SOS από τα νησιά-Βουλιάζουν από τουρίστες, αδειάζουν από γιατρούς

«Οχι» στην κάλυψη κενών θέσεων σε νησιω­τι­κές δομές του ΕΣΥ, εξα­κο­λου­θούν να λένε οι γιατροί. Κρί­σι­μες μονάδες παρα­μέ­νουν επι­κίν­δυνα υπο­στε­λε­χω­μέ­νες, παρά την υψηλή ανεργία που υπάρχει στον ιατρικό κλάδο.

Ο μισθός των 1.200 ευρώ τον μήνα δεν μπορεί να δελε­ά­σει 40άρηδες ειδι­κευ­μέ­νους για­τρούς, εκτός εάν η θέση που προ­κη­ρύσ­σε­ται είναι μόνιμη.

Ελά­χι­στες προ­κη­ρύ­ξεις, ωστόσο, αφορούν τακτι­κές προ­σλή­ψεις. Για αυτές υπάρχει υψηλό ενδια­φέ­ρον, έως και πέντε αιτή­σεις ανά θέση. Δεν συμ­βαί­νει το ίδιο με θέσεις που αφορούν ελα­στι­κές εργα­σια­κές σχέσεις (επι­κου­ρι­κοί και «μπλο­κά­κια»), με απο­τέ­λε­σμα χιλιά­δες γιατροί και εργα­ζό­με­νοι να είναι σήμερα μονα­χι­κοί φύλακες στα σύνορα της χώρας και του δημό­σιου συστή­μα­τος Υγείας.

Νησιω­τι­κές μονάδες λει­τουρ­γούν στο όριο ή και κάτω από αυτό, εξαι­τίας των σημα­ντι­κών ελλεί­ψεων προ­σω­πι­κού και κρί­σι­μων ιατρι­κών ειδι­κο­τή­των. Στο νεό­δμητο νοσο­κο­μείο Θήρας έγινε χθες ο πρώτος τοκετός. Ολοι γνω­ρί­ζουν, ωστόσο, πως για να τεθεί σε λει­τουρ­γία απαι­τή­θηκε κινη­το­ποί­ηση από το υπουρ­γείο Υγείας.

Από τις 185 θέσεις που είχαν προ­κη­ρυ­χθεί για τη λει­τουρ­γία του, καλύ­φθη­καν αρχικά οι 125 και τα κενά καλύ­πτο­νται με μετα­κι­νή­σεις προ­σω­πι­κού. Το θέμα προ­κά­λεσε και πολι­τική αντι­πα­ρά­θεση, ενώ η Ομο­σπον­δία των εργα­ζο­μέ­νων κατήγ­γειλε ότι οι εργα­ζό­με­νοι που μετα­κι­νού­νται πρέπει να πλη­ρώ­νουν ολό­κληρο τον μισθό τους για ενοίκιο!

Μεγάλες ελλεί­ψεις υπάρ­χουν στα περισ­σό­τερα νησιά, όπως στην Τήνο, στη Μύκονο, στην Ιο, στην Ανδρο, στη Λήμνο, στη Μήλο, στη Νάξο, στην Κω, στη Σάμο, στη Ρόδο και στην Πάρο.

Σε ορι­σμένα από αυτά δεν υπάρ­χουν παθο­λό­γοι, καρ­διο­λό­γοι και παι­δί­α­τροι ή υπη­ρε­τούν τόσοι λίγοι, που δεν βγαί­νουν οι καλο­και­ρι­νές άδειες. Οι γιατροί εξα­κο­λου­θούν να γυρί­ζουν την πλάτη στις λιγο­στές προ­κη­ρύ­ξεις θέσεων στη λεγό­μενη άγονη γραμμή. Γιατί συμ­βαί­νει αυτό;

«Είναι δύσκολο για έναν γιατρό να μετα­κι­νη­θεί σε μια μεγάλη από­σταση, χωρίς να γνω­ρί­ζει τι θα γίνει έπειτα από έναν χρόνο» σημειώ­νει ο νευ­ρο­χει­ρουρ­γός Πανα­γιώ­της Παπα­νι­κο­λάου, γραμ­μα­τέας της Ομο­σπον­δίας νοσο­κο­μεια­κών γιατρών (ΟΕΝΓΕ).

