Γιάννης Παππάς: «Κανένας νησιώτης δεν πρέπει να αισθάνεται πολίτης δεύτερης κατηγορίας»

«Η από­στα­ση από την ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα δεν μπο­ρεί να γί­νε­ται πρό­σθε­το κό­στος για τον νη­σιώ­τη. Η νη­σιω­τι­κό­τη­τα είναι πο­λι­τι­κή υπο­χρέ­ω­ση του κρά­τους και πρέ­πει να απο­τυ­πώ­νε­ται σε συ­γκε­κρι­μέ­νες λύ­σεις»

Αυτό υπο­γραμ­μί­ζει με­τα­ξύ άλλων σε συ­νέ­ντευ­ξή του στην ’δ’ ο βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου της Ν.Δ. κ. Γιάν­νης Παπ­πάς, ενώ απα­ντά­ει σε καυτά πο­λι­τι­κά ερω­τή­μα­τα, σχε­τι­κά με την πο­ρεία του κυ­βερ­νώ­ντος κόμ­μα­τος και τις προ­κλή­σεις που έρ­χο­νται μέχρι τις εθνι­κές κάλ­πες.

• Κύριε Παππά, η κυ­βέρ­νη­ση βρί­σκε­ται πλέον αντι­μέ­τω­πη με μια σειρά από ανοι­χτά μέ­τω­πα και αυ­ξη­μέ­νη κοι­νω­νι­κή πίεση. Ποιο θε­ω­ρεί­τε ότι είναι το με­γα­λύ­τε­ρο πο­λι­τι­κό στοί­χη­μα της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας μέχρι τις επό­με­νες εκλο­γές και τι πρέ­πει να αλ­λά­ξει στην κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή για να ανα­κτη­θεί η εμπι­στο­σύ­νη των πο­λι­τών;

Το με­γα­λύ­τε­ρο στοί­χη­μα είναι ένα: να απο­δει­κνύ­ου­με κα­θη­με­ρι­νά ότι η πο­λι­τι­κή μας βελ­τιώ­νει τη ζωή του πο­λί­τη. Δεν αρκεί να πα­ρου­σιά­ζου­με θε­τι­κούς οι­κο­νο­μι­κούς δεί­κτες ή να μι­λά­με για με­ταρ­ρυθ­μί­σεις. Ο πο­λί­της θέλει να δει απο­τέ­λε­σμα στην τσέπη του, στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά του, στην υγεία, στην ασφά­λεια, στις υπη­ρε­σί­ες του κρά­τους. Θέλει ένα κρά­τος που λει­τουρ­γεί πιο γρή­γο­ρα και πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κά. Η Νέα Δη­μο­κρα­τία έχει μπρο­στά της μια πε­ρί­ο­δο κατά την οποία πρέ­πει να δώσει ακόμη με­γα­λύ­τε­ρη έμ­φα­ση στην κα­τα­πο­λέ­μη­ση της ακρί­βειας, στην αύ­ξη­ση του δια­θέ­σι­μου ει­σο­δή­μα­τος, στη στή­ρι­ξη της οι­κο­γέ­νειας, στη δη­μό­σια υγεία και στην ενί­σχυ­ση των δη­μό­σιων υπη­ρε­σιών. Η μάχη με την ακρί­βεια πρέ­πει να πα­ρα­μεί­νει στην πρώτη γραμ­μή. Ο πο­λί­της δεν αξιο­λο­γεί την οι­κο­νο­μία μόνο μέσα από τους αριθ­μούς. Την αξιο­λο­γεί στο σού­περ μάρ­κετ, στο ενοί­κιο, στους λο­γα­ρια­σμούς, στα καύ­σι­μα. Χρειά­ζο­νται συ­νε­χείς έλεγ­χοι στην αγορά, απο­φα­σι­στι­κή αντι­με­τώ­πι­ση φαι­νο­μέ­νων αι­σχρο­κέρ­δειας και πο­λι­τι­κές που ενι­σχύ­ουν ου­σια­στι­κά το ει­σό­δη­μα. Και ει­δι­κά για τα νησιά μας, η αντι­με­τώ­πι­ση της ακρί­βειας πρέ­πει να έχει έντο­νη νη­σιω­τι­κή διά­στα­ση, γιατί το με­τα­φο­ρι­κό κό­στος επι­βα­ρύ­νει ση­μα­ντι­κά προ­ϊ­ό­ντα και υπη­ρε­σί­ες. Πα­ράλ­λη­λα, χρειά­ζε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρη τα­χύ­τη­τα. Ο πο­λί­της πρέ­πει να βλέ­πει τα απο­τε­λέ­σμα­τα άμεσα. Αυτό θα είναι και το δια­κύ­βευ­μα των εκλο­γών. Οι πο­λί­τες πρέ­πει να αι­σθά­νο­νται ότι η Πο­λι­τεία ακού­ει τις αγω­νί­ες τους και διορ­θώ­νει όπου χρειά­ζε­ται. Αυτή είναι και η δική μου αντί­λη­ψη για την πο­λι­τι­κή.

