Αναιρέθηκε απόφαση του Τριμελούς Εφετείου για μια απίθανη υπόθεση διαχείρισης σκάφους

Με την υπ’ αριθμ. 433/2023 από­φα­ση του ΣΤ’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρεί­ου Πάγου αναι­ρέ­θη­κε εν μέρει η υπ’ αρ. 149/2022 από­φα­ση του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου (Πλημ­με­λη­μά­των) Δω­δε­κα­νή­σου, ως προς τη διά­τα­ξη περί ενο­χής του αναι­ρε­σεί­ο­ντος για την πράξη της ηθι­κής αυ­τουρ­γί­ας σε υφαρ­πα­γή ψευ­δούς βε­βαί­ω­σης και ανα­γκαί­ως ως προς τις δια­τά­ξεις περί ποι­νής για την ως άνω πράξη και περί συ­νο­λι­κής ποι­νής.

Ο Αρειος Πάγος πα­ρα­πέ­μπει την υπό­θε­ση κατά το αναι­ρού­με­νο ως άνω μέρος, για νέα συ­ζή­τη­ση στο ίδιο Δι­κα­στή­ριο, το οποίο θα συ­γκρο­τη­θεί από άλ­λους Δι­κα­στές, εκτός από εκεί­νους που δί­κα­σαν προη­γου­μέ­νως και απέρ­ρι­ψε κατά τα λοιπά την αί­τη­ση του ημε­δα­πού κα­τη­γο­ρού­με­νου για αναί­ρε­ση της ως άνω από­φα­σης ως προς την αξιό­ποι­νη πράξη της από­πει­ρας εκ­βί­α­σης.

Με την από­φα­ση του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου ο αναι­ρε­σεί­ων κη­ρύ­χθη­κε ένο­χος για τις αξιό­ποι­νες πρά­ξεις της ηθι­κής αυ­τουρ­γί­ας σε υφαρ­πα­γή ψευ­δούς βε­βαιώ­σε­ως και της από­πει­ρας εκ­βί­α­σης, και του επι­βλή­θη­κε συ­νο­λι­κή ποινή 15 μηνών, ανα­στα­λεί­σα επί τριε­τία.

Το έτος 2003 εται­ρία της οποί­ας ημε­δα­πός είναι ο μο­να­δι­κός μέ­το­χος αγό­ρα­σε ένα­ντι ποσού 1.200.000 δο­λα­ρί­ων ΗΠΑ σκά­φος ανα­ψυ­χής το οποίο νηο­λο­γή­θη­κε στο Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο και από το έτος 2003 βρι­σκό­ταν στην Ελ­λά­δα.

Το 2007 γνώ­ρι­σε τον κα­τη­γο­ρού­με­νο και τον προ­σέ­λα­βε για να ερ­γα­στεί ως κα­πε­τά­νιος του σκά­φους. Τα κα­θή­κο­ντά του ήταν να κυ­βερ­νά το σκά­φος κατά τη διάρ­κεια των κα­λο­και­ρι­νών δια­κο­πών όταν ερ­χό­ταν στην Ελ­λά­δα και να τηρεί τα ανα­γκαία έγ­γρα­φα και δια­τυ­πώ­σεις για το σκά­φος ώστε αυτό να είναι αξιό­πλοο.

Με το από 10-06-2013 πλη­ρε­ξού­σιο ενερ­γώ­ντας με την ιδιό­τη­τα του νο­μί­μου εκ­προ­σώ­που και απο­κλει­στι­κού αντι­προ­σώ­που της εται­ρί­ας πα­ρεί­χε την εξου­σιο­δό­τη­ση στον κα­τη­γο­ρού­με­νο και κα­πε­τά­νιο του σκά­φους να προ­βεί στο κλεί­σι­μο της προ­α­να­φε­ρό­με­νης εται­ρί­ας ενώ­πιον κάθε αρ­μό­διας αρχής και να προ­βεί στο άνοιγ­μα μιας νέας εται­ρί­ας στην οποία θα με­τα­φέ­ρει το σκά­φος, καθώς και να προ­βεί σε οποια­δή­πο­τε ενέρ­γεια για να εξυ­πη­ρε­τού­νται οι πα­ρα­πά­νω εντο­λές σε οποιο­δή­πο­τε σχε­τι­κό έγ­γρα­φο που υπο­γρά­φε­ται ενώ­πιον οποιων­δή­πο­τε ελ­λη­νι­κών αρχών.

Με βάση το ανω­τέ­ρω πλη­ρε­ξού­σιο, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος ενερ­γώ­ντας ως εξου­σιο­δο­τη­μέ­νος αντι­πρό­σω­πος της εται­ρί­ας πώ­λη­σε το σκά­φος που βρι­σκό­ταν ελ­λι­με­νι­σμέ­νο στη μα­ρί­να Μαν­δρα­κί­ου στην αδελ­φή της συ­ζύ­γου του ένα­ντι του ποσού των 20.000 ευρώ.

