Γιάννης Παππάς: «Η νησιωτικότητα πρέπει να μείνει ψηλά ως σταθερή εθνική προτεραιότητα»

Κύριε βου­λευτά, τα τελευ­ταία χρόνια η Νέα Δημο­κρα­τία προ­χώ­ρησε σε σημα­ντι­κές πρω­το­βου­λίες, από την οικο­νο­μία έως την κοι­νω­νική πολι­τική. Ποιες είναι, κατά τη γνώμη σας, οι βασικές προ­τε­ραιό­τη­τες της κυβέρ­νη­σης για το επόμενο διά­στημα μιας και η επόμενη χρονιά θα είναι χρονιά εκλογών και σε ποιους τομείς πρέπει να δοθεί μεγα­λύ­τερη έμφαση;

Για μένα κα. Παμπρή, ο κεντρι­κός στόχος της επό­με­νης περιό­δου είναι ξεκά­θα­ρος: η νησιω­τι­κό­τητα πρέπει να αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως αυτο­τε­λής πολι­τική επιλογή και ως σταθερή εθνική δέσμευση. Όχι ως εξαί­ρεση, αλλά ως κανόνας. Όχι ως κόστος, αλλά ως επέν­δυση. Μια πολι­τική που θωρα­κί­ζει την κοι­νω­νία και στη­ρί­ζει ουσια­στικά την οικο­νο­μία των νησιών. Σε αυτό το πλαίσιο, η επα­να­φορά μειω­μέ­νων φορο­λο­γι­κών συντε­λε­στών στα ακρι­τικά νησιά ήταν ένα δίκαιο αίτημα που από 1 Ιανουα­ρίου 2026 ξεκί­νησε να ισχύει.

Είναι στήριξη για τα νοι­κο­κυ­ριά, είναι ανάσα για τις μικρές και μεσαίες επι­χει­ρή­σεις, είναι προ­ϋ­πό­θεση για να παρα­μεί­νουν ζωντα­νές οι τοπικές κοι­νω­νίες. Για τη Ρόδο ειδικά, ο στόχος είναι σαφής: επα­να­φορά μειω­μέ­νου συντε­λε­στή, με σοβαρή δουλειά, τεκ­μη­ρί­ωση και ουσια­στικό διάλογο για τον δημο­σιο­νο­μικό χώρο και τον τρόπο εφαρ­μο­γής. Ταυ­τό­χρονα, η νησιω­τι­κό­τητα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς σύγ­χρο­νες υπο­δο­μές. Η προ­ώ­θηση των master plans των λιμένων και η δια­μόρ­φωση μιας συνε­κτι­κής στρα­τη­γι­κής για το νερό, με επί­κε­ντρο τα νησιά, δεν είναι τεχνικά ζητή­ματα, είναι ζητή­ματα επι­βί­ω­σης, ανά­πτυ­ξης και ποιό­τη­τας ζωής.

Στον πυρήνα της πολι­τι­κής μου αντί­λη­ψης βρί­σκε­ται η ανά­πτυξη με κοι­νω­νικό πρόσημο. Πιστεύ­ουμε σε μια δίκαιη και φιλική προς την ανά­πτυξη φορο­λο­γική πολι­τική, με λιγό­τε­ρους φόρους και εισφο­ρές, με καθαρά κίνητρα για επεν­δύ­σεις στην έρευνα, την και­νο­το­μία και την παρα­γωγή, ώστε να δημιουρ­γού­νται νέες και στα­θε­ρές θέσεις εργα­σίας.

Θέλουμε και εργα­ζό­μα­στε για να δημιουρ­γή­σουμε και να ανα­πτύ­ξουμε ένα επι­χει­ρη­μα­τικό περι­βάλ­λον που να λει­τουρ­γεί υπέρ της πραγ­μα­τι­κής οικο­νο­μίας και όχι ενα­ντίον της. Με λιγό­τερη γρα­φειο­κρα­τία, πιο απλές δια­δι­κα­σίες, ταχύ­τερη απονομή δικαιο­σύ­νης και χωρο­τα­ξι­κούς κανόνες που δίνουν ασφά­λεια και προ­ο­πτική στις επεν­δύ­σεις. Παράλ­ληλα, να επεν­δύ­σουμε στρα­τη­γικά στο φυσικό και ανθρώ­πινο κεφά­λαιο της χώρας. Υπο­δο­μές, δίκτυα, ενέρ­γεια, δια­συν­δέ­σεις, αλλά και ουσια­στική κατάρ­τιση που συν­δέ­ε­ται με τις ανάγκες της οικο­νο­μίας και της περι­φέ­ρειας.

