Βασίλης Ψυλλάκης: «Ο καρκίνος με άλλαξε ως άνθρωπο, ήταν δώρο Θεού για ‘μένα…»

Βασίλη, έδωσες μια γενναία μάχη με τον καρκίνο, έχεις πλέον αναρ­ρώ­σει και θα ήθελα να σε ρωτήσω, σήμερα τι έχεις κρα­τή­σει από όλα αυτά που πέρασες.

Αυτό που παίζει σημα­ντικό ρόλο στην πορεία της υγείας του ογκο­λο­γι­κού ασθενή είναι το ψυχο­λο­γικό κομμάτι, γι’ αυτό και είναι πολύ σημα­ντικό να ξέρει ότι θα βρί­σκε­ται στο σπίτι του και θα κάνει τη θερα­πεία του εδώ. Εγώ για παρά­δειγμα έμεινα δύο μήνες στην Αθήνα. Ημουν κλει­σμέ­νος μέσα σε ένα σπίτι. Κάθε πρωί σηκω­νό­μουν για να πάω στο νοσο­κο­μείο για τις ακτι­νο­βο­λίες μου και περί­μενα τη σειρά μου για να μπω στο μηχά­νημα. Δεν είναι πολλή ώρα που διαρκεί η ακτι­νο­βο­λία, είναι περίπου 15 λεπτά αλλά όλη αυτή η δια­δι­κα­σία και σε μια πόλη όπως η Αθήνα, μακριά από το σπίτι σου δεν είναι και ο,τι καλύ­τερο. Τρε­λαί­νε­σαι. Ως ογκο­λο­γι­κός ασθενής μπορώ να σας πω ότι για μένα περισ­σό­τερο μετράει η ψυχο­λο­γία και μετά το οικο­νο­μικό. Βεβαίως και το οικο­νο­μικό παίζει σημα­ντικό ρόλο. Εγώ έμενα σε δικό μας σπίτι στην Αθήνα, όμως υπάρ­χουν άνθρω­ποι που πρέπει να πλη­ρώ­σουν και για τη διαμονή τους για ένα και δύο και τρεις μήνες ή και παρα­πάνω. Γι΄αυτά τα 15 λεπτά την ημέρα, οι ογκο­λο­γι­κοί ασθε­νείς είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να μένουν μακριά από το σπίτι τους και να ξοδεύ­ουν χιλιά­δες ευρώ, όσοι μπορούν να τα δια­θέ­σουν.

Οι μέρες αυτές περνάνε δύσκολα…

Πολύ δύσκολα. Εγώ έκανα Μεγα­λο­βδο­μάδα στην Αθήνα. Δεν πήγα την Κυριακή του Πάσχα στο Νοσο­κο­μείο αλλά ήμουν στην Αθήνα, δεν κατέ­βηκα στο νησί γιατί δεν έπρεπε να χάσω ούτε μια θερα­πεία. Κάθε μέρα στις 10 το πρωί έπρεπε να είμαι στο Νοσο­κο­μείο. Τελεί­ωνα αργά διότι η δική μου θερα­πεία για τον καρκίνο του παχέος εντέρου απαι­τούσε κάποιες επι­πλέον δια­δι­κα­σίες που ήταν και πολύ επί­πο­νες.

Εσύ Βασίλη πώς το ανα­κά­λυ­ψες;