Η αγο­ρά­στρια γνώ­ρι­ζε ότι η αξία του πλοί­ου δεν ήταν η ανα­γρα­φό­με­νη στο πω­λη­τή­ριο, αλλά ανερ­χό­ταν, όπως η ίδια ανα­φέ­ρει σε ση­μεί­ω­μα πα­ρο­χής εξη­γή­σε­ων προς την ει­σαγ­γε­λι­κή αρχή, το έτος 2015 σε ποσό 350.000 ευρώ.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος ισχυ­ρί­ζε­ται ότι αιτία για την ανω­τέ­ρω με­τα­βί­βα­ση υπήρ­ξε η μη κα­τα­βο­λή από τον ιδιο­κτή­τη της εται­ρεί­ας των αμοι­βών του για την ερ­γα­σία του στο σκά­φος, των εξό­δων και των λοι­πών επι­βα­ρύν­σε­ων του σκά­φους που ανέρ­χο­νταν στο ποσό των 219.610 ευρώ εκεί­νη την εποχή, με τη ρητή συμ­φω­νία ότι σε πε­ρί­πτω­ση που ο ανω­τέ­ρω κα­τέ­βαλ­λε το σύ­νο­λο των οφει­λο­μέ­νων, τότε θα φρό­ντι­ζε να επα­να­με­τα­βι­βα­στεί η κυ­ριό­τη­τα του σκά­φους σε εκεί­νον ή σε υπο­δει­κνυό­με­νο από τον τε­λευ­ταίο πρό­σω­πο.

Ωστό­σο, με το ανω­τέ­ρω πλη­ρε­ξού­σιο δεν του χο­ρή­γη­σε την πλη­ρε­ξου­σιό­τη­τα να πω­λή­σει και να με­τα­βι­βά­σει σε τρίτο το σκά­φος ένα­ντι τι­μή­μα­τος 20.000 ευρώ, το οποίο άλ­λω­στε ου­δέ­πο­τε κα­νείς ει­σέ­πρα­ξε, αλλά αντί­θε­τα να με­τα­βι­βά­σει το σκά­φος σε εται­ρία συμ­φε­ρό­ντων του μη­νυ­τή. Η αξία του σκά­φους κατά τον χρόνο της με­τα­βί­βα­σης ήταν του­λά­χι­στον 290.000 ευρώ.

Επι­πλέ­ον, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ο μη­νυ­τής γνώ­ρι­ζε για την επί­δι­κη με­τα­βί­βα­ση, δε­δο­μέ­νου ότι την 20-07-2014 υπέ­γρα­ψε στη θέση του ναυ­λω­τή ναυ­λο­σύμ­φω­νο ένα­ντι ποσού 7.500 ευρώ, στο οποίο πλοιο­κτή­της ανα­γρα­φό­ταν η συγ­γε­νής του που το αγό­ρα­σε.

Ωστό­σο, ο μη­νυ­τής δεν ανα­γνω­ρί­ζει ότι η υπο­γρα­φή που φέρει το ναυ­λο­σύμ­φω­νο ανή­κει στον ίδιο, ενώ δεν απο­δεί­χθη­κε ότι το ανω­τέ­ρω ποσό πλη­ρώ­θη­κε πράγ­μα­τι από τον ίδιο στην ανω­τέ­ρω φε­ρό­με­νη πλοιο­κτή­τρια, που εξέ­δω­σε ισό­πο­σο τι­μο­λό­γιο.

Εξάλ­λου, αν ο μη­νυ­τής γνώ­ρι­ζε για τη με­τα­βί­βα­ση του σκά­φους δεν θα προ­έ­βαι­νε το 2018 σε δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για λήψη δα­νεί­ου, με την πα­ρα­χώ­ρη­ση ως εγ­γύ­η­ση του σκά­φους στη δα­νεί­στρια τρά­πε­ζα.

Κρί­θη­κε πε­ραι­τέ­ρω ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος τέ­λε­σε την πράξη της ηθι­κής αυ­τουρ­γί­ας σε υφαρ­πα­γή ψευ­δούς βε­βαί­ω­σης, εφό­σον η συγ­γε­νής του η οποία κη­ρύ­χθη­κε αθώα λόγω αμ­φι­βο­λιών ως προς τον δόλο της με την εκ­κα­λου­μέ­νη από­φα­ση τέ­λε­σε την πράξη ως φυ­σι­κή αυ­τουρ­γός.

Επί­σης, απο­δεί­χθη­κε ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος σε μη επα­κρι­βώς κα­θο­ρι­σμέ­νο χρόνο αλλά πά­ντως εντός του δεύ­τε­ρου εξα­μή­νου του 2018 ενερ­γώ­ντας με πρό­θε­ση, απεί­λη­σε τον εγκα­λού­ντα με την φράση “αν θες να έχεις πάλι το σκά­φος σου, δώσε μου αυτά τα λεφτά ει­δάλ­λως ξέχνα το. Θα το εξα­φα­νί­σω στο άγνω­στο” επι­διώ­κο­ντας την κα­τα­βο­λή σε αυτόν του ποσού των 400.000€ για το οποίο δεν είχε νό­μι­μη αξί­ω­ση.

Εντού­τοις, η πράξη του δεν ολο­κλη­ρώ­θη­κε από αίτια εξω­τε­ρι­κά και ανε­ξάρ­τη­τα της βού­λη­σής του και ει­δι­κό­τε­ρα επει­δή ο εγκα­λών δεν ενέ­δω­σε στην ανω­τέ­ρω απει­λή.