Βαλάντης Νικάκης: «Νιώθω ευλογημένος για το ξεσκαρτάρισμα που έφερε στη ζωή μου ο καρκίνος»

Βαλάντη, πότε δια­γνώ­στη­κες με καρκίνο;

Τέλος Οκτω­βρίου, του 2024. Ο καρ­κί­νος ήταν σε σημείο του λάρυγγα και στις φωνη­τι­κές χορδές. Έκλεινε η φωνή μου μέρα με τη μέρα. Το ένιωθα, κατα­λά­βαινα ότι κάτι δεν πάει καλά. Πήγα, έκανα εξε­τά­σεις και δια­γνώ­στηκα με κακοήθη καρκίνο, τρίτο προς τέταρτο στάδιο.

Έκανες τις πρώτες εξε­τά­σεις στη Ρόδο;

Ναι, έκανα βιοψία εδώ. Είχα και κάποιες αντι­πα­ρα­θέ­σεις με για­τρούς. Όταν βγήκαν τα απο­τε­λέ­σματα, μου είπαν να πάω να κάνω κατευ­θείαν εγχεί­ρηση, λαρυγ­γε­κτομή, χωρίς όμως να με στεί­λουν σε ογκο­λόγο. Ένιωσα σαν να χάνεται η γη κάτω απ’ τα πόδια μου. Ένα τηλέ­φωνο μού έσωσε τη ζωή. Κυριο­λε­κτικά. Με πήρε μια φίλη, που μιλού­σαμε μια φορά τον χρόνο. Την ίδια μέρα, χωρίς να ξέρει τίποτα. Της είπα: «Έχω τα απο­τε­λέ­σματα της βιοψίας. Εχω καρκίνο και μου είπαν να κάνω λαρυγ­γε­κτομή. Πάω να αυτο­κτο­νήσω, πάω να πέσω απ’ το Μόντε Σμιθ». Και μου λέει: «Κλείσε τώρα το τηλέ­φωνο. Θα μιλήσω με τον Σύλλογο Στή­ρι­ξης Καρ­κι­νο­πα­θών. Πού είσαι;» Της λέω: «Στο νοσο­κο­μείο». Ήμουν στον προ­αύ­λιο χώρο του νοσο­κο­μείου. Είχα κατέβει από άλλη κλινική. Με πήραν από τον Σύλλογο Καρ­κι­νο­πα­θών, βρήκα την Πρόεδρό μας την Μαρία, τον γραμ­μα­τέα μας τον Γιώργο, να είναι καλά… Με πήραν απ’ το χέρι και με πήγαν στην Ογκο­λο­γική, εκεί που έπρεπε να πάω από την αρχή. Δεν τα ήξερα αυτά, δεν ήξερα τι να κάνω, πού να πάω. Ήμουν σε κατά­σταση σοκ, είχα χάσει τη γη κάτω από τα πόδια μου.

Κι εκεί σου είπαν ότι υπάρχει κι άλλη επιλογή;

Ναι. Εγώ δεν ήθελα να κάνω λαρυγ­γε­κτομή. Έχω μάθει να δουλεύω, να είμαι δρα­στή­ριος. Δεν ήθελα να κατα­λήξω με μία ανα­πη­ρική σύνταξη και απλώς να κάθομαι. Το είπα ξεκά­θαρα στον γιατρό, να είναι καλά. Με στέλνει στην Αθήνα, κάνω PET scan, και ξεκι­νάμε θερα­πείες εδώ στη Ρόδο αρχικά. Ευτυχώς, βρέ­θη­καν άνθρω­ποι να βοη­θή­σουν, ο κύριος Χολής, η κυρία Παρα­σκευά. Για τις ακτι­νο­βο­λίες έπρεπε να πάω στην Κρήτη. Έλειψα τρεις μήνες. Έκανα ακτι­νο­βο­λίες και χημειο­θε­ρα­πείες ταυ­τό­χρονα.

Τρεις μήνες μακριά από το σπίτι σου, μακριά από τους δικούς σου ανθρώ­πους, μακριά από την εργασία σου και με τα έξοδα να τρέχουν.