Στον τομέα της άμυνας, η θέση μας είναι καθαρή: ισχυρή απο­τρε­πτική ικα­νό­τητα απέ­να­ντι σε υπαρ­κτές απειλές, μακρο­πρό­θε­σμος σχε­δια­σμός εξο­πλι­σμών με ουσια­στική ελλη­νική συμ­με­τοχή, στήριξη της αμυ­ντι­κής και­νο­το­μίας και της εγχώ­ριας αμυ­ντι­κής βιο­μη­χα­νίας, καλύ­τε­ρες συν­θή­κες για τα στελέχη των Ενόπλων Δυνά­μεων, με απόλυτη δια­φά­νεια και δημο­σιο­νο­μική ευθύνη. Ο τελικός στόχος είναι ένας: μια κοι­νω­νία πιο ισχυρή, πιο δίκαιη και πιο ανθε­κτική. Μια ανά­πτυξη που δεν αφήνει πίσω της ανθρώ­πους και τόπους, αλλά χτίζει προ­ο­πτική και διάρ­κεια για όλους.

Αλέξης Τσίπρας, Αντώνης Σαμαράς, Μαρία Καρυ­στια­νού. Οι φήμες για νέα κόμματα, ειδικά για τον πρώτο, που εκτεί­νο­νται σε όλο το πολι­τικό τόξο, ανη­συ­χούν την Νέα Δημο­κρα­τία; Θα μπο­ρούσε κάποιος να την «κοντρά­ρει» ως αντί­πα­λος;

Κατά τη δική μου άποψη, η δημιουρ­γία νέων κομ­μά­των έχει νόημα μόνο όταν μπορεί να απα­ντή­σει συνο­λικά στα ερω­τή­ματα της κοι­νω­νίας: οικο­νο­μία, θεσμούς, εθνικά θέματα, κοι­νω­νική συνοχή. Όχι όταν περιο­ρί­ζε­ται σε θεμα­τι­κές ή προ­σω­πο­κε­ντρι­κές λογικές. Η πολι­τική ιστορία και μάλιστα πρό­σφατη έχει δείξει ότι τέτοιου τύπου σχήματα, όσο θόρυβο κι αν προ­κα­λέ­σουν στην αρχή, δύσκολα έχουν διάρ­κεια.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Νέα Δημο­κρα­τία, ως μεγάλη λαϊκή κεντρο­δε­ξιά παρά­ταξη, έχει απο­δεί­ξει δια­χρο­νικά ότι αντέχει, προ­σαρ­μό­ζε­ται και παρα­μέ­νει βασικός πυλώνας πολι­τι­κής στα­θε­ρό­τη­τας. Δεν είναι εύκολο να «κοντρα­ρι­στεί» από εγχει­ρή­ματα που δεν έχουν σαφή ιδε­ο­λο­γική ταυ­τό­τητα και συνε­κτικό σχέδιο δια­κυ­βέρ­νη­σης.

Σε ό,τι αφορά στον κ. Αλέξη Τσίπρα και τα σενάρια επι­στρο­φής του μέσω νέου πολι­τι­κού φορέα, νομίζω πως η συζή­τηση γίνεται πιο καθαρή αν δια­βά­σει κανείς το ίδιο του το βιβλίο. Εκεί, ο απο­λο­γι­σμός της δια­κυ­βέρ­νη­σής του συνο­ψί­ζε­ται ουσια­στικά στη μετα­φορά ευθυνών προς τους συνερ­γά­τες του. Όταν ένας πρώην πρω­θυ­πουρ­γός δεν ανα­λαμ­βά­νει προ­σω­πικά το βάρος των επι­λο­γών του, αυτό απο­τε­λεί σοβαρό πολι­τικό μήνυμα – και όχι θετικό.