Ανάλογη είναι η εκτί­μηση του Στρατή Παυλή, παθο­λό­γου στο Κέντρο Υγείας Μυτι­λή­νης, ενώ η παι­δί­α­τρος του Κέντρου Υγείας Μήλου Ζωή Γεωρ­γα­κο­πού­λου κάνει λόγο για επι­πλέον δυσκο­λίες που προ­κα­λούν οι ελλεί­ψεις της περι­φέ­ρειας στην άσκηση του ιατρι­κού έργου.

Τρο­πο­λο­γία

Για να υπάρξει ένα ευρύ­τερο χρονικό πλαίσιο παρα­μο­νής των συμ­βα­σιού­χων γιατρών στο σύστημα, το υπουρ­γείο Υγείας πέρασε πρό­σφατα τρο­πο­λο­γία σε νομο­σχέ­διο του υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών. Με αυτήν παρα­τεί­νε­ται έως τον Σεπτέμ­βριο του 2017 η θητεία 884 επι­κου­ρι­κών γιατρών και 623 επι­κου­ρι­κού προ­σω­πι­κού, προ­κει­μέ­νου να μην υπάρξει πρό­βλημα με τη λει­τουρ­γία των τμη­μά­των στα οποία υπη­ρε­τούν σήμερα.

Η στε­λέ­χωση του συστή­μα­τος απέχει πολύ από το να θεω­ρη­θεί ικα­νο­ποι­η­τική: στα χρόνια της κρίσης έχουν απο­χω­ρή­σει 15.000 εργα­ζό­με­νοι και οι κενές οργα­νι­κές θέσεις εκτι­μά­ται ότι ξεπερ­νούν σήμερα τις 30.000. Το ποσοστό των εργα­ζο­μέ­νων στην Υγεία ανέρ­χε­ται στο 5,93% του εργα­τι­κού δυνα­μι­κού της χώρας, όταν στην Ιταλία είναι 8,19% και στην Πορ­το­γα­λία 8,5%.

Η τρόικα πιέζει ώστε να μην προ­σλαμ­βά­νε­ται μόνιμο προ­σω­πικό και αυτό καθιστά την κάλυψη των κενών όλο και πιο δύσκολη. Σύμφωνα με στοι­χεία του υπουρ­γείου Εσω­τε­ρι­κών, στο τέλος του 2015 υπη­ρε­τού­σαν στο δημόσιο σύστημα Υγείας 77.679 άνθρω­ποι, από τους οποίους οι 11.210 είχαν συμ­βά­σεις ορι­σμέ­νου χρόνου και οι 275 ήταν ωρο­μί­σθιοι.

Σε πρό­σφατη συνά­ντηση που είχε με το προ­ε­δρείο της ΟΕΝΓΕ, ο υπουρ­γός Υγείας Ανδρέας Ξανθός ανέφερε ότι έχουν προ­σλη­φθεί 1.275 επι­κου­ρι­κοί γιατροί από τον περα­σμένο Οκτώ­βριο. Εχουν, επίσης, υπο­γρα­φεί 350 διο­ρι­σμοί από παλαιές κρίσεις (2008 έως 2010), ενώ την περίοδο αυτή διο­ρί­ζο­νται 985 μόνιμοι εργα­ζό­με­νοι στο δημόσιο σύστημα Υγείας.

Π. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΟΕΝΓΕ

Ενας επι­με­λη­τής β’ παίρνει καθαρό μισθό μόλις 1.000 ευρώ

Π. Παπα­νι­κο­λάου: Ελά­χι­στες οι προ­κη­ρύ­ξεις μόνιμων γιατρών

Για τις μόνιμες θέσεις γιατρών που προ­κη­ρύσ­σει το υπουρ­γείο Υγείας υπάρχει μεγάλο ενδια­φέ­ρον, αλλά δεν συμ­βαί­νει το ίδιο όταν οι θέσεις αφορούν επι­κου­ρι­κούς για­τρούς ή «μπλο­κά­κια». Αυτό ανα­φέ­ρει ο νευ­ρο­χει­ρουρ­γός Πανα­γιώ­της Παπα­νι­κο­λάου, γενικός γραμ­μα­τέας της Ομο­σπον­δίας νοσο­κο­μεια­κών γιατρών (ΟΕΝΓΕ). Σύμφωνα με τον κ. Παπα­νι­κο­λάου δεν είναι εύκολο για έναν ειδι­κευ­μένο γιατρό να πάρει μια τόσο σημα­ντική απόφαση, όπως είναι η μετα­κί­νησή του σε μια απο­μα­κρυ­σμένη μονάδα, χωρίς να υπάρ­χουν οι ανα­γκαίες προ­ϋ­πο­θέ­σεις: «Δεν είναι δυνατό να παίρνει κάποιος μια τέτοια απόφαση ζωής και να μην ξέρει τι θα γίνει μετά από έναν χρόνο».