Φυσικά, τα έξοδα ήταν από την τσέπη μου. Δεν υπάρχει κράτος, δεν υπάρχει βοήθεια από την πολι­τεία. Εγώ δόξα τω Θεώ, είχα βοήθεια από τον Σύλλογο Στή­ρι­ξης Καρ­κι­νο­πα­θών και κάποιους φίλους μου. Αλλά ήμουν από τους «προ­νο­μιού­χους», γιατί δεν χρειά­στηκε να πουλήσω το νεφρό μου για να γίνω καλά από τον καρκίνο. Εγώ πήγα και ήρθα Ρόδο• Κρήτη τρεις φορές. Βάλε εισι­τή­ρια, διαμονή, δια­τροφή, όλα αυτά που θα τα βρει ο καρ­κι­νο­πα­θής αφού δεν μπορεί να δου­λέ­ψει; Δηλαδή, πιο φτηνά είναι να πας Ντου­μπάι παρά Κρήτη. Ευτυχώς βρήκα να μείνω στον ξενώνα του Νοσο­κο­μείου. Πλη­ρώ­νουμε ένα ποσό, μόνο δέκα ευρώ τη βραδιά μόνο για τα λει­τουρ­γικά έξοδα.

Πόσες μέρες έμεινες συνο­λικά;

Γύρω στις 85 μέρες. Ήταν πολύ δύσκολα. Δεν εύχομαι σε κανέναν να το περάσει αυτό, ούτε ό,τι πέρασα. Είχα καθυ­στε­ρή­σεις στη θερα­πεία μου, πολλές παρε­νέρ­γειες, πολλές ανα­πο­διές… Λόγω και του σημείου που είχα καρκίνο. Πήγα για να ξεκι­νήσω τη θερα­πεία και δεν μου είχαν πει ότι έπρεπε να κάνω πρώτα εξα­γω­γές δοντιών. Μου έκαναν πέντε εξα­γω­γές σε μία ώρα. Για δέκα χρόνια μετά την ακτι­νο­βο­λία δεν επι­τρέ­πε­ται να με αγγίξει οδο­ντί­α­τρος. Ξανα­γύ­ρισα πίσω στη Ρόδο, περί­μενα 20 μέρες, ξανα­κα­τέ­βηκα Κρήτη. Μου έπεσε ο αιμα­το­κρί­της, ξανα­γύ­ρισα, πάλι 20 μέρες και ξανά πίσω στην Κρήτη για να συνε­χίσω τις ακτι­νο­βο­λίες και τις χημειο­θε­ρα­πείες.

Και φυσικά δεν δού­λευες όλο αυτό το διά­στημα.

Όχι. Και μην με ρωτή­σεις πώς ζούσα. Δεν ξέρω. Ο Θεός με βοήθησε. Δεν δουλεύω, το κράτος είναι πάντα ο μεγάλος απών… Δουλεύω από 17 χρονών παιδάκι. Αν νομί­ζουν ότι με 1.100 ευρώ κάθε δύο μήνες, μπορεί να ζήσει καρ­κι­νο­πα­θής άνθρω­πος, να έρθουν να με ρωτή­σουν πώς τα βγάζω πέρα εγώ. Μόνο στα φαρ­μα­κεία στην Κρήτη έδωσα κοντά στο χιλιά­ρικο. Οι αλοιφές για να μην πάθω εγκαύ­ματα στον λαιμό, δεν συντα­γο­γρα­φού­νται.

Στην Κρήτη ήσουν μόνος;

Μόνος μου, ναι. Δύσκολα. Πολύ δύσκολα. Δόξα τω Θεώ τα κατά­φερα. Αλλά ήταν μεγάλο το φορτίο. Δεν έπρεπε να γίνο­νται όλα αυτά στην Κρήτη. Έπρεπε να γίνο­νται εδώ, στο νησί μου, στη Ρόδο. Στο Νοσο­κο­μείο μας και να εξυ­πη­ρε­τού­νται και τα υπό­λοιπα Δωδε­κά­νησα. Μόνο στον ξενώνα Μαίρη, ήμασταν 12 άτομα από τα Δωδε­κά­νησα. Στην Κρήτη, αγόραζα φαγητό από τη φοι­τη­τική εστία, με ελά­χι­στα χρήματα. Και αγόραζα δύο μερίδες, δεν έπαιρνα μόνο για μένα.

