«Με είχε καθισμένη σε έναν καναπέ και με χτυπούσε στο κεφάλι για έξι ώρες» – Η ιστορία της «Κατερίνας» από τη Ρόδο

Η «Κατε­ρίνα» πέρασε είκοσι χρόνια με τον κακο­ποι­ητή της. Τα δύο παιδιά της έγιναν σε πολλές περι­πτώ­σεις μάρ­τυ­ρες των βίαιων επει­σο­δίων και η κόρη της έφτασε σε σημείο να νοση­λευ­τεί σε παι­δο­ψυ­χια­τρική κλινική. Απο­φά­σισε να αφη­γη­θεί την αληθινή ιστορία της για να παρα­κι­νή­σει και άλλα θύματα να ανα­ζη­τή­σουν το δρόμο προς την ελευ­θε­ρία.

Με την «Κατε­ρίνα»* μάς έφερε σε επαφή το Συμ­βου­λευ­τικό Κέντρο Ρόδου. Παρόλο που έχει περάσει μόλις ένας χρόνος από την ημέρα που έφυγε ο σύζυγος και κακο­ποι­η­τής της από το σπίτι, επο­μέ­νως οι μνήμες είναι ακόμα νωπές, δέχτηκε να ανα­τρέ­ξει στο τραυ­μα­τικό παρελ­θόν της και να το μοι­ρα­στεί με το marieclaire.gr ελπί­ζο­ντας να παρα­κι­νή­σει και άλλα θύματα να ανα­ζη­τή­σουν το δρόμο τους προς την ελευ­θε­ρία και την αγάπη του εαυτού τους.

«Με λένε Κατε­ρίνα. Είμαι 36 χρονών. Έχω δύο παιδιά, τον Πανα­γιώτη, 16 χρονών, και τη Νίκη, 13 χρονών. Με τον Γιώργο γνω­ρι­στή­καμε όταν εγώ ήμουν 15. Ήμασταν 20 χρόνια μαζί. Ανα­τρέ­χο­ντας στο παρελ­θόν – γιατί όταν το ζούσα ήμουν μικρή και μες στην τρέλα – συνει­δη­το­ποιώ ότι τα πρώτα σημάδια παρου­σιά­στη­καν μέσα στα πρώτα τρία χρόνια, όταν άρχισε να μου λέει: “Δεν θα πηγαί­νεις για καφέ με τις φίλες σου”, “Θα είμαι κι εγώ μαζί σου αν θέλεις να πηγαί­νουμε για καφέ”.

»Παντρευ­τή­καμε στα 18 μου, χωρίς πίεση από τους γονείς μου, γιατί “ήμουν η γυναίκα της ζωής του, τα πάντα γι’ αυτόν”. Αυτός ήταν τρία χρόνια μεγα­λύ­τε­ρός μου, ήμασταν πιτσι­ρί­κια και οι δύο. Στα 19 μου, έμεινα έγκυος. Τότε ήταν η πρώτη φορά που με χτύπησε άσχημα. Είχαμε ένα μαγαζί, ήμασταν μέσα στην αποθήκη και με είχε ρίξει πάνω σε ένα τσου­βάλι με πατάτες και με βάραγε. Χωρίς αφορμή. Οι γονείς του ήταν παρα­δί­πλα.

«Στα 19 μου, έμεινα έγκυος. Τότε ήταν η πρώτη φορά που με χτύπησε άσχημα. Είχαμε ένα μαγαζί, ήμασταν μέσα στην αποθήκη και με είχε ρίξει πάνω σε ένα τσου­βάλι με πατάτες και με βάραγε. Χωρίς αφορμή. Οι γονείς του ήταν παρα­δί­πλα».

»Τρία χρόνια μετά τον γιο μου ήρθε και η κόρη μου, την οποία δεν είχα προ­γραμ­μα­τί­σει. Εκείνος όμως πίστευε ότι αν κάναμε παιδιά θα με κρα­τούσε δίπλα του, δεν θα μπο­ρούσα να φύγω.