Μέσα στην ατυχία μου, ήμουν τυχερός… Αλλά και πάλι αν πήγαινα τρεις μήνες πριν, θα ήταν ένας καλο­ή­θης πολύ­πο­δας τον οποίον θα μου αφαι­ρούσε εδώ ο γαστρε­ντε­ρο­λό­γος και δεν θα τρα­βούσα όλα αυτά που τράβηξα. Στον γιατρό πήγα όταν άρχισα ήδη να νιώθω μια δυσφο­ρία στην κοι­λιακή χώρα για κάποιες μέρες και είχα ήδη παρα­τη­ρή­σει αλλαγές στη λει­τουρ­γία του εντέρου. Θυμάμαι βρε­θή­καμε έξω, σε δια­φο­ρε­τι­κές παρέες, με τον Γιώργο τον Τριάντο και του ανέφερα τα συμ­πτώ­ματά μου, μου είπε ότι πρέπει να πάω να κάνω κολο­νο­σκό­πηση. Πήρα τηλέ­φωνο τον Νίκο τον Φρόνα ο οποίος είναι και αγα­πη­τός φίλος, κλεί­σαμε ραντε­βού και μόλις ξεκί­νησε η εξέταση κατά­λαβε ότι πρό­κει­ται για κάτι σοβαρό. Μου είχε πει τότε, ότι αν πήγαινα λίγο νωρί­τερα, πριν τρεις – τέσ­σε­ρις μήνες, δεν θα είχαμε αυτή την εξέλιξη, δεν θα γινόταν από καλο­ή­θης, κακο­ή­θης ο όγκος. Θα αφαι­ρού­σαμε τον πολύ­ποδα. Γι’ αυτό θέλω να περάσω αυτό το μήνυμα στον κόσμο, να μη φοβάται την κολο­νό­σκο­πηση. Κι εγώ δεν ήθελα να την κάνω. Ενώ έκανα τακτικά άλλες εξε­τά­σεις, αυτή δεν την έκανα, δίσταζα. Και παρ΄ο­λίγο αυτός ο δισταγ­μός να μου κοστί­ζει τη ζωή μου.

Είχατε ιστο­ρικό στην οικο­γέ­νεια;

Οχι οι γονείς μου, κάποια ξαδέλ­φια.

Αρα υπήρχε λόγος για να κάνεις την εξέταση.

Ναι. Το συζη­τού­σαμε και με τα αδέλφια μου ότι έπρεπε να την κάνουμε, αλλά το απο­φεύ­γαμε εξαι­τίας της φύσης της εξέ­τα­σης. Κατα­λα­βαί­νεις τι εννοώ. Κακώς, πολύ κακώς όπως απο­δεί­χθηκε. Είναι εγκλη­μα­τικό να μη γίνεται η κολο­νο­σκό­πηση προ­λη­πτικά, πολύ περισ­σό­τερο όταν υπάρχει ιστο­ρικό στην οικο­γέ­νεια.

Οπότε Βασίλη, σου ανα­κοι­νώ­νει ο γιατρός ότι πρό­κει­ται για καρκίνο.

Εκεί Μαίρη, έχασα τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου. Δεν είχε πάει το μυαλό μου στο κακό. Ο Νίκος ο Φρόνας, δεν ήθελε να μου το πει απευ­θείας, το είπε στον αδελφό μου. Ομως εγώ του ζήτησα να μου πει την αλήθεια. Και όταν μου το είπε, έχασα τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου. Και μέχρι να κάνω την αξονική, κατα­λα­βαί­νεις σε τι κατά­σταση ήμουν… Απευ­θείας όταν δια­πι­στώ­νε­ται καρ­κί­νος, σε στέλ­νουν για αξονική να κάνεις γενική εξέταση να δουν αν έχει γίνει κάποια μετά­σταση. Μέσα στην ατυχία μου στάθηκα τυχερός γιατί ο όγκος είχε περιο­ρι­στεί μόνο στο παχύ έντερο, δεν είχε κάνει μετά­σταση.