Τι σκε­φτό­σουν τα βράδια που πήγαι­νες να κοι­μη­θείς; Αρχικά, κοι­μό­σουν;

Όχι. Δεν κοι­μό­μουν. Δεν μπο­ρούσα να κοιμηθώ. Συνεχώς σκε­φτό­μουν. Ελεγα ότι αν είναι γραμ­μένο, αν έχω λαδάκι στο καντήλι μου θα ζήσω, φτάνει να μην τυραν­νήσω δικό μου άνθρωπο. Αν είναι να φύγω, να φύγω με αξιο­πρέ­πεια όρθιος. Ορθιος…

Σκέ­φτη­κες ότι μπορείς να μην τα κατα­φέ­ρεις;

Βέβαια. Κάθε βράδυ το σκε­φτό­μουνα Μαίρη και ποτέ δεν γύρισα το κεφάλι μου πάνω μου πάνω να τα βάλω με τον Κύριο. Ποτέ. Μία φορά μόνο. Απέ­να­ντι από τον ξενώνα στην Κρήτη που έμενα είχε ένα χώρο για παι­δά­κια, εγώ νόμιζα ότι ήταν παι­δι­κός σταθμός, αλλά δεν ήταν παι­δι­κός σταθμός. Όταν είδα τα παι­δά­κια 3 και 4 και 5 χρονών χωρίς μαλλιά, όπως και εγώ που έχασα τα μαλλιά μου, τότε έβαλα τα κλάματα και Του λέω γιατί σε αυτά τα παιδιά Κύριε; Πάρε εμένα και άσε τα παιδιά να ζήσουν…

Να πούμε βέβαια ότι τότε που ξεκί­νησε η δική σου περι­πέ­τεια, η κόρη σου μόλις είχε αρχίσει να ορθο­πο­δεί μετά από ένα πολύ σοβαρό τροχαίο και αρκετές χει­ρουρ­γι­κές επεμ­βά­σεις και ταλαι­πω­ρία μηνών.

Ναι, ήταν μόλις το κορι­τσάκι μου, έκανε τις τελευ­ταίες της εγχει­ρή­σεις. Από τροχαίο που ήταν συνο­δη­γός. Έκανε αισίως τα 7 χει­ρουρ­γεία στο ποδα­ράκι της.

Πότε πήρες τα ευχά­ρι­στα νέα για την πορεία της υγείας σου;

Την τελευ­ταία μέρα που ήμουν εκεί και μίλησα με τη γιατρό μου, την ογκο­λόγο που μου έκανε τις ακτι­νο­βο­λίες. Αξιο­πρε­πέ­στατη κυρία. Η κυρία Τόλια, ακτι­νο­θε­ρα­πεύ­τρια. Της λέω «Πώς τα πήγαμε;» και μου λέει «Δεν βλέπω τίποτα». Της λέω «Γιατρέ μου, τι δεν βλέπεις;». Μου λέει «Τίποτα. Ό,τι υπήρχε δεν υπάρχει, δεν βλέπω κάτι τώρα». Εκεί έκλαψα. Έχασα τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου από τη χαρά μου. Μου ήρθε να τη φιλήσω. Φίλησα τον βοηθό της, τον Αντω­νιάδη! Να είναι καλά και οι δύο. Αυτή είναι η αλήθεια. Και μετά βγήκα έξω, πήρα δέκα τηλέ­φωνα σε ένα δευ­τε­ρό­λε­πτο. Ελεγα, «Είμαι καλά!», «Είμαι καλά!» και το έκλεινα.

Πότε έγινε αυτό;

Στις 7 Μαΐου, που έκανα την τελευ­ταία μου θερα­πεία. Τώρα φεύγω, για την Αθήνα να κάνω το PET scan. Αυτό θα μας δείξει τι συμ­βαί­νει μέσα στον οργα­νι­σμό. Όλα. Ούτε κι αυτή γίνεται στη Ρόδο. Πάλι έξοδα. Να πάνε όλα καλά, να επι­στρέψω και να πατήσω πάλι στα πόδια μου, να γίνω ο Βαλά­ντης που ήμουν.