»Άρχισα να ζω και τη σωμα­τική και τη λεκτική βία. Έλεγα από μέσα μου, θα αλλάξει, με αγαπάει. Ήμουν άλλωστε μαζί του από μικρή. Προ­σπα­θούσε να μου περάσει το μήνυμα ότι όλοι οι άλλοι έχουν το πρό­βλημα, όχι εκείνος. Το μυαλό μου μπήκε σε έναν άλλο τρόπο λει­τουρ­γίας. Προ­σπά­θησα να δω πού φταίω και γιατί. Και πώς θα μπο­ρούσα να αλλάξω εγώ,  για να είναι εντάξει η οικο­γέ­νειά μου. Ήμουν και πει­σμα­τάρα, δεν ήθελα να ακούσω από τον κόσμο να μου λέει: “Να, είδες; Και τι κατά­λα­βες που παντρεύ­τη­κες μικρή;”. Φυσικά, δεν είχα μιλήσει σε κανέναν για την κακο­ποί­ηση, γιατί μπροστά σε όλους ο Γιώργος ήταν το “καλύ­τερο παιδί”. Έδειχνε σεβασμό, ήταν ευγε­νι­κός, έκανε τα πάντα για τους άλλους.

Απο­μο­νω­μένη με τον κακο­ποι­ητή της

»Κάποια στιγμή ήρθαμε στη Ρόδο και ο Γιώργος έγινε ακόμα πιο βίαιος. Εγώ ήμουν 24 ετών, ο γιος μου, πέντε, η κόρη μου, δύο. Βρέθηκα σε ένα ξένο μέρος, όπου ο μόνος δικός μου άνθρω­πος ήταν ο κακο­ποι­η­τής μου. Τότε, κάνει τον εγκέ­φαλό σου ό,τι θέλει. Σε λέει ζώο; Σκέ­φτε­σαι, ναι, είμαι ζώο. Σου λέει ότι δεν είσαι καλή μάνα; Σκέ­φτε­σαι, ναι, δεν είμαι καλή μάνα. Το μόνο που με άφηνε να κάνω ήταν να δουλεύω για να έχει αυτός την οικο­νο­μική άνεση να αγο­ρά­ζει ό,τι ήθελε. Δούλευα σαν το σκυλί στα ξενο­δο­χεία για να παίρνει υπο­λο­γι­στές και αυτο­κί­νητα.

»Στο σπίτι μαγεί­ρευα μόνο ό,τι ήθελε να τρώει εκείνος. Η πρώτη έντονη ανά­μνηση της κόρης μου είναι να έρχεται ο μπαμπάς από τη δουλειά και να ανοίγει τη μύτη της μαμάς γιατί είχα μαγει­ρέ­ψει φακές και δεν του άρεσαν. Ο γιος μου, μου είπε μια μέρα: Μαμά, θυμάσαι τότε που καθά­ρι­ζες ψάρια και επειδή δεν του άρεσε η μυρωδιά σε έβγαλε από το σπίτι χειμώνα ξυπό­λυτη, χωρίς πανω­φόρι, και σε κλεί­δωσε έξω; Εγώ δεν το θυμό­μουν, έχω δια­γρά­ψει πάρα πολλά πράγ­ματα για να προ­στα­τεύσω τον εγκέ­φαλό μου. Και το πιο ακραίο ήταν όταν παρα­λίγο να με πετάξει από το παρά­θυρο. Είχα γαν­τζω­θεί από το καλο­ρι­φέρ και του έλεγα, σε παρα­καλώ, μόνο άφησέ με να ζήσω και ό,τι θέλεις εσύ.

«Ο γιος μου, μου είπε μια μέρα: Μαμά, θυμάσαι τότε που καθά­ρι­ζες ψάρια και επειδή δεν του άρεσε η μυρωδιά σε έβγαλε από το σπίτι χειμώνα ξυπό­λυτη, χωρίς πανω­φόρι, και σε κλεί­δωσε έξω;»

