«Κινδυνεύει με εκκαθάριση το επάγγελμα του δικηγόρου»

Την απόφασή του, να μην είναι εκ νέου υπο­ψή­φιος πρό­ε­δρος στις εκλογές του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, ανα­κοι­νώ­νει σήμερα στην «δημο­κρα­τική» ο πρό­ε­δρος κ. Κώστας Σαρρής, ενώ ξεκα­θα­ρί­ζει πως δεν τον ενδια­φέ­ρει να ασχο­λη­θεί με τα κοινά –αν και του έχουν γίνει επα­νει­λημ­μέ­νως κρού­σεις για διάφορα αξιώ­ματα.

Παράλ­ληλα, μιλάει για την κρίση που έχει πλήξει σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό τον κλάδο των δικη­γό­ρων, φέρ­νο­ντας αρκε­τούς νέους ανθρώ­πους ενώπιον προ­βλη­μά­των επι­βί­ω­σης.

Ενδια­φέ­ρον παρου­σιά­ζει η θέση του κ. Σαρρή σχετικά με το κτη­ριακό πρό­βλημα που παρα­μέ­νει ένα μεγάλο ‘αγκάθι’ στην Ρόδο, καθώς το δικα­στικό μέγαρο απο­τε­λεί ‘ντροπή’ για τον δικη­γο­ρικό κόσμο και βεβαίως, δυσκο­λεύει την σωστή απονομή της δικαιο­σύ­νης –όπως δηλώνει.

Η συνέ­ντευξη ανα­λυ­τικά:

• Κύριε Σαρρή, να ξεκι­νή­σουμε από τις εκλογές στον Δικη­γο­ρικό Σύλλογο Ρόδου και να σας ρωτήσω εάν θα είστε εκ νέου υπο­ψή­φιος.

Οι εκλογές του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου θα γίνουν το Νοέμ­βριο του ενε­στώ­τος έτους. Υπο­ψή­φιοι μέχρι στιγμής έχουν δηλώσει τέσ­σε­ρις συνά­δελ­φοι, οι κ.κ. Περίδης, Μαυ­ρο­μά­της, Κατα­βε­νά­κης και Κωστό­που­λος και δεν γνωρίζω εάν αργό­τερα εκδη­λώ­σουν κι άλλοι ενδια­φέ­ρον. Εγώ, εκ των πραγ­μά­των, είτε τρο­πο­ποι­η­θεί ο Κώδικας, είτε δεν τρο­πο­ποι­η­θεί, δεν θα είμαι υπο­ψή­φιος. Διότι πιστεύω πως ό,τι είχα να δώσω στον ΔΣΡ το έχω δώσει κι επο­μέ­νως θα πρέπει να έρθουν νέοι συνά­δελ­φοι να δώσουν κι εκείνοι αυτό που μπορούν. Και είναι βέβαια όλοι ικανοί και άξιοι και πιστεύω ότι θα συνε­χι­στεί η καλή πορεία του Συλ­λό­γου.

• Θα στη­ρί­ξετε κάποιον ανοιχτά;

Όλοι είναι αγα­πη­τοί συνά­δελ­φοι και ως εκ τούτου, πρέπει να απέχω από την οποια­δή­ποτε στήριξη. Βέβαια, έχω υπο­χρέ­ωση να ψηφίσω κι εγώ κάποιον, όπως ψηφί­ζουν όλοι και φυσικά, θα επιλέξω κάποιον.

• Πόσα χρόνια παρα­μεί­νατε στην προ­ε­δρία του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου;

Είμαι πρό­ε­δρος επί έξι συνε­χό­με­νες θητείες! Δηλαδή, έχω 19 χρόνια –περίπου μια εικο­σα­ε­τία. Βέβαια, να πω ότι και πριν την εκλογή μου στην προ­ε­δρία ήμουν μέλος του δ.σ. του Συλ­λό­γου, αργό­τερα διε­τέ­λεσα γενικός γραμ­μα­τέας και αργό­τερα πρό­ε­δρος. Επο­μέ­νως, έχω εξα­ντλη­θεί! Όσο και να λένε αρκετοί συνά­δελ­φοι ότι η παρου­σία μου είναι απα­ραί­τητη, θα παρα­μείνω στην δικη­γο­ρία που έχω αγα­πή­σει. Από εκεί και πέρα, το ενδια­φέ­ρον μου παρα­μέ­νει.

