Σύρος κατηγορείται για απόπειρα εκβίασης Παλαιστίνιου στον καταυλισμό των Σφαγείων!

Σε πα­ρα­πο­μπή σε δίκη ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Κα­κουρ­γη­μά­των Δω­δε­κα­νή­σου, για να δι­κα­στεί για το αδί­κη­μα της από­πει­ρας εκ­βί­α­σης με απει­λή ενω­μέ­νη με επι­κεί­με­νο κίν­δυ­νο σώ­μα­τος και ζωής και της πα­ρά­νο­μης οπλο­φο­ρί­ας μα­χαι­ριού ενός 34χρο­νου Σύρου, που δια­μέ­νει στον άτυπο κα­ταυ­λι­σμό των Σφα­γεί­ων, ει­ση­γή­θη­κε στο Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, η Ει­σαγ­γε­λέ­ας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Η κ. Ει­σαγ­γε­λέ­ας προ­τεί­νει την δια­τή­ρη­ση του πε­ριο­ρι­στι­κού όρου της εμ­φά­νι­σής του στο Α.Τ. Ρόδου άπαξ εντός του πρώ­του πεν­θη­μέ­ρου εκά­στου μηνός, που του είχε επι­βλη­θεί μετά την απο­λο­γία του ενώ­πιον της τα­κτι­κής Ανα­κρί­τριας, πα­ρου­σία του συ­νη­γό­ρου του κ. Μάνου Τε­χνί­τη.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης σύμ­φω­να με την Ει­σαγ­γε­λι­κή πρό­τα­ση, έχει ως εξής:

Μετά από κλήση στο κέ­ντρο άμε­σης δρά­σης για πε­ρι­στα­τι­κό επει­σο­δί­ου με­τα­ξύ με­τα­να­στών, αστυ­νο­μι­κοί της ομά­δας ΔΙ.ΑΣ. με­τέ­βη­σαν στο άτυπο κέ­ντρο φι­λο­ξε­νί­ας με­τα­να­στών στην οδό Αυ­στρα­λί­ας, όπου τους ανέ­με­νε ο εγκα­λών 27χρο­νος υπή­κο­ος Πα­λαι­στί­νης.

Ο ανω­τέ­ρω τους κα­τήγ­γει­λε ότι ο εξά­δελ­φός του, ήταν συ­γκά­τοι­κος στο ίδιο δω­μά­τιο με τον κα­τη­γο­ρού­με­νο στον άτυπο χώρο φι­λο­ξε­νί­ας της Ρόδου, ότι ο ίδιος επι­σκέ­φθη­κε τον εξά­δελ­φό του και θέ­λη­σε να πα­ρα­μεί­νει για λίγες ημέ­ρες στο ίδιο δω­μά­τιο, πλην όμως ο κα­τη­γο­ρού­με­νος του ζή­τη­σε επι­τα­κτι­κά το ποσό των 300 ευρώ προ­κει­μέ­νου να του το επι­τρέ­ψει.

Επει­δή εκεί­νη την ώρα έλει­πε από το δω­μά­τιο ο εξά­δελ­φός του, ο εγκα­λών έφυγε και επέ­στρε­ψε περί ώρα 20:00 όταν πλέον είχε επι­στρέ­ψει και ο εξά­δελ­φός του.

Όταν ο εγκα­λών και ο εξά­δελ­φός του προ­σπά­θη­σαν να εξη­γή­σουν στον κα­τη­γο­ρού­με­νο ότι δεν μπο­ρού­σε να απαι­τεί χρή­μα­τα για την πα­ρα­μο­νή τους, καθώς η δια­μο­νή ήταν δω­ρε­άν, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος άρ­χι­σε να κυ­νη­γά τον εγκα­λού­ντα απει­λώ­ντας ότι θα τον σκο­τώ­σει αν δεν του έδινε άμεσα το ποσό των 300 ευρώ, κρα­δαί­νο­ντας ένα αιχ­μη­ρό με­ταλ­λι­κό ερ­γα­λείο που χρη­σι­μο­ποιεί­ται για το ακό­νι­σμα μα­χαι­ριών, πλην όμως μπο­ρεί να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί και ως μα­χαί­ρι και να επι­φέ­ρει θλα­στι­κά τραύ­μα­τα ή και τρώση ζω­τι­κών ορ­γά­νων.

Τε­λι­κά ο κα­τη­γο­ρού­με­νος αδρα­νο­ποι­ή­θη­κε με την πα­ρέμ­βα­ση άλλων φι­λο­ξε­νού­με­νων στην άτυπη δομή φι­λο­ξε­νί­ας.