Από την ημέρα που σου ανα­κοι­νώ­θηκε ότι ο όγκος είναι κακο­ή­θης, πόσος καιρός μεσο­λά­βησε μέχρι να φύγεις στην Αθήνα;

Δύο μέρες. Απευ­θείας έκλεισα εισι­τή­ρια, βρήκαμε τον καθη­γητή που θα με προ­ε­τοί­μαζε… Πηγαί­νο­ντας στην Αθήνα, την επόμενη ημέρα μπήκα στο χει­ρουρ­γείο για να βάλω port χημειο­θε­ρα­πείας, για να παίρνω το φάρμακο από εκεί και να μην μου τρυπάνε τα χέρια συνέ­χεια. Εγώ το ζήτησα. Μετά πήγα στο Ιατρικό Κέντρο όπου με παρα­κο­λου­θούσε μια ογκο­λό­γος, η οποία μου έκανε τις πρώτες χημειο­θε­ρα­πείες για να δουν πως αντιδρά ο οργα­νι­σμός μου. Μπορώ να σου πω ότι με τις πρώτες χημειο­θε­ρα­πείες που έκανα, ένιωθα τον εαυτό μου πολύ καλύ­τερα. Οταν ξεκί­νησα, μετά από 10 με 15 μέρες, η ψυχο­λο­γία μου είχε επα­νέλ­θει. Να σου πω βέβαια, ότι μέσα σε αυτό το διά­στημα που μεσο­λά­βησε από τη διά­γνωση, είχα χάσει 10 κιλά. Είχα δια­λυ­θεί ψυχο­λο­γικά. Οταν μου μίλησε η ογκο­λό­γος και είδαμε και από τις εξε­τά­σεις ότι είχε περιο­ρι­στεί στο παχύ έντερο, ανέβηκε λίγο η ψυχο­λο­γία μου. Οταν ξεκί­νησα τις χημειο­θε­ρα­πείες, απέ­κτησα περισ­σό­τερη δύναμη. Ενώ έβλεπα άλλους ανθρώ­πους που οι χημειο­θε­ρα­πείες τους έριχναν, εμένα με ανέβασε. Αν δεν έλεγα εγώ ότι έχω καρκίνο, δεν φαι­νό­ταν ότι έχω τέτοιο πράμα. Εξι μήνες έκανα χημειο­θε­ρα­πείες. Τις ξεκί­νησα στην Αθήνα και τις τελεί­ωσα εδώ στο Νοσο­κο­μείο της Ρόδου.

Πότε ξανά­φυ­γες στην Αθήνα για τις ακτι­νο­βο­λίες;

Τελεί­ωσα τις χημειο­θε­ρα­πείες και μετά από ένα μήνα που τελεί­ωσα, έφυγα και πήγα στην Αθήνα και έμεινα δύο μήνες. Αρχικά έκανα χημειο­θε­ρα­πείες κάθε 15 μέρες και ακτι­νο­βο­λίες κάθε μέρα εκτός από τα σαβ­βα­το­κύ­ριακα. Εκανα 28 ακτι­νο­βο­λίες. Αλλά δεν ερχό­μουν στη Ρόδο, έμενα εκεί. Ο όγκος που είχα ήταν περίπου 20 με 25 cm, ήταν μεγάλος, και με τις ακτι­νο­βο­λίες μίκρυνε και έγινε περίπου 3 με 4 cm όπως φάνηκε από μια εξει­δι­κευ­μένη εξέταση που έκανα στο Metropolitan. Κι έτσι ο καθη­γη­τής δεν δυσκο­λεύ­τηκε να κάνει την επέμ­βαση. Μετά έκανα και κολο­στο­μία, έβαλα σακου­λάκι. Τέσ­σε­ρις μήνες το είχα. Μετά από τέσ­σε­ρις μήνες πήγα στην Αθήνα και έγινε η απο­κα­τά­σταση. Εχω κάποιες παρε­νέρ­γειες σήμερα, δηλαδή είναι μου­δια­σμένα τα πόδια μου… Με τη λει­τουρ­γία του εντέρου έχω κάποια θέματα ακόμα… Αλλά δόξα τω Θεώ είμαι καλά.

Σε όλο αυτό το διά­στημα που ήσουν στην Αθήνα, όλες τις αγωνίες και το άγχος σου, το μοι­ρα­ζό­σουν με την οικο­γέ­νειά σου τηλε­φω­νικά.