• Η Νέα Δη­μο­κρα­τία έχει δια­νύ­σει πλέον αρ­κε­τά χρό­νια στην κυ­βέρ­νη­ση. Πώς απα­ντά­τε στην κρι­τι­κή ότι έχει απο­μα­κρυν­θεί από ένα μέρος της πα­ρα­δο­σια­κής της εκλο­γι­κής βάσης και ότι χρειά­ζε­ται μια πιο κα­θα­ρή πο­λι­τι­κή ταυ­τό­τη­τα;

Η Νέα Δη­μο­κρα­τία είναι ένα με­γά­λο και ιστο­ρι­κό κόμμα ακρι­βώς επει­δή μπο­ρεί να εκ­φρά­ζει μια ευ­ρύ­τε­ρη κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία χωρίς να χάνει τις βα­σι­κές αρχές της. Η πο­λι­τι­κή της ταυ­τό­τη­τα, κατά τη γνώμη μου, είναι ξε­κά­θα­ρη: εθνι­κή κυ­ριαρ­χία, οι­κο­νο­μι­κή ανά­πτυ­ξη, κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή, ασφά­λεια, ισχυ­ροί θε­σμοί και ένα κρά­τος που υπη­ρε­τεί τον πο­λί­τη. Η Νέα Δη­μο­κρα­τία είναι με­γά­λο κόμμα γιατί ακρι­βώς κα­τα­φέρ­νει να συν­θέ­τει όλες τις φωνές με γνώ­μο­να το συμ­φέ­ρον της πα­τρί­δας. Η κοι­νω­νία έχει ανά­γκη να την ακού­σου­με. Να μι­λή­σου­με στον ερ­γα­ζό­με­νο, στον μικρό επαγ­γελ­μα­τία, στον αγρό­τη, στον νη­σιώ­τη, στην νέα οι­κο­γέ­νεια, στον συ­ντα­ξιού­χο. Για μένα, η πα­ρά­τα­ξη πρέ­πει να πα­ρα­μέ­νει λαϊκή με την ου­σια­στι­κή έν­νοια της λέξης: κοντά στον άν­θρω­πο, όχι μόνο προ­ε­κλο­γι­κά. Και αυτό συν­δέ­ε­ται με το τι Ελ­λά­δα θέ­λου­με να χτί­σου­με. Παι­δεία, οι­κο­νο­μία, επεν­δύ­σεις και δι­καιο­σύ­νη είναι τέσ­σε­ρις κρί­σι­μοι πυ­λώ­νες. Θέ­λου­με μια παι­δεία που δίνει στα παι­διά μας πε­ρισ­σό­τε­ρες ευ­και­ρί­ες, μια οι­κο­νο­μία που δη­μιουρ­γεί κα­λύ­τε­ρα αμει­βό­με­νες θέ­σεις ερ­γα­σί­ας, ένα στα­θε­ρό πε­ρι­βάλ­λον που προ­σελ­κύ­ει επεν­δύ­σεις και δη­μιουρ­γεί πλού­το και μια δι­καιο­σύ­νη που απο­νέ­με­ται γρή­γο­ρα και απο­τε­λε­σμα­τι­κά. Δεν μπο­ρεί να υπάρ­ξει ισχυ­ρή Ελ­λά­δα χωρίς ισχυ­ρούς θε­σμούς, ανά­πτυ­ξη και ευ­και­ρί­ες για την νέα γενιά. Αυτό άλ­λω­στε προ­σπα­θώ να κάνω και στα Δω­δε­κά­νη­σα: να με­τα­φέ­ρω στην κυ­βέρ­νη­ση τα πραγ­μα­τι­κά προ­βλή­μα­τα των αν­θρώ­πων και να πιέζω για συ­γκε­κρι­μέ­νες λύ­σεις. Η πο­λι­τι­κή ταυ­τό­τη­τα απο­κτά αξία όταν με­τα­τρέ­πε­ται σε απο­τέ­λε­σμα. Χρειά­ζε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρη τα­χύ­τη­τα, κα­λύ­τε­ρος συ­ντο­νι­σμός και με­γα­λύ­τε­ρη απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα στην εφαρ­μο­γή των απο­φά­σε­ων. Υπάρ­χουν προ­βλή­μα­τα που έχουν ανα­δει­χθεί πολ­λές φορές, έχουν συ­ζη­τη­θεί και έχουν δρο­μο­λο­γη­θεί λύ­σεις, αλλά ο πο­λί­της εξα­κο­λου­θεί να πε­ρι­μέ­νει. Εκεί πρέ­πει να εί­μα­στε πιο αυ­στη­ροί με τον ίδιο μας τον εαυτό. Δεν πι­στεύω στις κυ­βερ­νή­σεις που υπο­στη­ρί­ζουν ότι όλα λει­τουρ­γούν τέ­λεια. Κα­νέ­να κρά­τος δεν λει­τουρ­γεί τέ­λεια και καμία κυ­βέρ­νη­ση δεν είναι αλάν­θα­στη. Αυτό που έχει ση­μα­σία είναι να ανα­γνω­ρί­ζεις γρή­γο­ρα τι δεν λει­τουρ­γεί, να το διορ­θώ­νεις και να μην επι­μέ­νεις σε λάθη από πο­λι­τι­κό εγω­ι­σμό.