Το μέσο με το οποίο απεί­λη­σε τον εγκα­λού­ντα, βρέ­θη­κε πε­σμέ­νο στον χώρο φι­λο­ξε­νί­ας και κα­τα­σχέ­θη­κε.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος στην προ­α­να­κρι­τι­κή απο­λο­γία του πα­ρα­δέ­χθη­κε ότι απεί­λη­σε με το αντι­κεί­με­νο αυτό τον εγκα­λού­ντα, απλώς ισχυ­ρί­σθη­κε ότι το έκανε για να προ­στα­τευ­θεί και να αμυν­θεί ένα­ντί του και χωρίς την πρό­θε­ση να τον χτυ­πή­σει.

Πλην όμως στο ση­μείο αυτό δεν πε­ρι­γρά­φει εναρ­γώς κά­ποια επί­θε­ση του εγκα­λού­ντος και άρα ο ισχυ­ρι­σμός περί άμυ­νας είναι ου­σια­στι­κά αβά­σι­μος. Αρ­νή­θη­κε ότι ζή­τη­σε χρή­μα­τα από τον εγκα­λού­ντα για να του επι­τρέ­ψει να πα­ρα­μεί­νει στο ίδιο δω­μά­τιο, αλλά πα­ρα­δέ­χε­ται ότι άλλοι με­τα­νά­στες προ­σήλ­θαν στο ση­μείο και άρ­χι­σαν να τον βρί­ζουν και να του πε­τούν αντι­κεί­με­να χωρίς όμως να δι­καιο­λο­γεί τον λόγο της αντί­δρα­σής τους αυτής.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι δέ­χθη­κε πιέ­σεις από τον εγκα­λού­ντα και τους άλ­λους δύο συ­γκα­τοί­κους του να εγκα­τα­λεί­ψει το δω­μά­τιο και ότι χρη­σι­μο­ποί­η­σε το ακο­νι­στή­ρι για να «αμυν­θεί» ένα­ντι του εγκα­λού­ντος, γε­γο­νός που έρ­χε­ται σε αντί­φα­ση με τον ισχυ­ρι­σμό ότι δέ­χθη­κε επί­θε­ση από πε­ρισ­σό­τε­ρα άτομα.

Άλ­λω­στε και η επέμ­βα­ση των λοι­πών φι­λο­ξε­νού­με­νων της δομής για να τον αδρα­νο­ποι­ή­σουν, οδη­γεί αβί­α­στα στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι αυτός ήταν ο επι­τι­θέ­με­νος και όχι ο αμυ­νό­με­νος.

Ο ισχυ­ρι­σμός του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου το πρώ­τον στην κύρια ανά­κρι­ση ότι δέ­χθη­κε επί­θε­ση από τον εγκα­λού­ντα και άλλα επτά άτομα (Πα­λαι­στι­νί­ους) λόγω της εθνι­κής του ταυ­τό­τη­τας ως εβραί­ου δεν ευ­στα­θεί, καθώς στην αστυ­νο­μι­κή προ­α­νά­κρι­ση δεν ισχυ­ρί­σθη­κε ότι χρη­σι­μο­ποί­η­σε το αιχ­μη­ρό αντι­κεί­με­νο για να αμυν­θεί ένα­ντι επτά ατό­μων αλλά μόνο ένα­ντι του εγκα­λού­ντος και ότι απλώς δε­χό­ταν πίεση από τους δύο συ­γκα­τοί­κους του, που επι­δί­δο­ντο σε έκνο­μες ενέρ­γειες δια­κί­νη­σης ναρ­κω­τι­κών και πα­ρά­νο­μων με­τα­να­στών.

Εξάλ­λου, ενώ ο κα­τη­γο­ρού­με­νος ισχυ­ρί­ζε­ται ότι συ­νερ­γά­ζε­ται με τις Αστυ­νο­μι­κές Αρχές της Ρόδου για την προ­στα­σία της δη­μό­σιας ασφά­λειας, δεν ζή­τη­σε ο ίδιος άμεσα την συν­δρο­μή και προ­στα­σία της Αστυ­νο­μι­κής Αρχής για το επει­σό­διο και την επί­θε­ση που ισχυ­ρί­ζε­ται ότι δέ­χθη­κε αλλά ο εγκα­λών που μά­λι­στα ανέ­με­νε τους Αστυ­νο­μι­κούς στο ση­μείο του επει­σο­δί­ου και τους υπέ­δει­ξε το όπλο που χρη­σι­μο­ποί­η­σε ο κα­τη­γο­ρού­με­νος για την απει­λή του.