Η πολι­τική δεν έχει ανάγκη από φήμες και πρόσωπα που επα­νέρ­χο­νται χωρίς αυτο­κρι­τική. Έχει ανάγκη από σχέδιο, σοβα­ρό­τητα και αίσθηση ευθύνης. Και αυτά, τελικά, είναι που κρίνουν ποιος μπορεί πραγ­μα­τικά να σταθεί απέ­να­ντι σε μια μεγάλη παρά­ταξη εξου­σίας και ποιος απλώς θα μείνει μια ακόμα συζή­τηση των παρα­σκη­νίων.

Δεδο­μέ­νου ότι η νέα γενιά δείχνει απο­στα­σιο­ποι­η­μένη από την πολι­τική και την κάλπη, πώς μπορεί ν’ απο­κα­τα­στα­θεί η εμπι­στο­σύνη των νέων προς την πολι­τική ζωή και ειδι­κό­τερα προς την Νέα Δημο­κρα­τία;

Η απο­στα­σιο­ποί­ηση της νέας γενιάς από την πολι­τική δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε αδι­καιο­λό­γητη. Είναι απο­τέ­λε­σμα χρόνιων παθο­γε­νειών, υπο­σχέ­σεων που δεν τηρή­θη­καν και μιας αίσθη­σης ότι «τίποτα δεν αλλάζει». Αν θέλουμε όμως να μιλή­σουμε σοβαρά για απο­κα­τά­σταση της εμπι­στο­σύ­νης, πρέπει πρώτα να ξεκα­θα­ρί­σουμε κάτι: η εμπι­στο­σύνη δεν χτί­ζε­ται με συν­θή­ματα, αλλά με πράξεις. Ένα πρώτο και ανα­γκαίο βήμα είναι η ουσια­στική συμ­με­τοχή νέων ανθρώ­πων στα ψηφο­δέλ­τια και στα κέντρα λήψης απο­φά­σεων. Αυτό ήδη γίνεται σε έναν βαθμό και πρέπει να ενι­σχυ­θεί, όχι επι­κοι­νω­νιακά αλλά με πραγ­μα­τι­κές ευκαι­ρίες πολι­τι­κής ευθύνης.

Ταυ­τό­χρονα όμως, όλοι εμείς οι πολι­τι­κοί έχουμε την υπο­χρέ­ωση να είμαστε δίπλα στη νέα γενιά με πρα­κτικό και όχι θεω­ρη­τικό τρόπο. Και εδώ πρέπει να ανα­γνω­ρί­σουμε ότι η κυβέρ­νηση της Νέας Δημο­κρα­τίας έχει κάνει συγκε­κρι­μένα βήματα:

–φορο­λο­γι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις που ελα­φρύ­νουν τους νέους εργα­ζό­με­νους,

–μείωση εισφο­ρών και ΦΠΑ σε κρί­σι­μους τομείς,

–στε­γα­στι­κές πολι­τι­κές όπως τα προ­γράμ­ματα «Σπίτι μου 1» και «Σπίτι μου 2», που δίνουν πραγ­μα­τική διέξοδο στο μεγάλο πρό­βλημα της κατοι­κίας,

–αλλά και μια συνο­λι­κό­τερη προ­σπά­θεια να συν­δε­θεί η εργασία με την αξιο­πρέ­πεια και την προ­ο­πτική.

Παρόλα αυτά, δεν πρέπει να εφη­συ­χά­ζουμε. Χρειά­ζε­ται να δούμε ξανά την πολι­τική με τα μάτια των νέων. Οι νέοι ζητούν ειλι­κρί­νεια, συνέ­πεια και προ­ο­πτική. Η πολι­τική πρέπει να δίνει απα­ντή­σεις στα πραγ­μα­τικά τους προ­βλή­ματα και τότε η κάλπη δεν θα τους φαί­νε­ται ξένη. Θα τους αφορά. Και αυτό είναι το μεγάλο στοί­χημα των επό­με­νων χρόνων.