• Κατά την εκτί­μη­σή σας, θα κα­τα­φέ­ρει η ΝΔ να δια­τη­ρή­σει τις δυ­νά­μεις και τα πο­σο­στά που έλαβε στις προη­γού­με­νες εκλο­γές και να κερ­δί­σει ξανά πολ­λές έδρες;

Οι εκλο­γές δεν κερ­δί­ζο­νται με δη­μο­σκο­πή­σεις και σί­γου­ρα δεν κερ­δί­ζο­νται με εφη­συ­χα­σμό. Η Νέα Δη­μο­κρα­τία εξα­κο­λου­θεί να έχει ισχυ­ρό πο­λι­τι­κό απο­τύ­πω­μα, όμως ταυ­τό­χρο­να υπάρ­χει μια κοι­νω­νία που έχει απαι­τή­σεις και θέλει πε­ρισ­σό­τε­ρα. Άρα η απά­ντη­ση είναι ότι τί­πο­τα δεν πρέ­πει να θε­ω­ρεί­ται δε­δο­μέ­νο. Αν θέ­λου­με να κερ­δί­σου­με ξανά την εμπι­στο­σύ­νη των πο­λι­τών, πρέ­πει να την κερ­δί­ζου­με κάθε μέρα. Με έργο, με συ­νέ­πεια και με πα­ρου­σία. Προ­σω­πι­κά δεν σκέ­φτο­μαι την επό­με­νη εκλο­γι­κή ανα­μέ­τρη­ση με όρους αριθ­μών. Τη σκέ­φτο­μαι με όρους ευ­θύ­νης. Έχω πλήρη επί­γνω­ση ότι ο κάθε πο­λί­της που μας εμπι­στεύ­θη­κε πε­ρι­μέ­νει από εμάς να δι­καιο­λο­γή­σου­με αυτή την εμπι­στο­σύ­νη. Και ει­δι­κά για τα Δω­δε­κά­νη­σα, θέλω να είμαι ξε­κά­θα­ρος: δεν θεωρώ καμία ψήφο δε­δο­μέ­νη και κα­νέ­να νησί δε­δο­μέ­νο. Αυτό θεωρώ ότι είναι και ο πραγ­μα­τι­κός στό­χος μέχρι τις επό­με­νες εκλο­γές: όχι να πεί­σου­με τους πο­λί­τες με λόγια, αλλά να τους δώ­σου­με αρ­κε­τούς λό­γους, μέσα από την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά τους, για να μας εμπι­στευ­θούν ξανά.