• Θα ενδια­φε­ρό­σα­σταν κύριε Σαρρή να ασχο­λη­θείτε με τα κοινά; Κάποτε είχατε ασχο­λη­θεί και ήσασταν υπο­ψή­φιος για κάποιο αξίωμα.

Ναι, τότε είχα την θέληση –ή έστω και την ανθρώ­πινη φιλο­δο­ξία, αν θέλετε- και πίστευα ότι κάτι θα μπο­ρούσα να προ­σφέρω κι εγώ. Αλλά εξ αντι­κει­μέ­νου απο­κλεί­στηκα διότι υπήρχαν άλλοι, ας πούμε «καλύ­τε­ροι» από μένα. Και το θεωρώ ότι ήμουνα πάρα πολύ τυχερός τελικά. Δια­φο­ρε­τικά, θα είχα εγκα­τα­λεί­ψει την προ­σω­πική μου ζωή και την δουλειά μου. Διότι πιστεύω, ότι εάν κανείς ασχο­λεί­ται με κάτι πρέπει να αφιε­ρώ­νει πάρα πολύ χρόνο σε αυτό. Κι έτσι αρκέ­στηκα στην οικο­γέ­νειά μου και στην δικη­γο­ρία μου και πιστεύω ότι είναι έτσι καλύ­τερα. Και βέβαια, το έχω πλέον απο­κλεί­σει αυτό.

• Να περά­σουμε στα προ­βλή­ματα του κλάδου. Είδαμε και την περσινή πολύ­μηνη αποχή των δικη­γό­ρων, που τους έχει χτυ­πή­σει η κρίση και τα μέτρα της κυβέρ­νη­σης.

Τα προ­βλή­ματα του κλάδου είναι τερά­στια. Μετά και τα νέα μέτρα που ψηφί­στη­καν και λόγω της οικο­νο­μι­κής κρίσης και φυσικά λόγω των αυξη­μέ­νων φορο­λο­γι­κών μέτρων που επι­βάλ­λο­νται, κιν­δυ­νεύ­ουμε με εκκα­θά­ριση του επαγ­γέλ­μα­τος. Τα γραμ­μά­τια προ­εί­σπρα­ξης έχουν αυξηθεί πάρα πολύ ενώ οι κρα­τή­σεις έχουν αυξηθεί σε τέτοιο βαθμό που το συντρι­πτικά μεγάλο ποσοστό (80% περίπου) είναι φόροι υπέρ τρίτων. Αυτό που μένει τελικά είναι τόσο μικρό που δεν μπορείς να καλύ­ψεις και τα βασικά σου έξοδα. Όταν υπάρχει π.χ. ένα μεγάλο γραφείο που απα­σχο­λεί συνερ­γά­τες και εργα­ζό­με­νους, έχει πάρα πολλές υπο­χρε­ώ­σεις. Αυτή η κατά­σταση έχει πλήξει πάρα πολύ τους νέους συνα­δέλ­φους. Και οφείλω να ομο­λο­γήσω πως υπάρ­χουν πάρα πολλοί νέοι δικη­γό­ροι που έχουν πολλά προ­σό­ντα και γνώσεις και δεν καθί­στα­ται εφικτό λόγω της κρίσης, να γίνουν γνωστοί στην αγορά και στην κοι­νω­νία. Είναι πάρα πολλοί μάλιστα που δεν μπορούν να επι­βιώ­σουν. Θα έλεγα ότι η κρίση αυτή ευνοεί ορι­σμέ­νους παλαιούς συνα­δέλ­φους διότι ο κόσμος προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πί­σει μια υπόθεση, επι­λέ­γει καλώς ή κακώς έναν παλαιό συνά­δελφο, τον οποίο εμπι­στεύ­ε­ται περισ­σό­τερο από έναν νεώτερο. Κι έτσι οι νεό­τε­ροι έχουν πρό­βλημα. Κι αυτό είναι η μεγάλη μου λύπη διότι στήριζα πάντα τους νέους δικη­γό­ρους. Δυστυ­χώς, είναι πολλοί οι συνά­δελ­φοι που εξα­να­γκά­ζο­νται να παραι­τη­θούν και να επι­λέ­ξουν άλλον τρόπο εργα­σίας –υπάλ­λη­λοι ή κάπου αλλού.

