» ήταν ότι έπρεπε μέσα από ένα ποίημα να ταρα­κου­νή­σει τους κατοί­κους του εξω­τε­ρι­κού για το τι είναι η Ελλάδα, τι σπου­δαίο πράγμα είναι η Ελλάδα. Και έγραψε το «Άξιον Εστί». Εκεί υπάρ­χουν κάποιοι στίχοι που άλλο να τους δια­βά­ζεις στο γραφείο σου και άλλο να τους ξανα­σκέ­φτε­σαι εδώ, στο Αγα­θο­νήσι. Σε ένα σημείο λέει: «Ένα σημείο και σ’ αυτό μπορείς απέ­ρα­ντα να προ­χω­ρή­σεις»! Και τελειώ­νει με τη φράση: «αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας».

Στο Αγα­θο­νήσι και στο μουσείο που εγκαι­νιά­σαμε προη­γου­μέ­νως νιώθεις ότι προ­χω­ράς απέ­ρα­ντα γιατί πιάσαμε τον χρόνο, όπως πιά­νουμε τον ταύρο απ’ τα κέρατα. Ελέγ­ξαμε και συμ­φι­λιω­θή­καμε με τον χρόνο αυτής της περιο­χής και νιώ­θουμε ότι ο απέ­ρα­ντος χρόνος των αιώνων ζωής σε αυτό το χαρι­σμα­τικό νησί μάς επι­τρέ­πει να προ­χω­ρούμε ατέ­λειωτα, απέ­ρα­ντα μέσα στο χθες, άρα και στο σήμερα, και προ­φα­νώς και στο αύριο. Και όταν απ’ το Επι­τη­ρη­τικό Φυλάκιο στο ύψωμα εδώ κοντά παρα­τή­ρησα γύρω γύρω το νησί και μου εξή­γη­σαν και τα γει­το­νικά νησιά, μου έδειξαν την Καλό­λι­μνο, μου έδειξαν τη Στρογ­γύλη, τα Ίμια, ένιωσα πράγ­ματι την έννοια αυτού του εκ πρώτης όψεως οξύ­μω­ρου.

Αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας! Τι πάει να πει ο κόσμος ο μικρός ο μέγας, πώς γίνεται να είναι και μικρός και μέγας μαζί; Γίνεται.

Ελάτε στο Αγα­θο­νήσι να κατα­λά­βετε πως μέγας είναι ο μικρός κόσμος. Μέλος αυτού του κόσμου, σήμερα με καμάρι και συγκί­νηση, το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο του Αγα­θο­νη­σίου με έκανε. Και θεωρώ υπο­χρέ­ωσή μου να πω πως αυτή η τιμή, ανάμεσα σε άλλες που έχω δεχθεί, είναι από τις πιο υψηλές και πιο συγκι­νη­τι­κές.

Γιατί, όπως είπε ο κύριος Δήμαρ­χος, το Αγα­θο­νήσι δεν είναι αχόρ­ταγο. Το Αγα­θο­νήσι δεν ζητάει πολλά. Το Αγα­θο­νήσι ζητάει προσοχή, ενδια­φέ­ρον, στοργή. Όχι για να μεγα­λο­πια­στεί αλλά για να νιώσουν οι κάτοι­κοί του ότι εδώ αξίζει να ζεις. Έχουν υπάρξει τέτοιες εκδη­λώ­σεις στοργής και ενδια­φέ­ρο­ντος. Προη­γου­μέ­νως, πριν από λίγο, εγκαι­νιά­σαμε μία από αυτές, το Μουσείο σας.