• Τα Δω­δε­κά­νη­σα αντι­με­τω­πί­ζουν δια­χρο­νι­κά προ­βλή­μα­τα που συν­δέ­ο­νται με το κό­στος ζωής, τις υπο­δο­μές, την υγεία, τις με­τα­φο­ρές και τη στε­λέ­χω­ση των υπη­ρε­σιών. Τι απα­ντά­τε στους Δω­δε­κα­νή­σιους;

Από την πλευ­ρά μου βρί­σκο­μαι στην πρώτη γραμ­μή, κυ­ρί­ως στις φουρ­τού­νες, όπως λένε και οι νη­σιώ­τες μας, και αυτό θα συ­νε­χί­σω να κάνω. Τα προ­βλή­μα­τα στα νησιά μας είναι πολλά και προ­σπα­θώ προ­σω­πι­κά να κάνω ό,τι περνά από το χέρι μου. Σί­γου­ρα έχου­με διορ­θώ­σει πολλά, αλλά μπο­ρού­με και θα κα­τα­φέ­ρου­με ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρα. Και αυτό είναι το βα­σι­κό μή­νυ­μα που με­τα­φέ­ρω διαρ­κώς στην κυ­βέρ­νη­ση: Δεν μπο­ρεί η από­στα­ση από την ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα να με­τα­τρέ­πε­ται σε πρό­σθε­το κό­στος για τον κά­τοι­κο ενός νη­σιού. Δεν μπο­ρεί η πρό­σβα­ση στην υγεία, στις δη­μό­σιες υπη­ρε­σί­ες ή στις με­τα­φο­ρές να είναι δυ­σκο­λό­τε­ρη επει­δή κά­ποιος ζει σε ένα νησί. Η νη­σιω­τι­κό­τη­τα δεν είναι μια γε­νι­κή ανα­φο­ρά στο Σύ­νταγ­μα. Είναι πο­λι­τι­κή υπο­χρέ­ω­ση του κρά­τους και πρέ­πει να απο­τυ­πώ­νε­ται σε συ­γκε­κρι­μέ­νες πο­λι­τι­κές. Γι’ αυτό και έχω επι­μεί­νει ιδιαί­τε­ρα στην ανά­γκη ισχυ­ρό­τε­ρης συ­νταγ­μα­τι­κής προ­στα­σί­ας της νη­σιω­τι­κό­τη­τας. Ένα ση­μα­ντι­κό βήμα ήταν η εφαρ­μο­γή από 1ης Ια­νουα­ρί­ου 2026 της μεί­ω­σης κατά 30% των συ­ντε­λε­στών ΦΠΑ στα Δω­δε­κά­νη­σα για τα νησιά με πλη­θυ­σμό έως 20.000 κα­τοί­κους. Όμως για μένα η προ­σπά­θεια δεν τε­λειώ­νει εκεί. Η Ρόδος και τα με­γα­λύ­τε­ρα νησιά των Δω­δε­κα­νή­σων πρέ­πει να πα­ρα­μεί­νουν στο επί­κε­ντρο της συ­ζή­τη­σης για το κό­στος ζωής και τη νη­σιω­τι­κό­τη­τα. Αυτή ήταν και η βα­σι­κή συ­ζή­τη­ση μου με τον πρω­θυ­πουρ­γό στην πρό­σφα­τη επί­σκε­ψή μου στο Μέ­γα­ρο Μα­ξι­μου, όπου του πα­ρου­σί­α­σα προ­τά­σεις για την εφαρ­μο­γή του μειω­μέ­νου ΦΠΑ. Στην Υγεία, επί­σης, δεν