Αυτό θέλω και μετά να σταθώ δίπλα σε όποιον έχει ανάγκη. Γιατί έχω κατα­λά­βει τι σημαί­νει να έχεις ανάγκη και να θέλεις βοήθεια.

Η οποία βοήθεια δεν είναι μόνο υλική…

Σωστά. Και η συζή­τηση βοήθεια είναι, να πεις μια κου­βέ­ντα σε έναν άνθρωπο που περνά αυτή τη δοκι­μα­σία. Είμαι 52 χρονών και μέσα στον ξενώνα ήμουν ο πιο μικρός και προ­σπα­θούσα να τους βοηθήσω όσο μπο­ρούσα. Είχα έναν παππού από την Κάρπαθο, που είχε μάθει στη ζωή του να του φτιά­χνουν τον καφέ του. Του έφτια­χνα λοιπόν τον καφέ και του έλεγα “Έλα θείο Μανώλη, τον καφέ τον έχω έτοιμο”. Εκείνη την ώρα, αυτό τον βοη­θούσε.

Αυτά όμως, σε βοη­θού­σαν και εσένα, έτσι δεν είναι;

Ναι. Όπως επίσης μαγεί­ρευα, κάποιες μέρες που μπο­ρούσα να φάω. Γιατί υπήρχαν στιγμές που ήμουν με ένα για­ούρτι δύο μέρες. Λόγω του σημείου που έγινε, είχε καεί ο οισο­φά­γος, δεν κατέ­βαινε τίποτα. Και πάλι εδώ το κράτος ο μεγάλος απών… Να σου πω και να κατα­λά­βεις γιατί. Στην 21η ακτι­νο­βο­λία έπρεπε να μου δώσουν τα συμπλη­ρώ­ματα δια­τρο­φής. Δεν μου τα δίνανε γιατί είχε χαλάσει το σύστημα. Πήγαινα και τα αγόραζα μόνος μου. Τα πλήρωνα. Όταν γύρισα στη Ρόδο, αφού τελεί­ωσα όλη μου την περι­πέ­τεια, μου στεί­λανε από την εται­ρεία που συνερ­γά­ζε­ται με το κράτος, από την Κρήτη, 60 συμπλη­ρώ­ματα δια­τρο­φής. Συνεν­νο­ή­θηκα με τον γιατρό μου πώς να τα χρη­σι­μο­ποιώ. Μου λέει, «Θα πίνεις ένα την ημέρα, αλλά τμη­μα­τικά, όχι ολό­κληρο. Γιατί έχει παρε­νέρ­γειες». Βλέπω τα συμπλη­ρώ­ματα, παίρνω τηλέ­φωνο πίσω, του λέω: «Γιατρέ μου, μου στεί­λατε 60, αλλά έτσι όπως μου είπες να τα πίνω, είναι φύσει αδύ­να­τον να τα κατα­να­λώσω πριν λήξουν». Γιατί μου τα στεί­λανε στις 22 Μαΐου και λήγανε στις 13 Ιουνίου. Παρα­πάνω από τα μισά θα ήταν άχρηστα…. Εγώ είχα ήδη αρχίσει πια να τρώω κανο­νικά στο σπίτι μου. Πήγα και τα άφησα στην Ογκο­λο­γική μας, να τα δώσουν σε άλλους ασθε­νείς. Τον καιρό που τα χρεια­ζό­μουν, δεν τα είχα από το κράτος.

Πόσες ακτι­νο­βο­λίες έκανες συνο­λικά;

35. Και χημειο­θε­ρα­πείες έκανα 4 μεγάλες εδώ και 11 στην Κρήτη.

Τώρα πώς νιώθεις;

Μου είπαν ότι δεν θα κάνω άλλη θερα­πεία. Δεν την αντέχει ο οργα­νι­σμός μου. Όμως είχε λάδι το καντη­λάκι μου και σήμερα είμαστε εδώ και μιλάμε.

