Φορολογία πολλών ταχυτήτων για επιχειρήσεις – Τα «παράθυρα» για μικρότερο φόρο

Πεδίον δόξης λαμπρόν για… δημιουρ­γική λογι­στική αφήνει το ελλη­νικό φορο­λο­γικό σύστημα. Οι δια­φο­ρε­τι­κοί τρόποι φορο­λό­γη­σης των επαγ­γελ­μα­τι­κών κερδών αλλά και των εισο­δη­μά­των από ενοίκια καθι­στούν εξαι­ρε­τικά συμ­φέ­ρουσα την αλλαγή εται­ρι­κής μορφής –από ατομική εται­ρεία σε νομικό πρόσωπο ή αντι­στρό­φως– ή ακόμη και τη μετα­φορά εισο­δη­μά­των από ενοίκια σε εται­ρικά σχήματα με στόχο την εξα­σφά­λιση χαμη­λό­τε­ρου πραγ­μα­τι­κού φορο­λο­γι­κού συντε­λε­στή. To «σπάσιμο» των κερδών και των εισο­δη­μά­των σε περισ­σό­τε­ρους ΑΦΜ και η μετα­τροπή της εται­ρι­κής μορφής μπορεί –κατά περί­πτωση– να μειώσει τον οριακό φορο­λο­γικό συντε­λε­στή ακόμη και κατά… 23 ποσο­στιαίες μονάδες.

Όπως σημειώ­νει ρεπορ­τάζ της Καθη­με­ρι­νής, η Ελλάδα –παρά τις μειώ­σεις φορο­λο­γι­κών συντε­λε­στών ειδικά για τις επι­χει­ρή­σεις αλλά και τα δια­νε­μό­μενα μερί­σματα– εξα­κο­λου­θεί να κατα­τάσ­σε­ται χαμηλά στους δείκτες φορο­λο­γι­κής αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας. Από τη μια κερ­δί­ζει πόντους μετά τη μείωση του συντε­λε­στή φορο­λό­γη­σης των μερι­σμά­των στο 5% και του συντε­λε­στή φορο­λό­γη­σης των επι­χει­ρη­μα­τι­κών κερδών στο 22%, από την άλλη όμως χάνει πολύ έδαφος εξαι­τίας της δαι­δα­λώ­δους νομο­θε­σίας αλλά και των υψηλών οριακών φορο­λο­γι­κών συντε­λε­στών (44% και 45%) που ισχύουν για τα εισο­δή­ματα των φυσικών προ­σώ­πων είτε από άσκηση επαγ­γέλ­μα­τος είτε από ενοίκια. Αυτές ακριβώς τις μεγάλες δια­φο­ρές εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται και δεκάδες χιλιά­δες φορο­λο­γού­με­νοι στην Ελλάδα προ­κει­μέ­νου να περιο­ρί­σουν τα συνο­λικά φορο­λο­γικά βάρη. Και αυτές οι δια­φο­ρές δικαιο­λο­γούν σε πολύ μεγάλο βαθμό τόσο τον πολύ μεγάλο αριθμό «επαγ­γελ­μα­τι­κών» ΑΦΜ όσο και το πολύ χαμηλό μέσο φορο­λο­γη­τέο κέρδος ανά ατομική επι­χεί­ρηση.

Πώς λει­τουρ­γεί στην πράξη το λεγό­μενο «φορο­λο­γικό arbitrage»; Η επαγ­γελ­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα απο­φα­σί­ζε­ται με κρι­τή­ριο και το τελικό ύψος του φόρου που θα κατα­βλη­θεί. Ενα κέρδος άνω των 35.000 ευρώ επι­λέ­γε­ται να φορο­λο­γεί­ται κατά κανόνα στο όνομα μιας προ­σω­πι­κής εται­ρείας (Ο.Ε. ή Ε.Ε.) ή ενός νομικού προ­σώ­που (ΙΚΕ, Α.Ε. κ.λπ.). Αντι­θέ­τως, για τα μικρό­τερα ποσά επι­λέ­γε­ται η ατομική επι­χεί­ρηση. Αν είναι μάλιστα δυνατόν, υιο­θε­τεί­ται και η λύση του «σπα­σί­μα­τος» του φορο­λο­γη­τέου κέρδους σε περισ­σό­τε­ρους ΑΦΜ (π.χ. δύο ατο­μι­κές εται­ρείες ή μία ατομική και μία προ­σω­πική). Κάτι αντί­στοιχο ισχύει και για τα εισο­δή­ματα από ενοίκια. Για ποσά μέχρι 15.000 ευρώ τον χρόνο, συμ­φέ­ρει η φορο­λό­γηση σε επίπεδο φυσικού προ­σώ­που, ενώ για πολύ μεγα­λύ­τερα ποσά οι λογι­στές προ­τεί­νουν και τη μετα­φορά των εισο­δη­μά­των από ενοίκια στο όνομα μιας εται­ρείας.