Απο­κα­λυ­πτικό της τάσης που επι­κρα­τεί -σημειώνει- είναι το εξής: Λόγω των αυξη­μέ­νων κρα­τή­σεων, ένας γιατρός που διο­ρί­ζε­ται επι­με­λη­τής β’ λαμ­βά­νει καθαρό μισθό περίπου 1.000 ευρώ. Επειδή οι κρα­τή­σεις είναι μειω­μέ­νες, ένας επι­κου­ρι­κός γιατρός έχει μισθό περίπου 1.200 ευρώ. Παρά την ευνοϊκή διαφορά ελά­χι­στοι δεί­χνουν ενδια­φέ­ρον για τις επι­κου­ρι­κές θέσεις, ενώ για μία θέση επι­με­λητή μπορεί να υπάρ­ξουν και πέντε αιτή­σεις. Τα τελευ­ταία χρόνια οι θέσεις μόνιμων γιατρών που προ­κη­ρύσ­σο­νται είναι ελά­χι­στες. Υπάρ­χουν ωστόσο και περι­πτώ­σεις κατά τις οποίες ένας ειδι­κευ­μέ­νος γιατρός δεν δείχνει ενδια­φέ­ρον για μια θέση εξαι­τίας των ελλεί­ψεων: «Ενας νευ­ρο­χει­ρουρ­γός, για παρά­δειγμα, δεν θα ενδια­φερ­θεί για μια θέση, έστω και μόνιμη, όταν στη συγκε­κρι­μένη μονάδα δεν λει­τουρ­γεί ένα πλήρες νευ­ρο­χει­ρουρ­γικό τμήμα. Την περα­σμένη δεκα­ε­τία είχε γίνει μια εξαγ­γε­λία, σύμφωνα με την οποία ένας γιατρός που υπη­ρε­τούσε στην άγονη γραμμή θα μπο­ρούσε να μετα­κι­νη­θεί σε πιο κεντρική μονάδα έπειτα από μία πεντα­ε­τία. Αυτό δεν ίσχυσε και κάποιοι εγκλω­βί­στη­καν».

ΣΤΡ. ΠΑΥΛΗΣ, ΠΑΘΟΛΟΓΟΣ ΣΤΗ ΜΥΤΙΛΗΝΗ

Οι γιατροί προ­τι­μούν τη μετα­νά­στευση από το μπλο­κάκι

Το σύστημα δημιουρ­γεί αντι­κί­νη­τρα, σημειώ­νει ο Στ. Παυλής

«Η εμπει­ρία των τελευ­ταίων ετών δείχνει πως οι γιατροί προ­τι­μούν τη μετα­νά­στευση από το να εργα­στούν ως επι­κου­ρι­κοί ή με μπλο­κάκι. Μία προ­σω­ρινή λύση είναι πρα­κτικά ασύμ­φορη και δεν επι­λέ­γε­ται». Αυτό επι­ση­μαί­νει ο παθο­λό­γος του Κέντρου Υγείας Μυτι­λή­νης Στρατής Παυλής. Σύμφωνα με τον κ. Παυλή, το σύστημα αντι­με­τω­πί­ζει σήμερα μεγάλη έλλειψη γιατρών, ειδικά στην περι­φέ­ρεια, οι οποίες καλύ­πτο­νται ανα­γκα­στικά με μετα­κι­νή­σεις: «Δεν είναι εύκολο για έναν γιατρό να έρθει για λίγα χρόνια σε ένα απο­μα­κρυ­σμένο νησί, εάν δεν κατά­γε­ται από αυτό. Το κόστος της μετα­κί­νη­σης είναι υψηλό και για να δει την οικο­γέ­νειά του πρέπει να πλη­ρώ­σει αερο­πο­ρικό εισι­τή­ριο 200 ευρώ. Σκε­φτείτε ότι οι καθαρές απο­δο­χές ενός επι­κου­ρι­κού ή ενός γιατρού που εργά­ζε­ται με μπλο­κάκι δεν ξεπερ­νούν τα 1.200 ευρώ τον μήνα».