»Τον Νοέμ­βριο του 2014 με χτυ­πούσε επί έξι ώρες. Με είχε καθι­σμένη σε έναν τρι­θέ­σιο καναπέ και με χτυ­πούσε στο κεφάλι. Δεν ήμουν από τις γυναί­κες που θα ούρ­λια­ζαν, που θα ζητού­σαν βοήθεια. Ήμουν βουβός παρα­τη­ρη­τής, έλεγα είναι όνειρο, δεν το ζω εγώ αυτό. Ήταν σαν να είχε βγει η Κατε­ρίνα από το σώμα της και απλά παρα­κο­λου­θούσε μια ταινία. Κάποια στιγμή τα παιδιά ξύπνη­σαν – τότε ο γιος μου πήγαινε τετάρτη δημο­τι­κού και η κόρη μου, πρώτη. Ο Πανα­γιώ­της είπε, μπαμπά, σε παρα­καλώ, άφησε τη μαμά. Εκείνος δεν με άφησε καν να πάω να τα ηρεμήσω. Το μόνο που τους έλεγα ήταν, πηγαί­νετε στο δωμάτιό σας. Με άφησε να πάω να ξαπλώσω στις 6.30 το πρωί. Κοι­μή­θηκα περίπου μία ώρα, δεν μπο­ρούσα περισ­σό­τερο από τον πόνο, και όταν ξύπνησα είδα στον καθρέ­φτη μια Κατε­ρίνα με παρα­μορ­φω­μένο πρόσωπο. Ακόμα και τώρα όταν κοι­τά­ζο­μαι στον καθρέ­φτη μού έρχεται εκείνη η εικόνα. Όσα χρόνια κι αν περά­σουν, δεν ξεχνιέ­ται.

Η πρώτη από­δραση

»Μετά από αυτό δεν έβγαινα από το σπίτι, δεν ήθελα να με δει έτσι η γει­το­νιά. Τα αδέρφια μου, που ζουν στην Πάτρα, μου έλεγαν, έλα να σε δούμε μέσω Skype. Τους απα­ντούσα ότι δεν έχω Ίντερ­νετ. Έβρισκα δικαιο­λο­γίες για να μη με δουν. Μέχρι που, μια Κυριακή, μου λέει, δεν μπορώ να ακούω τη φωνή σου. Με χτύπησε και μου λέει, φύγε. Δεν περί­μενε ότι θα φύγω. Μου πήρε ό,τι λεφτά είχα και το κινητό μου. Μου άφησε μόνο την κάρτα SIM και μου είπε, το κινητό σού το έχω πάρει δώρο εγώ, δεν αξίζει να το έχεις. Πήρα τα παιδιά, πήγα στην Πάτρα. Πέρασα από ιατρο­δι­κα­στή, που είδε τα σημάδια στο σώμα μου, και έκανα μήνυση στον Γιώργο. Κάναμε ένα ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό, αλλά δεν έβγαλα δια­ζύ­γιο.

»Στην Πάτρα είχα δίπλα μου τους γονείς και τα αδέρφια μου. Τους είπα ότι με είχε χτυ­πή­σει, αλλά όχι όλες τις λεπτο­μέ­ρειες. Τα παιδιά μου ήταν “δασκα­λε­μένα” να μη μιλή­σουν. Είναι το στε­ρε­ό­τυπο της ελλη­νι­κής οικο­γέ­νειας: ό,τι συμ­βαί­νει μέσα στο σπίτι, να μη βγαίνει παραέξω. Και ξαφνικά ο Γιώργος άρχισε να κάνει ταξι­δά­κια στην Πάτρα για να βλέπει τα παιδιά. Ήδη από την ώρα που έφυγα από το νησί ήξερα μέσα μου ότι θα ξανα­γυ­ρίσω σε αυτόν. Φαντά­σου εκείνος να σου έχει κάνει τα πάν­δεινα αλλά να σε έχει πείσει ότι είναι το κέντρο της ζωής σου.

«Δεν περί­μενε ότι θα φύγω. Μου πήρε ό,τι λεφτά είχα και το κινητό μου. Μου άφησε μόνο την κάρτα SIM και μου είπε, το κινητό σού το έχω πάρει δώρο εγώ, δεν αξίζει να το έχεις».

»Άρχισε να μου λέει, πήγα σε ψυχο­λόγο και πήρα χάπια. Μου τηλε­φω­νού­σαν οι γονείς του. Άρχισε να “πιπι­λάει” και το κεφάλι της κόρης μου και να της λέει: “Δεν θα ξανα­πει­ράξω τη μαμά”. Όταν έχεις τα παιδιά, πιο πολύ τη μικρή, που δεν είχε αντι­λη­φθεί ακριβώς τι είχε συμβεί, να σου λένε, γιατί δεν πάμε σπίτι μας, εσύ φταις που είμαστε μακριά από τον μπαμπά, σκέ­φτε­σαι, ναι, εγώ φταίω, τα παιδιά χρειά­ζο­νται τον πατέρα τους, δεν μπορώ να τους τον στερήσω.