Έχει αλλάξει σε σχέση με τα προη­γού­μενα χρόνια κ. Παππά η σχέση ενός βου­λευτή με την κοι­νω­νία; Οι πολίτες απαι­τούν περισ­σό­τερη επαφή και ουσια­στικό διάλογο ή πλέον «ξεδί­νουν» μέσα από τα social media ασκώ­ντας κριτική στους πολι­τι­κούς;

Εξαρ­τά­ται ποιον βου­λευτή αφορά η ερώτησή σας. Αστειεύ­ο­μαι προ­φα­νώς, αλλά κατα­λα­βαί­νετε ότι δεν μπορώ να γενι­κεύσω ή να απα­ντήσω για λογα­ρια­σμό άλλων. Απα­ντώ­ντας για εμένα λοιπόν, η σχέση μου με τους πολίτες παρα­μέ­νει η ίδια και μπορώ να σας πω ότι είναι πιο ισχυρή σε σχέση με πριν έναν χρόνο και ακόμα πιο ισχυρή σε σχέση με πριν δύο χρόνια κοκ. Αυτό όμως είναι μία δια­πί­στωση. Η ουσία βρί­σκε­ται στους λόγους που οδηγούν στο συμπέ­ρα­σμα. Εξαρ­τά­ται από το πώς δομείς την σχέση σου με τους συμπο­λί­τες σου. Προ­σω­πικά, επέλεξα από την πρώτη στιγμή να κοιτάω στα μάτια τους συμπο­λί­τες μου, να μιλάω με ειλι­κρί­νεια μαζί τους, να τους λέω αυτό που ισχύει και αυτό που μπορώ να κάνω για εκεί­νους κι όχι εκείνο που θέλουν να ακού­σουν. Δεν χτύπησα ποτέ πλάτες, δεν υπο­κρί­θηκα και δεν κορόι­δεψα. Και εννο­εί­ται ότι δεν πρό­κει­ται να το κάνω. Οι πολίτες λοιπόν πολύ καλά κάνουν και απαι­τούν ουσια­στικό διάλογο και αλη­θι­νές κου­βέ­ντες. Απαι­τούν ουσια­στι­κές πράξεις. Η κριτική είναι ευπρόσ­δε­κτη και όταν γίνεται με επι­χει­ρή­ματα είναι ανα­γκαία.

Ο κάθε άνθρω­πος θέτει κάποιους στόχους στο ξεκί­νημα κάθε χρονιάς. Εσείς τι διεκ­δι­κείτε για το 2026 και πού εκτι­μάτε ότι υστερεί και οφείλει να διορ­θώ­σει η κυβέρ­νηση;

Για το 2026 διεκ­δικώ πολι­τική που κρί­νε­ται στην καθη­με­ρι­νό­τητα των νησιών, στις απο­στά­σεις, στο κόστος μετα­φο­ράς, στον χειμώνα αλλά και στη βιώσιμη του­ρι­στική ανά­πτυξη προς όφελος της εθνικής οικο­νο­μίας και του τόπου μας. Η νησιω­τι­κό­τητα πρέπει να μείνει ψηλά ως σταθερή εθνική προ­τε­ραιό­τητα, με επα­να­φορά μειω­μέ­νων φορο­λο­γι­κών συντε­λε­στών στα ακρι­τικά νησιά, ως ανάσα για το νοι­κο­κυ­ριό, στήριξη για την τοπική αγορά, ασπίδα για επι­χει­ρή­σεις με επο­χι­κό­τητα και υψηλά κόστη. Για τη Ρόδο, διεκ­δικώ να προ­χω­ρή­σει ο στόχος επα­να­φο­ράς μειω­μέ­νου συντε­λε­στή, με τον ανα­γκαίο δημο­σιο­νο­μικό χώρο και με καθαρό, εφαρ­μό­σιμο τρόπο. Όλα αυτά είναι ο πυρήνας του θεσμι­κού πατριω­τι­σμού. Πατριω­τι­σμός που δεν εξα­ντλεί­ται σε συν­θή­ματα. Πατριω­τι­σμός που απο­δει­κνύ­ε­ται με απο­φά­σεις, μέσα από τους θεσμούς, με κανόνες, με ισο­νο­μία, βλέ­πο­ντας τη νησιω­τική πολι­τική ως πολι­τική εθνικής συνοχής στην πράξη. Ένα κράτος ισχυρό και δίκαιο που λει­τουρ­γεί με συνέ­πεια και δεν ξεχνά κανέναν, ιδίως όσους ζουν μακριά από το κέντρο.