Έχουν υλο­ποι­η­θεί έργα που σχε­τί­ζο­νται με την ηλε­κτρο­κί­νηση και την τηλεϊ­α­τρική. Αν δεν κάνω λάθος, εξε­λίσ­σε­ται η μελέτη του Τοπικού Πολε­ο­δο­μι­κού Σχεδίου, το οποίο θα δώσει συγκε­κρι­μέ­νες λύσεις στην περιοχή. Αυτό θα ολο­κλη­ρω­θεί σε 1,5-2 χρόνια αλλά εξε­λίσ­σε­ται και είναι μία σημα­ντική πρω­το­βου­λία. Διεκ­δι­κείτε να εκσυγ­χρο­νι­στεί το λιμάνι σας, ώστε να μπορεί να φιλο­ξε­νεί ακόμη καλύ­τερα αλιευ­τικά και του­ρι­στικά σκάφη. Έχετε μπει, επίσης, σε ένα πρό­γραμμα δημο­τι­κής κατοι­κίας το οποίο έχει ξεκι­νή­σει, δεν έχει ολο­κλη­ρω­θεί ακόμη, αλλά η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Όλα αυτά που έγιναν, όλα αυτά που εξε­λίσ­σο­νται, και όλα αυτά που πρέπει να γίνουν είναι η στοι­χειώ­δης αντα­πό­κριση της Πολι­τείας στο κάλεσμά σας για στοργή και προσοχή.

Το αντί­δωρο αυτής της στοργής και της προ­σο­χής είναι πολύ πιο σημα­ντικό. Είναι ακριβώς η παρου­σία σας εδώ, στην αρχή της Ευρώπης, στην αρχή της Ελλάδος. Η παρου­σία σας εδώ, που πιάνει αυτό το απέ­ρα­ντο νήμα του Ελύτη, από την εποχή που οι πρό­γο­νοί σας, οι παλιοί κάτοι­κοι του Αγα­θο­νη­σίου ή της Τρα­γαίας όπως λεγόταν πιο παλιά, ασχο­λού­νταν με τη μελισ­σο­κο­μία ή με την πορφύρα ή έκαναν άλλες αγρο­τι­κές δου­λειές, ή με την αλιεία όπως και σήμερα.

Και αυτό το απέ­ρα­ντο, αόρατο νήμα υπο­δη­λώ­νει τη συνέ­χεια του ελλη­νι­σμού σ’ αυτό το νησί, άρα και την εύλογη αξίωσή μας να υπε­ρα­σπι­ζό­μα­στε αυτή τη συνέ­χεια και την προ­ο­πτική.

Βρί­σκο­μαι σήμερα εδώ, στο βορειό­τερο άκρο των Δωδε­κα­νή­σων, στον πανέ­μορφο τόπο σας, που συν­δέ­ε­ται στενά με την απέ­να­ντι γη της Ιωνίας, με τα μεγάλα ταξίδια στο Αιγαιακό αρχι­πέ­λα­γος, με την ελλη­νική εξω­στρέ­φεια· έναν τόπο απέ­ρα­ντης ιστο­ρίας και μνήμης.

Βρί­σκο­μαι εδώ για να υπο­γραμ­μίσω με την παρου­σία μου ότι πατρίδα δεν είναι μόνο οι μεγάλες πόλεις, τα πολύ­βουα λιμάνια, τα διοι­κη­τικά κέντρα, αλλά είναι, κυρίως, οι άνθρω­ποι που ζουν στις ακρι­τι­κές γωνιές της χώρας μας. Είναι όλοι όσοι ζουν στα όρια του χάρτη της Ελλάδας και την κρατούν ζωντανή με την επιμονή, την αξιο­πρέ­πεια και την ανθε­κτι­κό­τητά τους.

Είναι οι άνθρω­ποι που βιώνουν μια δύσκολη καθη­με­ρι­νό­τητα, που υπο­μέ­νουν αγόγ­γυ­στα τους καιρούς που απο­μο­νώ­νουν, τις απο­στά­σεις που απο­κό­βουν, τις ανάγκες που ζητούν άμεση αντι­με­τώ­πιση. Είστε όλοι εσείς που δεν εγκα­τα­λεί­ψατε το νησί σας, αλλά μείνατε εδώ, αμύ­ντο­ρες των ελλη­νι­κών και ευρω­παϊ­κών συνόρων, θεμα­το­φύ­λα­κες μιας ζωντα­νής κοι­τί­δας ελλη­νι­σμού με δια­δρομή αιώνων.