Γιατί το λες αυτό;

Για πολλούς λόγους. Όταν μου πέσανε ο αιμα­το­κρί­της και τα αιμο­πε­τά­λιά μου, ο γιατρός δεν με άφηνε να μπω στο αερο­πλάνο να έρθω στη Ρόδο. Λόγω της κατά­στα­σής μου δεν έπρεπε να πετάξω, έπρεπε να αποφύγω την πίεση αυτή του αέρα μέσα στο αερο­πλάνο. Εφυγα νύχτα, το έσκασα. Πήρα κρυφά την απόφαση, είπα ψέματα ότι θα φύγω με το καράβι ενώ είχα ήδη κλείσει εισι­τή­ριο με το αερο­πλάνο και είπα ό,τι γίνει. Φτάνω στο γκισέ, δίνω τη βαλίτσα και μου λέει ο άνθρω­πος «θέλετε να δώσετε και το σακ βουα­γιάζ;». Και ρωτάω «γιατί, είναι μικρό το αερο­πλάνο;» και μου λέει «ναι, από σήμερα ξεκι­νάνε τα ελι­κο­φόρα», τα οποία πετάνε πιο χαμηλά. Κι αυτό με έσωσε Μαίρη.

Εκανες τέτοιο πράγμα;

Ναι, το έκανα. Σου είπα ότι έχω ακόμα λαδάκι, αλλιώς δεν θα μιλού­σαμε τώρα… Κι αυτό έγινε στις 7 Απρι­λίου, που είχα και τα γενέ­θλιά μου. Πήγα ξαφνικά στο νοσο­κο­μείο της Ρόδου γιατί την επόμενη μέρα έπαιρνε εξι­τή­ριο η κόρη μου! Πήγα στο κορι­τσάκι μου. Γυρίζω πάνω στον ουρανό και λέω «Ζω. Σε ευχα­ρι­στώ, Θεέ μου». Ήμουν τυχερός.

Βαλάντη, τι κρατάς από όλη αυτή την περι­πέ­τεια;

Ότι ήρθαν άνθρω­ποι δίπλα μου από εκεί που δεν το περί­μενα. Μου στέλ­νανε έστω κι ένα μήνυμα Εστω ότι πήγαν και άναψαν ένα κεράκι για μένα. Αυτό κρατάω. Όπως επίσης κρατάω και κάποιους που περί­μενα, αλλά εξα­φα­νί­στη­καν. Θα σου πω ένα περι­στα­τικό. Βρίσκω έναν γνωστό μου, τότε τον θεω­ρούσα φίλο μου. Και μου λέει «Τι έγινε;» και τον βλέπω να κάνει βήματα πίσω. Του λέω «Κοίτα να δεις, δεν κολλάει, καρκίνο έχω, δεν έχω κάτι μετα­δο­τικό». Και έκανε πίσω… Τι να πεις τώρα σε αυτούς τους ανθρώ­πους

Το έχεις ξανα­κού­σει αυτό, ότι σε τέτοιες κατα­στά­σεις γίνεται ένα μεγάλο ξεσκαρ­τά­ρι­σμα;

Ναι. Είμαι ευχα­ρι­στη­μέ­νος. Ευλο­γη­μέ­νος γι΄αυτό το ξεσκαρ­τά­ρι­σμα. Βοήθησα άτομα που δεν έστει­λαν ούτε ένα μήνυμα, που δεν ρώτησαν «πώς είσαι, χρειά­ζε­σαι κάτι;». Δεν είναι ότι χρειά­ζε­σαι κάτι απα­ραί­τητα, ούτε υλικά πράγ­ματα. Μην τρε­λα­θούμε. Δόξα τω Θεώ. Ο Θεός δεν με άφησε, Μαίρη. Ούτε να πεινάσω, ούτε να μην πηγαίνω τις βόλτες μου. Όλη μέρα γυρ­νούσα με ένα λεω­φο­ρείο. Μετά τις θερα­πείες. Μου λέγανε οι υπεύ­θυ­νοι του ξενώνα: «Μαζέψου πια».

Άρα ήσουν κι ένας άνθρω­πος που δεν σε πήρε από κάτω.