Σύμφωνα με τον κ. Παυλή, το σύστημα -όπως λει­τουρ­γεί σήμερα- δημιουρ­γεί αντι­κί­νη­τρα σε όποιον γιατρό θέλει να μετα­κι­νη­θεί σε μία απο­μα­κρυ­σμένη μονάδα. Θα μπο­ρούσε -εξηγεί- να ισχύσει η δυνα­τό­τητα μετά­θε­σής του στο κέντρο έπειτα από θητεία στην περι­φέ­ρεια: «Η κατά­σταση που έχει δια­μορ­φω­θεί είναι απο­γοη­τευ­τική και οι ελλεί­ψεις κάνουν πολύ δύσκολη την καθη­με­ρι­νό­τητά μας. Στη μονάδα που υπηρετώ έπρεπε να ήμαστε τέσ­σε­ρις παθο­λό­γοι, αλλά έχω μείνει μόνος, καθώς ο ένας έχει αναρ­ρω­τική άδεια, ο άλλος εξελέγη αντι­δή­μαρ­χος και η τρίτη θέση είναι κενή»! Το πρό­βλημα γίνεται πιο δύσκολο τους καλο­και­ρι­νούς μήνες, καθώς η δουλειά αυξά­νε­ται, ενώ ο ένας παθο­λό­γος που έχει απο­μεί­νει δεν μπορεί να πάρει άδεια και δεν… δικαιού­ται να αρρω­στή­σει…

ΖΩΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΣ ΣΤΗ ΜΗΛΟ

Δεν υπάρ­χουν κίνητρα για τις απο­μα­κρυ­σμέ­νες μονάδες

Πολλά τα εμπόδια στα νησιά, επι­ση­μαί­νει η Ζωή Γεωρ­γο­πού­λου

Τις δυσκο­λίες στην άσκηση του έργου τους σε περι­φε­ρεια­κές μονάδες, επι­ση­μαί­νει στο «Eθνος» η παι­δί­α­τρος του Κέντρου Υγείας Μήλου Ζωή Γεωρ­γο­πού­λου: «Ενας γιατρός μπορεί να επι­λέ­ξει πιο εύκολα να πάει σε δομή που βρί­σκε­ται σε αστική ή ημια­στική περιοχή. Οταν βρεθεί αντι­μέ­τω­πος με ένα πολύ δύσκολο περι­στα­τικό, το οποίο δεν μπορεί να καλυ­φθεί στη μονάδα που υπη­ρε­τεί, το παρα­πέ­μπει εύκολα σε ένα κοντινό νοσο­κο­μείο».

Σύμφωνα με την κ. Γεωρ­γο­πού­λου, τα πράγ­ματα είναι σαφώς πιο δύσκολα στη νησιω­τική χώρα και ιδιαί­τερα τον χειμώνα. Τους χει­με­ρι­νούς μήνες -εξηγεί- η Μήλος έχει τρία δρο­μο­λό­για πλοίων την εβδο­μάδα και απέχει πάνω από επτά ώρες από την Αθήνα. Υπάρχει, επίσης, μία μόνο πτήση καθη­με­ρινά. Σε περί­πτωση, δηλαδή, που έρθει αντι­μέ­τω­πος με ένα πολύ δύσκολο περι­στα­τικό, θα πρέπει να αγω­νι­στεί μόνος του ή να ξεπε­ρά­σει όλα τα εμπόδια και να δια­κο­μί­σει το περι­στα­τικό. Τι άλλο εμπο­δί­ζει έναν γιατρό να επι­λέ­ξει μία απο­μο­νω­μένη περιοχή;

Η κ. Γεωρ­γο­πού­λου τονίζει ότι υπάρ­χουν μία σειρά από θέματα, τα οποία καθι­στούν πιο δύσκολη την επιλογή: «Το κόστος ζωής είναι μεγα­λύ­τερο για έναν γιατρό ο οποίος δεν κατά­γε­ται από το νησί. Στη Μήλο, βέβαια, το ενοίκιο του γιατρού καλύ­πτε­ται, αλλά όλα είναι πιο ακριβά, ενώ πρέπει να αγο­ρά­ζει ακόμη και το νερό. Δεν του παρέ­χο­νται κίνητρα να στε­λε­χώ­σει για κάποια χρόνια μια απο­μα­κρυ­σμένη μονάδα και στη συνέ­χεια να μετα­κι­νη­θεί πιο κεντρικά. Ο νόμος προ­βλέ­πει πως έπειτα από πεντα­ετή θητεία στην “άγονη” γραμμή μπορεί να μετα­κι­νη­θεί σε νοσο­κο­μείο εκτός Αθήνας και Θεσ­σα­λο­νί­κης, αλλά αυτό δεν εφαρ­μό­ζε­ται».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΟΣ-ΕΘΝΟΣ