Η υπο­τροπή

»Ο Γιώργος έδειχνε αλλαγ­μέ­νος. Μου έδινε όρκους αγάπης. Απο­φα­σί­σαμε να κάνουμε μια προ­σπά­θεια να ξανα­γί­νουμε οικο­γέ­νεια και τον Αύγου­στο του 2015, ούτε έναν χρόνο μετά, επι­στρέ­ψαμε στη Ρόδο. Προ­σπά­θησε να κατα­πί­νει τα συναι­σθή­ματά του. Με άφησε να πηγαίνω για έναν καφέ στο εξάμηνο, στο οκτά­μηνο, με φίλες – όχι μία φορά την εβδο­μάδα, ας πούμε. Είχα φτάσει σε σημείο να λέω στις φίλες μου ότι δεν μου αρέσει να βγαίνω έξω το βράδυ, γιατί δεν ήθελα να έχω φασα­ρίες στο σπίτι. Αλλά οι κακο­ποι­η­τές θα βρουν ούτως ή άλλως μια αφορμή.

»Πλέον η βία είχε γίνει κυρίως λεκτική, γιατί έμπαινε ανάμεσά μας ο γιος μου να με προ­στα­τεύ­σει. Είναι ένα αγόρι δυνατό, γερο­δε­μένο, που ξέρει τζούντο. Έμπαινε μπροστά του και του έλεγε: “Αν την ακου­μπή­σεις, θα σε πνίξω”. Όταν όμως έφευγαν τα παιδιά έστω και για ένα δίωρο προ­πό­νη­σης, εκείνος μπορεί να πετούσε όλα τα ρούχα μου στον διά­δρομο, να με έδιωχνε, να μου έλεγε, πάρε τα κ***παιδά σου και φύγετε. Μου έλεγε, δεν υπάρχει περί­πτωση να σε ξανα­βα­ρέσω για να με πας πάλι στα δικα­στή­ρια και να πάρεις ευχα­ρί­στηση, τώρα θα σε παιδεύω αλλιώς. Βέβαια, μπορεί να έριχνε και δυο σπρω­ξιές, δυο σφα­λιά­ρες, που δεν είναι βία γι’ αυτούς.

«Μου έλεγε, δεν υπάρχει περί­πτωση να σε ξανα­βα­ρέσω για να με πας πάλι στα δικα­στή­ρια και να πάρεις ευχα­ρί­στηση, τώρα θα σε παιδεύω αλλιώς. Βέβαια, μπορεί να έριχνε και δυο σπρω­ξιές, δυο σφα­λιά­ρες, που δεν είναι βία γι’ αυτούς».

»Καθώς περ­νού­σαν τα χρόνια, δεν ήθελα ούτε να με αγγίζει. Ακόμα και όταν πήγαινε να με χαϊ­δέ­ψει έλεγα, τώρα θα με χτυ­πή­σει. Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, που δεν μπο­ρούσα ούτε να ακούω τη φωνή του ούτε να τον βλέπω να γυρνάει μέσα στα πόδια μου. Μπορεί να μιλού­σαμε και να γελού­σαμε με τα παιδιά και να έμπαινε εκείνος στο δωμάτιο και να φώναζε:”Τι φασαρία είναι αυτή; Σκάστε!”. Έτσι, τα παιδιά μου δεν έβγαι­ναν καθόλου από το δωμάτιό τους. Ή μπορεί να με κατη­γο­ρούσε μπροστά τους: “Η μάνα σας είναι λεσβία”, “Η μάνα σας έχει γκό­με­νους”. Τα παιδιά δεν μπο­ρού­σαν να το δια­χει­ρι­στούν όλο αυτό. Σκέ­φτο­νταν: “Μα, τι λέει ο μπαμπάς; Η μαμά είναι σπίτι-δουλειά”.

Το κομβικό γεγονός

»Ήμουν μονίμως σε υπε­ρέ­νταση, δεν άφηνα τον εαυτό μου να χαλα­ρώ­σει για να καλύπτω τις ανάγκες του 24 ώρες το 24ωρο. Ξέρεις τι είναι να πέφτεις για ύπνο με τα παιδιά, και στις δύο ή ώρα τη νύχτα, επειδή δεν βρίσκει κάτι στο σπίτι να βαράει ντου­λά­πια, πόρτες, να φωνάζει; Να σηκώ­νε­σαι το πρωί, να έχει βγάλει τις πετσέ­τες από τα συρ­τά­ρια της κου­ζί­νας και να τις έχει πετάξει κάτω; Και να λες, εγώ φταίω, γιατί το είχα βάλει εκεί; Οι τρεις-τέσσερις μέρες του μήνα που έλειπε από το σπίτι λόγω δου­λειάς ήταν μέρες χαράς για τα παιδιά και εμένα. Περι­μέ­ναμε πότε θα έρθουν, για να πάμε μια βόλτα, να φτιά­ξουμε ένα φαγητό που θέλαμε εμείς.