Τραγαία νήσος στον Θου­κυ­δίδη και τον Στρά­βωνα, Τραγιά στον Πλού­ταρχο, Υετούσα σύμφωνα με τους αρχαί­ους γεω­γρά­φους, κατοι­κή­θηκε από τους Κάρες, τους Δωριείς, τους Ίωνες της Μιλήτου. Απο­τέ­λεσε μέρος του δικτύου από μικρά νησάκια που οι Μιλή­σιοι χρη­σι­μο­ποιού­σαν ως βάσεις ναυ­σι­πλο­ΐας και εμπο­ρίου με στρα­τιω­τι­κές οχυ­ρω­μα­τι­κές εγκα­τα­στά­σεις, για την ασφά­λεια των εμπο­ρι­κών θαλασ­σίων δικτύων της Μιλήτου, η οποία Μίλητος είχε αποι­κίες -τολμώ να πω- σε όλη τη σημε­ρινή Τουρκία, τέτοια ήταν η αίγλη της.

Κατα­με­σής στην «ισόβια θάλασσα και το αμά­ρα­ντο πέλαγος» όπως θα έλεγε ο Οδυσ­σέας Ελύτης, το Αγα­θο­νήσι είδε ναυ­μα­χίες να εκτυ­λίσ­σο­νται και πει­ρα­τές να το απει­λούν. Εποι­κί­στηκε και εγκα­τα­λεί­φθηκε ξανά και ξανά, γιατί είναι τόπος δύσκο­λος, μακρι­νός.

Ωστόσο, το 1087 περι­ήλθε στην κυριό­τητα της Μονής της Πάτμου, όπως μαρτυρά χρυ­σό­βουλλο του αυτο­κρά­τορα Αλεξίου Α’ Κομνη­νού και ακόμη και σήμερα το Αγα­θο­νήσι μαζί με Αρκιούς, Λειψούς, Πάτμο, Λέβιθα και Φούρ­νους ανήκουν στην Πατριαρ­χική Εξαρχία Πάτμου. Βέβαια, πέρασαν χρόνια πολλά που ήταν ακα­τοί­κητο, σύμφωνα με τον Οθωμανό πειρατή και αργό­τερα ναύαρχο, γεω­γράφο, χαρ­το­γράφο και συγ­γρα­φέα Πίρι Ρέις, με τον οποίο συμ­φω­νούν πολλοί ακόμη περι­η­γη­τές του Μεσαί­ωνα· έρημο καθώς ήταν, έγινε κρη­σφύ­γετο πει­ρα­τών, για να περάσει το 1522 στην κυριαρ­χία των Τούρκων.

Αιώνες αργό­τερα, το 1912, περι­ήλθε στην ιταλική κατοχή, το 1943 κατε­λή­φθη από τους Γερ­μα­νούς και ξανά­γινε επι­τέ­λους ελλη­νικό με την ενσω­μά­τωση των Δωδε­κα­νή­σων τον Μάρτιο του 1948. Χιλιό­χρο­νες περι­πέ­τειες, απέ­ρα­ντο βάθος ιστο­ρίας.

Και σήμερα, εσείς λιγο­στοί κάτοι­κοι, αλλά με πείσμα και αγάπη για τον τόπο. Όπως ο Μιχάλης Κότορος, που σε κάποια αφήγησή του στο πλαίσιο του προ­γράμ­μα­τος “Ιστο­ριο­γρά­φημα στο Αιγαίο” λέει πως όταν είναι μακριά από το Αγα­θο­νήσι, “νιώθει τον ουρανό να τον πλα­κώ­νει”, πως “θέλει να ΄ναι δίπλα στη γη, να την ακουμπά”.