Ναι. Είχα άνθρωπο μαζί μου, την κου­νιάδα μου, αλλά άλλαξε η ζωή μου όλη. Πήραμε υπάλ­ληλο στο μαγαζί, το μαγαζί έπρεπε να λει­τουρ­γεί, πώς θα τα φέρναμε βόλτα; Τα έξοδα ήταν πολλά. Η γυναίκα μου πρωί, μεση­μέρι, βράδυ ήταν στο μαγαζί, τα παιδιά βοη­θού­σαν κι εκείνα… Αλλαξε η ζωή όλων μας, δεν ήταν εύκολο πράμα αυτό. Ενώ αν ήμουν εδώ να κάνω τη θερα­πεία μου, θα ήταν δια­φο­ρε­τικά. Θα μπο­ρούσα να συντο­νίσω κάποια πράγ­ματα. Δεν ήμουν κατά­κοι­τος, ήμουν λει­τουρ­γι­κός. Εφευγα από τη θερα­πεία μου, πήγαινα στο σπίτι το μεση­μέρι που τελεί­ωνα και μετά δεν έβγαινα έξω. Να πάω πού στην Αθήνα; Δεν μπο­ρούσα να φάω, έκανα συγκε­κρι­μένη δια­τροφή για τις θερα­πείες. Ημουν κλει­σμέ­νος μέσα στο σπίτι από τις 2 το μεση­μέρι που τελεί­ωνα μέχρι την άλλη μέρα το πρωί που έφευγα με τον Ηλε­κτρικό.

Και βεβαίως όταν είσαι μόνος σου κλει­σμέ­νος μέσα σε ένα σπίτι τόσες ώρες, το μυαλό σου δεν σταματά να σκέ­φτε­ται. Ηρθαν στιγμές που φοβή­θη­κες;

Περνάνε διά­φο­ρες εικόνες από μπροστά σου Μαίρη. Να είμαστε ειλι­κρι­νείς. Οταν έχεις να αντι­με­τω­πί­σεις αυτό το πράγμα, υπάρχει περί­πτωση να μην περά­σουν κάποιες σκέψεις την ώρα που πας να ξαπλώ­σεις; Είναι αδύ­να­τον. Προ­σπα­θείς να μη τα σκέ­φτε­σαι, να δια­βά­σεις ένα βιβλίο, ή να δεις μια ταινία για να ξεχα­στείς λίγο. Οσο όμως και να το πολεμάς αυτό, πάντα από το μυαλό σου θα περνάει και το κακό… Και λες μήπως…. Οταν μπήκα μέσα στο χει­ρουρ­γείο έκανα οκτώ ώρες. Δεν ήξερα αν θα έβγαινα ζωντα­νός από εκεί μέσα. Ηξερα ότι θα έβγαινα ζωντα­νός; Είχα μαζί μου την εικόνα του Πανορ­μίτη και έκανα τον σταυρό μου όταν μπήκα… Θέλω όμως να πω και κάτι. Πέρα από το ψυχο­λο­γικό κόστος, είναι τερά­στιο και το οικο­νο­μικό κόστος γιατί εγώ πήγα σε ιδιω­τικά νοσο­κο­μεία. Τις ακτι­νο­βο­λίες βέβαια -και θέλω να το τονί­σουμε αυτό γιατί ο άνθρω­πος είναι Θεός για μένα- μου τις έκανε ο Γιώργος ο Πισ­σά­κας, με την ομάδα του, στο Νοσο­κο­μείο “Αλε­ξάν­δρα”. Είναι ο διευ­θυ­ντής εκεί. Και τους νησιώ­τες όλους τους εξυ­πη­ρε­τεί και τους φρο­ντί­ζει, είναι πατριώ­της μας. Μετά τον χει­ρουργό, ο Γιώργος ο Πισ­σά­κας έκανε την περισ­σό­τερη δουλειά. Και ενδια­φε­ρό­ταν και ο ίδιος προ­σω­πικά. Ερχόταν να με νοια­στεί όταν ήμουν στο μηχά­νημα, να δει πώς πάω, πώς είμαι…