»Τον Νοέμ­βριο του 2020 – σημα­δια­κός αυτός ο μήνας!- ο γιος μου φώναξε εμένα και τον πατέρα του να μας δείξει ένα παι­χνίδι που είχε κατε­βά­σει στον υπο­λο­γι­στή. Ο υπο­λο­γι­στής υπο­τί­θε­ται ότι ήταν του μπαμπά και τον είχε δώσει στον Πανα­γιώτη να παίζει, αλλά όλο αυτό προ­κα­λούσε δια­μά­χες μεταξύ τους. Ξαφνικά, ο Γιώργος άρχισε να ωρύεται και πήγε στον Πανα­γιώτη να τον χτυ­πή­σει. Με τον γιο μου δεν χρειά­ζε­ται να μιλή­σουμε, μπο­ρούμε να συνεν­νοη­θούμε μόνο με τα μάτια. Τον κοίταξα, και το παιδί ήταν έτοιμο να έρθει σε κόντρα με τον πατέρα του, να χτυ­πη­θούν άσχημα. Και επειδή το παιδί ξέρει τζούντο και με μία κίνηση θα μπο­ρούσε να σκο­τώ­σει τον Γιώργο, μέσα σε δευ­τε­ρό­λε­πτα σκέ­φτηκα, όχι, έχεις κατα­στρέ­ψει τη δική μου ζωή, δεν θα κατα­στρέ­ψεις και τη ζωή του γιου μου. Γύρισε ένας δια­κό­πτης μέσα μου.

«Επειδή το παιδί ξέρει τζούντο και με μία κίνηση θα μπο­ρούσε να σκο­τώ­σει τον Γιώργο, μέσα σε δευ­τε­ρό­λε­πτα σκέ­φτηκα, όχι, έχεις κατα­στρέ­ψει τη δική μου ζωή, δεν θα κατα­στρέ­ψεις και τη ζωή του γιου μου».

»Είπα στον γιο μου, αν δεν φύγει αυτός από το σπίτι, θα φύγουμε εμείς. Δεν θα σας πάρω πάλι να φύγουμε για την Πάτρα, έχουμε στήσει μια ζωή εδώ. Είχα βρει, επι­τέ­λους, μια καλή δουλειά για να μπορέσω να πω ότι θα ζήσω τα παιδιά μου με αξιο­πρέ­πεια. Οι επό­με­νες δέκα μέρες μού φάνηκαν αιώνας. Κάθε βράδυ τσα­κω­νό­μα­σταν. Αυτός είχε συνει­δη­το­ποι­ή­σει ότι εγώ το έλεγα σοβαρά ότι θέλω να φύγει, γιατί έκανα ό,τι χρεια­ζό­ταν για να του το απο­δείξω: για παρά­δειγμα, άλλαξα το σπίτι και τη ΔΕΗ στο όνομά μου. Δεν με χτύπησε γιατί, το τρίτο βράδυ, πάνω σε μια συζή­τηση, η κόρη μου είπε, μπαμπά, έλεος, με όλα αυτά που κάνεις, εγώ θέλω να αυτο­κτο­νήσω. Μόλις άκουσα το κορι­τσάκι μου να λέει αυτό το πράγμα, έπαθα ακόμα πιο μεγάλο σοκ. Ενώ είχα καλή σχέση με τα παιδιά μου, δεν ήξερα ότι είναι τόσο πλη­γω­μένα. Και να της λέει ο πατέρας της, δεν με νοιάζει, πήγαινε και κάνε το. Εκείνη την ώρα ο γιος μου πήγε και έφερε την αστυ­νο­μία. Στο μεταξύ, τα παιδιά ηχο­γρα­φού­σαν τις συζη­τή­σεις μας για να έχουν απο­δει­κτικά στοι­χεία. Δίναμε τις ηχο­γρα­φή­σεις και στον αδερφό μου, για να τις έχει και κάποιος άλλος. Εκεί ο Γιώργος κατά­λαβε ότι πλέον δεν τον παίρνει και άρχισε να ψάχνει σπίτι. Έτσι, στις 26 Νοεμ­βρίου έφυγε ορι­στικά.