Όπως ο Σάββας Καμί­τσης που μένει στο νησί γιατί του προ­σφέ­ρει “ελευ­θε­ρία και εμπι­στο­σύνη στους ανθρώ­πους”, αφού μπορεί “ν’ αφήνει τις πόρτες ξεκλεί­δω­τες, χωρίς κανένα φόβο”. Άνθρω­ποι που ίσως δεν βρί­σκο­νται πια στη ζωή, μα το πνεύμα τους επιζεί στους νεό­τε­ρους που αψηφούν το δέλεαρ της μετοί­κη­σης.

Σ’ όλους αυτούς τους αγνούς, άδολους ανθρώ­πους που ζουν με πολύ λιγό­τερα απ’ όσα υπα­γο­ρεύει η ζωή των μεγάλων αστικών κέντρων, οφεί­λουμε να προ­σφέ­ρουμε ελπίδα και πίστη στο μέλλον. Και θέλω να εξάρω, κύριε Δήμαρχε, τη συστη­μα­τική σας προ­σπά­θεια προς αυτή την κατεύ­θυνση, τη μέριμνά σας για τη βελ­τί­ωση των υπο­δο­μών, τη στήριξη της οικο­γέ­νειας, τη λει­τουρ­γία νηπια­γω­γείου, δημο­τι­κού και γυμνα­σίου σχο­λείου, τη δρο­μο­λό­γηση ανα­πτυ­ξια­κών έργων. Όμως μένουν πολλά ακόμη να γίνουν.

Γνωρίζω το βάρος που επω­μί­στηκε το νησί εξαι­τίας της προ­σφυ­γι­κής και μετα­να­στευ­τι­κής κρίσης, την ανθρω­πιά που επι­δει­κνύ­ετε καθη­με­ρινά απέ­να­ντι στους κατα­τρεγ­μέ­νους, αλλά και τα προ­βλή­ματα ασφά­λειας που αντι­με­τω­πί­ζετε. Ο Σεβα­σμιώ­τα­τος Μητρο­πο­λί­της Μεσο­γαίας και Λαυ­ρε­ω­τι­κής κ. Νικό­λαος, ο οποίος είναι συν­δη­μό­της σας, όπως κι εγώ από σήμερα, όταν ευλό­γησε την εκδή­λωση των εγκαι­νίων του Μου­σείου μίλησε για μωρές δε ζητή­σεις και γενε­α­λο­γίες. Εδώ δεν έχουμε μωρές συζη­τή­σεις, έχουμε ευφυείς πράξεις, όπως είναι η κατα­σκευή και τα εγκαί­νια του Μου­σείου.

Γνωρίζω ότι απαι­τείτε από την Πολι­τεία να στη­ρί­ξει τον τόπο σας με πράξεις. Και ανα­γνω­ρίζω ολόθυμα ότι κανένας Έλληνας πολίτης δεν επι­τρέ­πε­ται να αισθά­νε­ται μόνος επειδή ζει μακριά από το κέντρο. Σήμερα που ο κόσμος μας αλλάζει ραγδαία, με τους πλέον απροσ­δό­κη­τους τρόπους, θέλω να τονίσω ότι τα ακρι­τικά μας νησιά δεν είναι κου­κί­δες στο πέλαγος, δεν είναι ακρώ­ρειες της γεω­γρα­φίας, αλλά σημεία ευθύνης. Δια­τη­ρώ­ντας αδιά­σπα­στο το απέ­ρα­ντο νήμα που συνδέει τις εποχές, τους ανθρώ­πους, τις ακτές και τα πελάγη μας, νήμα που δια­μορ­φώ­νει το καθη­με­ρινό βίωμα και ενι­σχύει πατρο­πα­ρά­δο­τες αξίες, δίνουν νόημα και βάθος στην ταυ­τό­τητα του λαού μας.

Είναι τόποι όπου η καθη­με­ρι­νό­τητα των πολιτών αποκτά δια­στά­σεις εθνικής απο­στο­λής. Είναι τόποι που στε­ρε­ώ­νουν τους αρμούς της εθνικής συνοχής. Γιατί αυτοί, εσείς, είστε οι φύλακες της συνέ­χειας της πατρί­δας, δια­τρα­νώ­νο­ντας, με την αφο­σί­ωσή σας στο ακρι­τικό μας νησί, ότι η Ελλάδα παρα­μέ­νει ακέραιη, ζωντανή και παρούσα σε κάθε γωνιά της επι­κρά­τειας.