Στα ιδιω­τικά νοσο­κο­μεία γιατί χρειά­στηκε να απευ­θυν­θείς;

Για να κερδίσω χρόνο… Αν πήγαινα σε δημόσιο νοσο­κο­μείο, υπήρχε αναμονή. Και όσο περι­μέ­νεις η ασθέ­νεια εξε­λίσ­σε­ται. Ξεκί­νησα με τις χημειο­θε­ρα­πείες. Επειτα, το χει­ρουρ­γείο έγινε δύο μήνες μετά από τις ακτι­νο­βο­λίες, τόσο ήταν το διά­στημα που έπρεπε να μεσο­λα­βή­σει. Τελεί­ωσα τις ακτι­νο­βο­λίες στις 8 Μαΐου του 2023, 17 Ιουλίου έκανα την επέμ­βαση. Και 3 Νοεμ­βρίου την ημέρα των γενε­θλίων μου, έβγαλα το σακου­λάκι, έκανα την απο­κα­τά­σταση. Νομίζω ότι ήταν σημα­διακό αυτό.

Βασίλη, τι θα ήθελες να πεις στους ανθρώ­πους που θα δια­βά­σουν την συνέ­ντευξη;

Αρχικά να ευχη­θούμε να πάνε όλα καλά με το χρο­νο­διά­γραμμα του Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κού Κέντρου στο Νοσο­κο­μείο της Ρόδου και να λει­τουρ­γή­σει στον χρόνο που έχει καθο­ρι­στεί. Θα βοη­θή­σει σημα­ντικά και τους Ροδίτες και τους Δωδε­κα­νή­σιους από τα άλλα νησιά να κάνουν τις θερα­πείες τους εδώ. Οταν εγώ ήμουν στην Αθήνα και από την Κω υπήρχε ασθενής, και από τη Λέρο και από τη Σύμη… Θα βοη­θή­σει σημα­ντικά στην ψυχο­λο­γία τους και βέβαια θα μειώσει σημα­ντικά τα έξοδα. Τι να κάνει δηλαδή ένας άνθρω­πος που δεν έχει λεφτά να πλη­ρώ­νει για τη διαμονή του και τη δια­τροφή του στην Αθήνα; Αυτό που θέλω να πω επίσης είναι ότι η στήριξη στον ασθενή είναι η οικο­γέ­νεια.. Είναι πάρα πολύ σημα­ντική. Να μην το βάζει κάτω ο κόσμος. Τώρα πια, με τα μέσα που έχει η επι­στήμη, αντι­με­τω­πί­ζε­ται ο καρ­κί­νος, ας είναι στο παχύ έντερο, στον προ­στάτη, στον πνεύ­μονα, οπου­δή­ποτε… Δεν είναι ανί­κη­τος ο καρ­κί­νος όπως ήταν κάποτε. Πρέπει να είναι πολύ άτυχος ο ασθενής για να φύγει από τη ζωή. Τον καρκίνο μπο­ρούμε να τον νική­σουμε. Και να σου πω και κάτι Μαίρη; Τον άνθρωπο τον αλλάζει ο καρ­κί­νος, σε όλα. Εγώ άλλαξα. Πλέον δεν νευ­ριάζω. Νομίζω ότι είναι δώρο Θεού αυτό για μένα. Άλλαξε η συμπε­ρι­φορά μου…. Βλέπω αλλιώς τη ζωή, βλέπω αλλιώς τους ανθρώ­πους. Πρέπει κανείς να περάσει ένα τέτοιο πράγμα για να κατα­λά­βει τη σημασία της ζωής… Να πάνε όσοι είναι πάνω από 50 να κάνουν κολο­νο­σκό­πηση, να μη φοβού­νται… Να μην τρα­βή­ξουν αυτά που τράβηξα εγώ στα δύο χρόνια να μην δουν ό,τι είδαν τα μάτια μου…