Το δύσκολο μετά

»Δεν μπορώ να σου πω ότι ο τελευ­ταίος χρόνος ήταν εύκολος. Τώρα η κόρη μου νοση­λεύ­ε­ται στην Παι­δο­ψυ­χια­τρική Κλινική της Πεντέ­λης. Αλλά είναι καλά, αυτό έχει σημασία, και σε λίγες μέρες γυρίζει σπίτι. Όλα αυτά τα χρόνια η ψυχούλα της σήκωνε όλο το βάρος το δικό μου. Οι γονείς δεν πρέπει να κλεί­νουμε τα μάτια μας στα προ­βλή­ματα των παιδιών μας. Γιατί αν εγώ είχα αφήσει το παιδί μου και δεν το είχα πάει στο νοσο­κο­μείο, αυτή τη στιγμή μπορεί να μην ήταν στη ζωή.

«Η κόρη μου νοση­λεύ­ε­ται στην Παι­δο­ψυ­χια­τρική Κλινική της Πεντέ­λης. Αλλά είναι καλά, αυτό έχει σημασία, και σε λίγες μέρες γυρίζει σπίτι. Όλα αυτά τα χρόνια η ψυχούλα της σήκωνε όλο το βάρος το δικό μου».

»Ο Γιώργος ήταν ακόμα στο σπίτι όταν τηλε­φώ­νησα στο Συμ­βου­λευ­τικό Κέντρο Ρόδου, κλαί­γο­ντας και προ­σπα­θώ­ντας να εξηγήσω τι είχε γίνει. Το σήκωσε η Θεανώ και με ηρέμησε. Στην αρχή, λόγω COVID, τα ραντε­βού ήταν τηλε­φω­νικά. Μετά, εξα­φα­νί­στηκα για ένα διά­στημα. Προ­σπα­θώ­ντας να δια­χει­ρι­στώ αυτό που συνέ­βαινε με την κόρη μου δεν έδινα την απα­ραί­τητη σημασία στον εαυτό μου. Μεγάλο λάθος: αν δεν κοι­τά­ξουμε πρώτα τον εαυτό μας, τα παιδιά μάς βλέπουν καταρ­ρα­κω­μέ­νους και δεν μπορούν να ορθο­πο­δή­σουν ούτε αυτά. Σιγά σιγά όμως επι­κοι­νώ­νησα ξανά με το Συμ­βου­λευ­τικό Κέντρο γιατί το χρεια­ζό­μουν, δεν μπο­ρούσα να δια­χει­ρι­στώ ούτε τη νοση­λεία της Νίκης, γιατί ένιωθα τρο­με­ρές ενοχές.

»Η οικο­γέ­νειά μου ήταν, είναι και θα είναι το στή­ριγμά μου – έχω τρία αδέρφια με τα οπιία μπορώ να μιλήσω. Αλλά το πιο σημα­ντικό είναι το Συμ­βου­λευ­τικό Κέντρο. Οι ψυχο­λό­γοι του, τα κορί­τσια μου, όπως τα αποκαλώ.

Πρω­τό­γνωρη ελευ­θε­ρία

»Πέρα από αυτές τις δυσκο­λίες, τον τελευ­ταίο χρόνο μπορώ να βγω να περ­πα­τήσω με τον σκύλο μου και να μη μου πει κανένας: “Γιατί άργησες”; Να πιω έναν καφέ με μια φίλη και να απο­λαύσω αυτή τη μία ώρα που θα είμαι έξω, χωρίς το άγχος μήπως εκείνος με βρίσει εκείνος, μήπως φάω ξύλο όταν γυρίσω σπίτι. Είναι ωραία η ελευ­θε­ρία.