Έψαχνα να βρω τρόπους να φτιάξω την ψυχο­λο­γία μου. Την ψυχο­λο­γία μου, μου την έφτια­χνε ένα σκυλάκι στον δρόμο όταν με πλη­σί­αζε, ένα μωρό στο καρότσι όταν μου χαμο­γε­λούσε, ένα τηλέ­φωνο που με έπαιρνε ένας γνωστός και μου έλεγε: «Σήμερα πήγα στην Παναγία Τσα­μπίκα και σου άναψα κεράκι». Αυτά μου δίνανε κου­ρά­γιο.

Πιστεύ­εις ότι αυτό το ξεσκαρ­τά­ρι­σμα που έγινε στη ζωή σου θα σε βοη­θή­σει στο εξής; Έχει αλλάξει ο τρόπος σκέψης σου, οι προ­τε­ραιό­τη­τές σου;

Τα πάντα. Όλα έχουν αλλάξει. Εγώ ήμουν πολύ επι­κοι­νω­νια­κός και πολύ χαρού­με­νος και με όλο τον κόσμο μιλούσα. Πίστευα ότι όπως σκέ­φτο­μαι εγώ, σκέ­φτο­νται και οι απέ­να­ντι. Αλλά ήταν το μεγα­λύ­τερο λάθος της ζωής μου. Έχουν αλλάξει τα πάντα. Μαίρη μου, όταν σου λέω όλα, εννοώ όλα. Τώρα φτάνω σε σημείο να βλέπω ανθρώ­πους στον δρόμο και να κάνω ότι δεν τους βλέπω. Κάνω ότι μιλάω στο τηλέ­φωνο.

Με ανθρώ­πους που γνώ­ρι­σες εκεί ή στη διάρ­κεια της θερα­πείας σου έχεις κρα­τή­σει επαφή;

Φυσικά. Δεν θα κρατήσω επαφές; Δεν θα βοηθήσω; Ειδικά τον Σύλλογο που στάθηκε δίπλα μου βράχος; Την Μαρία, τον Γιώργο… Φεύγω αύριο Αθήνα, γυρίζω σε δύο μέρες, Παρα­σκευή βράδυ είμαι Ρόδο. Σάββατο πρωί ξεκινάω δουλειά. Θέλω να γυρίσω πίσω στη ζωή μου και να σταθώ στα πόδια μου.

Αν λει­τουρ­γούσε το Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τικό Κέντρο στη Ρόδο, τι διαφορά πιστεύ­εις ότι θα είχε;

Τερά­στια. Το Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τικό Κέντρο στη Ρόδο είναι ένα τερά­στιο δώρο για τους καρ­κι­νο­πα­θείς, είναι δώρο ζωής. … Στην Κρήτη ήμουν ένας αριθμός. Ημουν το 22, το 24, το 8… Εδώ είμαι ο Βαλά­ντης. Είναι πάρα πολύ απλά τα πράγ­ματα. Η ακτι­νο­θε­ρα­πεία μου κρα­τούσε 7,5 λεπτά. Κάθε μέρα στις τρει­σή­μισι το μεση­μέρι. Να βγάλω τη μπλούζα μου, να μου βάλουν τη μάσκα, να γίνει η θερα­πεία, να ξανα­βάλω τη μπλούζα μου. 7,5 λεπτά. Έβαλα χρο­νό­με­τρο με το κινητό. Και βάλε τώρα τα έξοδα, διαμονή, δια­τροφή, έξοδα μετα­κί­νη­σης πήγαινε• έλα από την Κρήτη επί τρεις μήνες για 7,5 λεπτά την ημέρα…

Άρα για 7,5 λεπτά, ήσουν υπο­χρε­ω­μέ­νος να λείπεις από το σπίτι σου, μακριά από τους δικούς σου και να περνάς ολο­μό­να­χος αυτή τη δοκι­μα­σία.