• Η Ρόδος είναι σε καλύ­τερη κατά­σταση σε σχέση με άλλες περιο­χές για τον κλάδο σας;

Ναι, θα έλεγα πως η Ρόδος παρα­μέ­νει σε μια καλύ­τερη κατά­σταση από άλλες περιο­χές της χώρας. Ευτυχώς με τον Του­ρι­σμό, η οικο­νο­μία κινεί­ται και από αυτό ευνο­εί­ται και η δικη­γο­ρία. Ωστόσο, δυστυ­χώς, πολλοί δικη­γό­ροι έχουν παραι­τη­θεί και μάλιστα σε μεγάλο αριθμό.

• Με το κτη­ριακό πρό­βλημα τι γίνεται που χρο­νί­ζει; Το έχετε παλέψει εδώ και πολλά χρόνια ως πρό­ε­δρος του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου.

Δυστυ­χώς, εγώ έχω απο­γοη­τευ­τεί. Εάν κάτι φρό­ντισα με σθένος τόσο πολύ, ήταν το θέμα του Δικα­στι­κού Μεγάρου διότι οι συν­θή­κες κάτω από τις οποίες απο­νέ­με­ται η δικαιο­σύνη στην Ρόδο είναι ‘τριτοκοσμικής’ χώρας. Δεν φαντά­ζο­μαι και κάποια τρι­το­κο­σμική χώρα που να έχει αυτή την κατά­σταση. Αλλά είναι απα­ρά­δε­κτο για την Ρόδο, που είναι ένα νησί από όπου κάθε χρόνο περνούν εκα­τομ­μύ­ρια του­ρί­στες και κάποιοι εμπλέ­κο­νται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ή έστω έχουν την απορία να δουν το δικα­στή­ριο. Είναι πραγ­μα­τικά ντροπή! Είναι ντροπή για τον Πολι­τι­σμό μας, για την Ιστορία μας και εν γένει για την Ρόδο να υπάρχει αυτή η κατά­σταση. Η μόνη αίθουσα που υπάρχει είναι το ακρο­α­τή­ριο -1 και η αίθουσα του Εφε­τείου. Να σημειώσω ότι λόγω ελλεί­ψεως χώρων, συνε­δριά­ζουν τα δικα­στή­ρια στην αίθουσα -2 δηλαδή πολλές φορές το Εφετείο που δια­κό­πτει συνε­δριά­σεις, μετα­φέ­ρε­ται σε αυτή την αίθουσα η οποία δεν είναι ακρο­α­τή­ριο αλλά είναι ένα γραφείο, είτε στο ακρο­α­τή­ριο -3 που έχει δια­μορ­φω­θεί ανάλογα μεν, αλλά οι συν­θή­κες είναι απα­ρά­δε­κτες. Είναι τέτοια η κατά­σταση που δεν μπορεί κανείς να ξεχω­ρί­σει ποιος είναι ο δικα­στής, ποιος είναι ο γραμ­μα­τέας, ποιος είναι ο δικη­γό­ρος και ποιος ο… διά­δι­κος. Κάτω από αυτές τις συν­θή­κες επη­ρε­ά­ζε­ται και η ποιό­τητα της απο­νο­μής δικαιο­σύ­νης. Διότι ο χώρος ο κατάλ­λη­λος, είναι εκείνος που δημιουρ­γεί και την κατάλ­ληλη ατμό­σφαιρα και τον απα­ραί­τητο σεβασμό και φυσικά το δέος. Να σας αναφέρω ότι είχαμε επι­σκε­φθεί τη Νότια Ιταλία, όπου είχαμε δια­νυ­κτε­ρεύ­σει σε μια αρχαία ελλη­νική αποικία, όπου πήγαμε να επι­σκε­φθούμε το δικα­στή­ριο. Ντρά­πηκα για την κατά­σταση την δική μας! Εκεί τα δικα­στή­ρια έχουν τέτοια τάξη και κοσμιό­τητα, που διε­ρω­τά­ται κανείς γιατί εμείς έχουμε μείνει τόσο πίσω. Εδώ από την στιγμή που ξεκι­νάει η δίκη είναι σαν ‘καφενείο’ με ανοι­χτές τις πόρτες, κάτι που μας υπο­βαθ­μί­ζει.