»Όταν συνέβη η γυναι­κο­κτο­νία στη Ρόδο, με την κοπέλα που σκότωσε ο πρώην της, επειδή το έγκλημα έγινε πολύ κοντά στο σπίτι μας ο γιος μου ταρά­χτηκε, μέχρι να μάθει όλα τα στοι­χεία νόμιζε ότι ήμουν εγώ το θύμα. Αλλά δεν πρέπει να φοβό­μα­στε. Αν είναι να γίνει, να γίνει του­λά­χι­στον με το κεφάλι μας ψηλά! Να προ­σπα­θή­σουμε. Να πατάμε στα πόδια μας και να πιστεύ­ουμε στον εαυτό μας. Ότι δεν είμαστε άχρη­στες, ότι δεν είμαστε όπως μάς χαρα­κτη­ρί­ζει ο καθένας από όλους αυτούς τους μάγκες, που έχουν μεγα­λώ­σει πιστεύ­ο­ντας ότι ένας άντρας δεν κλαίει, ότι θα βαρέσει το χέρι στο τραπέζι και θα γίνει χαμός.

»Αν έβαζα έναν τίτλο στη ζωή μου, θα ήταν ότι επέζησα από όλη αυτή την αρρώ­στια. Είναι πολλά τα χρόνια. Δεν έχω μάθει πώς είναι να σε αγαπάει ένας σύντρο­φος, να σε φρο­ντί­ζει, να σε περι­ποιεί­ται. Θα το μάθω όμως κι αυτό. Πρώτα θα μάθω να αγαπάω την Κατε­ρίνα.

«Είναι πολλά τα χρόνια. Δεν έχω μάθει πώς είναι να σε αγαπάει ένας σύντρο­φος, να σε φρο­ντί­ζει, να σε περι­ποιεί­ται. Θα το μάθω όμως κι αυτό. Πρώτα θα μάθω να αγαπάω την Κατε­ρίνα».

»Όποια το έχει ζήσει και έχει βγει από αυτό, πρέπει να φωνάξει: Ξυπνή­στε, μπο­ρείτε να τα κατα­φέ­ρετε! Η δικιά μας γενιά θα το κάνει αυτό, είμαι σίγουρη. Έχει χυθεί πάρα πολύ γυναι­κείο αίμα, και δεν το άξιζε καμία από αυτές τις γυναί­κες. Και ελπίζω η δική μας γενιά να μεγα­λώ­σει άντρες όμορ­φους, υγιείς, όχι βίαιους, άντρες που κλαίνε. Φτάνει πια να κρύ­βουμε τα προ­βλή­ματα κάτω από το χαλί. Φτάνει πια η σιωπή».

*Τα ονόματα έχουν αλλα­χθεί για την προ­στα­σία των προ­σω­πι­κών στοι­χείων όλων των εμπλε­κό­με­νων.

Περισ­σό­τε­ρες αλη­θι­νές ιστο­ρίες κακο­ποί­η­σης από το marieclaire.gr:

Η «Μαρία», μητέρα τριών κορι­τσιών, σχεδόν εξα­να­γκά­στηκε από τον κακο­ποι­η­τικό σύντροφό της να κάνει έκτρωση στους 6,5 μήνες της εγκυ­μο­σύ­νης της, με κίνδυνο ακόμα και τη ζωή της, επειδή θα έκανε ξανά κορίτσι, δια­ψεύ­δο­ντας την προσ­δο­κία του για έναν «αρσε­νικό διάδοχο». Σύζυγος ενός «επι­φα­νού και αξιο­θαύ­μα­στου στους τρίτους άντρα» όπως τον περι­γρά­φει, κατά­φερε μετά από πάνω από μία δεκα­ε­τία να δρα­πε­τεύ­σει με τα παιδιά της και, ουσια­στικά, να ανα­γεν­νη­θεί. Δια­βά­στε την ιστορία της εδώ.

Η «Ελένη» ένιωθε ότι ο κακο­ποι­η­τι­κός σύντρο­φός της ήταν όλη της η ζωή, μέχρι που εκείνος παρα­λίγο να την πνίξει, ένα βράδυ, σε ένα ξενο­δο­χείο στη μέση του πουθενά. Τότε έγινε το «κλικ» μέσα της που την κινη­το­ποί­ησε να δρα­πε­τεύ­σει. Σήμερα προ­σπα­θεί να επου­λώ­σει τις ψυχικές πληγές της και έχει ξεκι­νή­σει μια νέα, υγιή σχέση – μάλιστα για πρώτη φορά στη ζωή της πήρε την απόφαση να συγκα­τοι­κή­σει με το σύντροφό της. Δια­βά­στε την αληθινή ιστορία της εδώ.

Πηγή marieclaire.gr