μπο­ρού­με να κά­νου­με εκ­πτώ­σεις. Έχω θέσει επα­νει­λημ­μέ­να ζη­τή­μα­τα που αφο­ρούν στο Νο­σο­κο­μείο Ρόδου, στον επι­χει­ρη­σια­κό σχε­δια­σμό του ΕΚΑΒ και ει­δι­κό­τε­ρα στην ανά­γκη ενί­σχυ­σης του τομέα υγεί­ας στα νησιά. Θέλω εδώ να ανα­γνω­ρί­σω και το ση­μα­ντι­κό έργο που γί­νε­ται από την ηγε­σία του Υπουρ­γεί­ου Υγεί­ας. Ο Άδω­νις Γε­ωρ­γιά­δης γνω­ρί­ζει τα προ­βλή­μα­τα και έχει δεί­ξει ότι είναι ένας υπουρ­γός που μπο­ρεί να παίρ­νει απο­φά­σεις και να προ­χω­ρά σε λύ­σεις. Η πα­ρου­σία του στη Ρόδο είναι μια ση­μα­ντι­κή ευ­και­ρία να συ­ζη­τή­σου­με από κοντά τις ανά­γκες του Νο­σο­κο­μεί­ου, του ΕΚΑΒ και συ­νο­λι­κά της υγειο­νο­μι­κής θω­ρά­κι­σης των νη­σιών μας. Για μένα, όμως, κάθε επί­σκε­ψη υπουρ­γού έχει αξία όταν με­τα­τρέ­πε­ται σε συ­γκε­κρι­μέ­νες πα­ρεμ­βά­σεις και απο­τε­λέ­σμα­τα. Αυτό διεκ­δι­κώ και αυτό θα συ­νε­χί­σω να κάνω. Το ίδιο ισχύ­ει για τις υπο­δο­μές. Η Ρόδος χρειά­ζε­ται επαρ­κείς υπο­δο­μές, κα­λύ­τε­ρο οδικό δί­κτυο και λύ­σεις στα χρό­νια ζη­τή­μα­τα χω­ρο­τα­ξί­ας, πο­λε­ο­δο­μί­ας και αρ­χαιο­λο­γι­κών πε­ριο­ρι­σμών. Χρειά­ζε­ται να επι­τα­χύ­νου­με. Και βέ­βαια χρειά­ζε­ται στε­λέ­χω­ση των υπη­ρε­σιών. Δεν μπο­ρεί ένα νησί που ση­κώ­νει με­γά­λο μέρος του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος της χώρας να λει­τουρ­γεί με υπο­στε­λε­χω­μέ­νες υπη­ρε­σί­ες. Θέλω, όμως, να πω κάτι πιο προ­σω­πι­κό. Γνω­ρί­ζω ότι υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που πε­ρι­μέ­νουν χρό­νια για λύ­σεις. Θέλω να τους λέω την αλή­θεια και να διεκ­δι­κώ ό,τι μπορώ να διεκ­δι­κή­σω. Η δική μου δου­λειά ως βου­λευ­τή δεν είναι να εξηγώ στους Δω­δε­κα­νή­σιους γιατί κάτι δεν μπο­ρεί να γίνει. Είναι να βρί­σκω τρό­πους για να γίνει. Αυτό έκανα μέχρι σή­με­ρα και αυτό θα συ­νε­χί­σω να κάνω. Γιατί τα Δω­δε­κά­νη­σα δεν είναι η άκρη της Ελ­λά­δας. Είναι η πρώτη γραμ­μή της Ελ­λά­δας. Και η πρώτη γραμ­μή πρέ­πει να είναι δυ­να­τή.