Ακριβώς. Γιατί να μην έχω την ευκαι­ρία να δώσω τον αγώνα αυτόν στο σπίτι μου, στον τόπο μου; Θα πήγαινα, θα έκανα τις ακτι­νο­βο­λίες μου, θα πήγαινα στο σπίτι μου, θα ήμουν στον χώρο μου, θα μαγεί­ρευα, θα έβλεπα τους φίλους μου, θα είχα άλλη ψυχο­λο­γία. Ενώ εκεί, ήμουν μόνος, σε ξένο μέρος, έχοντας να δια­χει­ρι­στώ και όλες τις παρε­νέρ­γειες των θερα­πειών, των ακτι­νο­βο­λιών και των χημειο­θε­ρα­πειών. Δεν ήταν όλες οι μέρες, εύκολες. Πολλές φορές σηκω­νό­μουν το πρωί και αλλού πατούσα και αλλού βρι­σκό­μουν, ζαλάδες, αδυ­να­μία… Δεν έτρωγα και καλά και κάποιες μέρες καθό­μουν νηστι­κός. Ενιωθα ότι είχα πέτρα στον λαιμό, δεν μπο­ρούσα να φάω. Και δεν είχα άνθρωπο δίπλα μου, είναι πολλά τα έξοδα. Και να ήθελε κάποιος, πώς θα ερχόταν στην Κρήτη; Επι­πλέον συνα­να­στρε­φό­μα­σταν στον ξενώνα καθη­με­ρινά με ανθρώ­πους που είχαν το ίδιο πρό­βλημα. Και αυτό δεν είναι καλό για την ψυχο­λο­γία ενός ασθενή. Έτσι, γύριζα όλη μέρα μέσα σε ένα λεω­φο­ρείο. Και επειδή δυστυ­χώς Μαίρη, πλέον σχεδόν κάθε σπίτι έχει έναν καρ­κι­νο­παθή, δεν μπορώ να ακούω ανθρώ­πους να λένε γιατί να γίνει το Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τικό Κέντρο στη Ρόδο. Είναι απα­ραί­τητο να γίνει, θα χαρίσει ζωή κυριο­λε­κτικά. Είδα ανθρώ­πους να αφήνουν στη μέση τις θερα­πείες τους γιατί δεν είχαν λεφτά να συνε­χί­σουν. Ανθρώ­πους που επειδή δεν είχαν χρήματα γύρισαν να πεθά­νουν στο σπίτι τους… Και υπάρ­χουν ακόμα κάποιοι που ανα­ρω­τιού­νται αν θα πρέπει να γίνει το Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τικό στη Ρόδο και το λένε και δημόσια; Μόνο όποιος έχει περάσει καρκίνο ή έχει συγγενή με καρκίνο μπορεί να κατα­λά­βει αυτό που λέω. Την αγωνία, το άγχος, τις δυσκο­λίες, την αβε­βαιό­τητα, την πίεση, τον αγώνα…

Στους ανθρώ­πους που θα δια­βά­σουν τη συνέ­ντευξη, τι θα ήθελες να τους πεις; Και τι λες γενικά στους ανθρώ­πους σου μετά από αυτό που πέρασες;

Είναι μια περι­πέ­τεια πολύ δύσκολη. Τώρα τα πρώτα μου απο­τε­λέ­σματα βγήκαν καλά και λέμε ότι είμαι καλά. Τα επόμενα δεν τα ξέρουμε. Τι μας επι­φυ­λάσ­σει το μέλλον; Μια φορά καρ­κι­νο­πα­θής, πάντα καρ­κι­νο­πα­θής Μαίρη. Αλλά πρέπει να προ­σέ­χουμε, να κάνουμε πρόληψη, προ­λη­πτι­κές εξε­τά­σεις. Εγώ δεν έκανα. Είμαι από αυτούς που δεν έκαναν και ίσως αν έκανα να μην περ­νούσα αυτά που πέρασα. Κι επειδή δεν υπάρχει κράτος σε αυτές τις περι­πτώ­σεις, θέλω να πω όποιος μπορεί, κάνει έλεγχο τακτικά και να κάνει μια ιδιω­τική ασφά­λεια, να τον καλύψει. Γιατί αν περι­μέ­νει από το κράτος… Εγώ ήμουν από τους προ­νο­μιού­χους. Με βοήθησε ο Θεός και δεν πούλησα το νεφρό μου για να είμαι εδώ σήμερα να μιλάμε. Αλλοι δεν είναι…