Χαρα­κτη­ρι­στικά είναι τα ακό­λουθα παρα­δείγ­ματα:

1. H ατομική επι­χεί­ρηση παράγει κέρδη ύψους 12.000 ευρώ. Είναι προ­φα­νές ότι συμ­φέ­ρει περισ­σό­τερο από την Ο.Ε. ή την Ε.Ε., καθώς βγάζει φόρο 1.340 ευρώ έναντι 2.640 ευρώ που προ­κύ­πτει με τον συντε­λε­στή 22% για την Ο.Ε. και την Ε.Ε. Αν όμως τα κέρδη της ατο­μι­κής επι­χεί­ρη­σης φτάνουν τις 40.000 ευρώ; Τότε η προ­σω­πική εται­ρεία ή το νομικό πρόσωπο επι­βα­ρύ­νουν τον επαγ­γελ­μα­τία με λιγό­τερα κέρδη: 9.500 ευρώ το ποσό για την ατομική επι­χεί­ρηση και 8.800 ευρώ για το νομικό πρόσωπο. Αν, από την άλλη, έχει κάποιος τη δυνα­τό­τητα να «σπάσει» τα κέρδη των 40.000 ευρώ σε δύο ατο­μι­κές επι­χει­ρή­σεις (π.χ. από 20.000 ευρώ σε κάθε επι­χεί­ρηση), τότε και πάλι συμ­φέ­ρει η λύση των ατο­μι­κών. Και οι δύο μαζί θα επι­βα­ρύ­νο­νταν με φόρο 6.200 ευρώ έναντι 8.800 ευρώ που είναι ο φόρος για την προ­σω­πική εται­ρεία ή το νομικό πρόσωπο, αντι­στοί­χως. Πώς θα μπο­ρού­σαν να σπάσουν τα κέρδη; Αν, για παρά­δειγμα, δύο σύζυγοι έκαναν δύο ατο­μι­κές εται­ρείες αντί για μία προ­σω­πική στην οποία θα εμφα­νί­ζο­νταν και οι δύο ως εταίροι.

2. Κάτι ανάλογο ισχύει και με τα εισο­δή­ματα από ενοίκια. Δύο και εκεί οι εναλ­λα­κτι­κοί τρόποι φορο­λό­γη­σης. Για εισό­δημα 14.000 ευρώ τον χρόνο, η κλίμακα φορο­λο­γίας ενοι­κίων βγάζει φόρο 3.252,5 ευρώ και ο εται­ρι­κός συντε­λε­στής του 22% βγάζει φόρο 3.740 ευρώ. Αν πάλι ανε­βούμε σε ένα ποσό της τάξεως των 25.000 ευρώ τον χρόνο, ο φόρος με την κλίμακα των φυσικών προ­σώ­πων δια­μορ­φώ­νε­ται στα 5.912 ευρώ, ενώ ο ενιαίος φορο­λο­γι­κός συντε­λε­στής χρεώνει τον φορο­λο­γού­μενο με 5.500 ευρώ. Βέβαια, στα ενοίκια δεν είναι ο φόρος η μονα­δική σημα­ντική παρά­με­τρος. Η φορο­λό­γηση στο όνομα φυσικού προ­σώ­που δεν επι­τρέ­πει την ανα­γνώ­ριση δαπανών που μπορούν να σχε­τί­ζο­νται με την εκμε­τάλ­λευση του ακι­νή­του (ειδικά στις βρα­χυ­χρό­νιες μισθώ­σεις, οι δαπάνες είναι σημα­ντικό ποσό). Αντι­θέ­τως, στις προ­σω­πι­κές εται­ρείες και στα νομικά πρόσωπα οι δαπάνες ανα­γνω­ρί­ζο­νται, άρα μειώ­νε­ται η φορο­λο­γη­τέα ύλη, κατά συνέ­πεια και ο φόρος εισο­δή­μα­τος. Για να «μετα­φερ­θεί» το εισό­δημα από ακίνητα, δεν αλλάζει κυριό­τητα πάντοτε το ίδιο το ακίνητο. Πολλές φορές ο ιδιο­κτή­της του επι­λέ­γει να το «νοι­κιά­σει» ο ίδιος στην εται­ρεία του και η τελευ­ταία εμφα­νί­ζε­ται να εισπράτ­τει το σύνολο του κανο­νι­κού μισθώ­μα­τος, αφαι­ρώ­ντας φυσικά και το ποσό του ενοι­κίου που κατα­βάλ­λε­ται στον ιδιο­κτήτη του ακι­νή­του (αλλά και της εται­ρείας).Αυτές οι πρα­κτι­κές εξηγούν σε πολύ μεγάλο βαθμό τον λόγο για τον οποίο οι 8 στους 10 ιδιο­κτή­τες ακι­νή­των εμφα­νί­ζουν εισο­δή­ματα από ακίνητα μέχρι του ορίου των 12.000 ευρώ (είναι το όριο επι­βο­λής του χαμηλού συντε­λε­στή 15% με την κλίμακα των φυσικών προ­σώ­πων). Κάτι αντί­στοιχο ισχύει και με τις ατο­μι­κές επι­χει­ρή­σεις, οι οποίες στη συντρι­πτική πλειο­νό­τητά τους δηλώ­νουν κέρδη κάτω από 20.000 ευρώ.

Πηγή: moneyreview.gr