Τα «έξυπνα»

Κάποια στιγμή, όσοι ειση­γού­νται τα μέτρα και εκείνοι που παίρ­νουν τις απο­φά­σεις να τα κάνουν πράξη, ας ανα­ρω­τη­θούν «τι κάνουμε λάθος» γιατί η ρητο­ρική «φταίτε εσείς» θα έχει τόση επι­τυ­χία όση είχε το «μαζί τα φάγαμε».  Οι άνθρω­ποι είναι αλλιώς από ότι φαντά­ζε­στε ή φαντα­σιώ­νε­στε. Οποιοσ­δή­ποτε προ­σπα­θεί να επη­ρε­ά­σει τη συμπε­ρι­φορά ανθρώ­πων, έστω για εθνικά ωφέ­λι­μους λόγους, πρέπει να θυμάται πως δεν αντι­με­τω­πί­ζει πει­θή­νια ρομπότ. Πραγ­μα­τικά, η ιώβια υπομονή των περισ­σο­τέ­ρων στε­ρεύει και φαί­νε­ται να «παρα­δί­νο­νται». Και γι’ αυτό είναι οι κυβερ­νή­σεις/δια­χει­ρι­στές για να μπορούν να δια­βά­ζουν αυτούς που δεν μπορούν. Η δημόσια πολι­τική είναι η τέχνη του έξυπνα εφικτού, όχι του αφελώς αυστη­ρού. Όλα αυτά τα περί «έξυπνων» μέτρων καλά και άγια (λες και τα άλλα ήταν κουτά) αρκεί να είναι και εφικτά. Εξυπνο πάντως δεν το λες να επι­κε­ντρώ­νεις την προσοχή σου στο «6» της μετα­κί­νη­σης. Μια «έξυπνη λύση» για το ανε­ξέ­λεγ­κτο χάος στους εργα­σια­κούς χώρους βλέπει κανείς για παρά­δειγμα;  Γνω­ρί­ζουν καλά ότι εργο­στά­σια, βιο­τε­χνίες και λοιποί εργα­σια­κοί χώροι μαι­ϊ­μου­τη­λερ­γα­ζό­με­νοι,  έχουν γίνει clusters του κορω­νοϊού χωρίς κανένα μέτρο. Οτι είχε συμβεί και στο Μπέρ­γκαμο.