Όπως έχουμε πει και με άλλες ευκαι­ρίες, σε άλλους ακρι­τι­κούς τόπους, η Ελλάδα δεν τελειώ­νει στα σύνορα. Η Ελλάδα αρχίζει από τους τόπους των συνόρων. Η Ελλάδα αρχίζει από εδώ. Και είναι προ­νό­μιο ως πολίτης ενός τόπου να μπορείς να πεις ότι η Ελλάδα αρχίζει εδώ. Σε αυτή τη γη που έγινε η «μεγάλη έκρηξη» του ελλη­νι­κού πνεύ­μα­τος, η οποία προ­σφέ­ρει στην ανθρω­πό­τητα φως διαρ­κείας, φως γνώσης, επι­στή­μης, φιλο­σο­φίας και δημο­κρα­τίας. Πάνω από εθνό­τη­τες, πάνω από θρη­σκείες, πάνω από ιδε­ο­λο­γίες και πάνω από αυτο­κρα­το­ρίες, το ελλη­νικό πνεύμα παρα­μέ­νει σε αυτές τις ακτές ισχυρό και διαρκές επί χιλιε­τίες. Χρέος μας, λοιπόν, είναι να κρατάμε ισχυρή την ελλη­νι­κό­τητα εδώ και παντού ώσπου να παρα­δώ­σουμε τη σκυτάλη στους επό­με­νους για να ανα­λά­βουν το ίδιο προ­νό­μιο και το ίδιο χρέος.

Θέλω να σας εκφράσω την ευγνω­μο­σύνη όλων μας για όσα προ­σφέ­ρετε στην πατρίδα μας, μια πατρίδα που δεν ξεχνά, και οφείλει να μην παρα­με­ρί­ζει κανέναν. Και θέλω να σας δια­βε­βαιώσω, ως πολίτης Αγα­θο­νη­σίου πλέον και εγώ, ότι η Πολι­τεία δεσμεύ­ε­ται να παρα­μεί­νει κοντά σας, όπως παρα­μέ­νετε κι εσείς εδώ, στο νησί σας. Είμαι συγκι­νη­μέ­νος και υπό­χρεος για την τιμή που μου κάνετε. Κατα­λα­βαίνω πως αυτή η τιμή είναι πρω­τί­στως για το αξίωμα που φέρω και δευ­τε­ρευό­ντως για το πρόσωπο, αλλά θέλω ως πρόσωπο να εκφράσω τη συγκί­νησή μου. Βλέπω την κίνησή σας ως συμ­βο­λική αλλά και ουσια­στική επι­βε­βαί­ωση του δεσμού που έχετε και θέλετε να ενι­σχύ­σετε με την Πολι­τεία. Πιστέψτε με πως θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί αυτή η επι­θυ­μία σας να ενι­σχύ­σετε αυτό τον δεσμό.

Σας ευχα­ρι­στώ θερμά γι’ αυτή την ξεχω­ρι­στή τιμή και σας ευχα­ρι­στώ επίσης που μου επι­τρέ­ψατε με το φρόνημά σας και με τη θέα του τοπίου σας να κατα­λάβω πολύ καλύ­τερα τι σημαί­νει τελικά η φράση αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας!».

Στη συνέ­χεια, ο κ. Τασού­λας συνα­ντή­θηκε με έξι μαθητές του νησιού, στους οποίους προ­σέ­φερε δώρα. Καθώς το νησί απέ­κτησε και­νού­ρια γήπεδα, η Προ­ε­δρία της Δημο­κρα­τίας προ­σέ­φερε μπάλες ποδο­σφαί­ρου και μπάσκετ

 

ΚΕΙΜΕΝΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ 

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.