• Πού αλλού θα μπο­ρούσε να στε­γα­στεί ένα σύγ­χρονο δικα­στικό κτήριο στην Ρόδο;

Εμείς σαν Δικη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος είχαμε ενδια­φερ­θεί για να μάθουμε ποια ακίνητα, που είναι του δημο­σίου, μπορούν να οικο­δο­μη­θούν για να φιλο­ξε­νή­σουν ένα σύγ­χρονο δικα­στικό μέγαρο. Δεν υπάρχει κανένα ακίνητο εντός της πόλεως Ρόδου, που να είναι το κατάλ­ληλο για να ανε­γερ­θεί ένα σύγ­χρονο δικα­στικό μέγαρο –κι αυτό γιατί σε όλες τις πόλεις του κόσμου, τα δικα­στή­ρια βρί­σκο­νται εντός πόλεως. Εκείνο που ήταν μια καλή λύση, ήταν η μετα­φορά των υπη­ρε­σιών του δικα­στη­ρίου στο παλαιό νοσο­κο­μείο. Στην αρχή ήταν όλα θετικά και φτάσαμε σε σημείο συμ­φω­νίας με το υπουρ­γείο Δικαιο­σύ­νης. Όταν πλέον ήρθε η ώρα, εμφα­νί­σθηκε εμπλοκή με το υπουρ­γείο Υγείας. Έχω επα­νει­λημ­μέ­νως επι­σκε­φθεί τόσο τον υπουργό Δικαιο­σύ­νης όσο και τον υπουργό Υγείας για το θέμα. Μάλιστα, είχαμε φτάσει και πάλι σε ένα σημείο συμ­φω­νίας. Ωστόσο δεν έγινε τίποτε εγγρά­φως. Η κατά­σταση με τις εμπλο­κές συνε­χί­στηκε και οι προ­σπά­θειες παρέ­μει­ναν ατε­λέ­σφο­ρες.

• Ωστόσο, κανο­νικά η Ρόδος χρειά­ζε­ται ένα και­νούρ­γιο κτήριο για δικα­στικό μέγαρο….

Βεβαίως, αλλά δεν βρήκαμε κάτι οικο­δο­μή­σιμο. Υπήρξε και μια καλή πρόταση για την αξιο­ποί­ηση της Λέσχης Αξιω­μα­τι­κών –η οποία και αυτή απορ­ρί­φθηκε. Ήταν μια ενδε­δειγ­μένη λύση και θα είχε μια πιο αξιο­πρεπή εμφά­νιση. Μάλιστα είχαμε κάνει και ολο­κλη­ρω­μένη μελέτη ενώ υπήρχε και ένα ακά­λυ­πτο οικό­πεδο μεγάλης έκτασης. Πρό­σφατα το συζή­τησα και με τον δήμαρχο, που είναι φίλος και συνά­δελ­φος, αλλά…. αντι­λαμ­βά­νο­μαι πως όλα μένουν τελικά στα λόγια και στις υπο­σχέ­σεις! Έτσι εξα­κο­λου­θεί να ταλαι­πω­ρεί­ται η δικαιο­σύνη και να υπο­βαθ­μί­ζε­ται στους χώρους αυτούς. Ντρέ­πο­μαι πραγ­μα­τικά να βλέπω να γίνεται μια δίκη μέσα σε ένα γραφείο και δεν περι­ποιεί τιμή σε κανέναν. Προ­σπά­θησα πολύ για το θέμα, αλλά δεν τελε­σφό­ρησε καμία προ­σπά­θεια. Δυστυ­χώς, δεν έχουν ανα­ζη­τη­θεί ποτέ μέχρι σήμερα οι ευθύνες από κανέναν και περιο­ρί­ζο­νται όλοι να το αφήνουν στους… επό­με­νους.