Το ΔΝΤ επιμένει στο κούρεμα του ελληνικού χρέους και στο… λιτό βίο

Ο υπ’ αριθ­μόν 2 αξιω­μα­τού­χος του ΔΝΤ (πρώτη στην ιε­ραρ­χία είναι, ως γνω­στόν, η γε­νι­κή διευ­θύ­ντρια Κρι­στίν Λα­γκάρντ) ση­μειώ­νει ότι η πα­γκό­σμια χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κή κρίση οδή­γη­σε την πα­γκό­σμια ακα­δη­μαϊ­κή και πο­λι­τι­κή κοι­νό­τη­τα σε μια ευ­ρεία ανα­θε­ώ­ρη­ση των μα­κρο­οι­κο­νο­μι­κών και δη­μο­σιο­νο­μι­κών πο­λι­τι­κών. Επι­μέ­νει, ωστό­σο, στις πο­λι­τι­κές λι­τό­τη­τας και δεν απορ­ρί­πτει τη λε­γό­με­νη «νέα οι­κο­νο­μι­κή ορ­θο­δο­ξία», τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη πο­λι­τι­κή που θέτει ως πρώτη προ­τε­ραιό­τη­τα των οι­κο­νο­μιών και των κυ­βερ­νή­σε­ων τα χα­μη­λά ελ­λείμ­μα­τα.

Το άρθρο με τον προ­κλη­τι­κό τίτλο «Είναι ο Νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός ξε­πε­ρα­σμέ­νος;», που δη­μο­σί­ευ­σε προ­σφά­τως το ΔΝΤ ερ­μη­νεύ­θη­κε λαν­θα­σμέ­να κατά τον αμε­ρι­κα­νό κα­θη­γη­τής Οι­κο­νο­μί­ας στο (προ­ο­δευ­τι­κών τά­σε­ων) Πα­νε­πι­στή­μιο του Μπέρ­κλεϊ στην Κα­λι­φόρ­νια, που από τον πε­ρα­σμέ­νο Σε­πτέμ­βριο αντι­κα­τέ­στη­σε το γάλλο οι­κο­νο­μο­λό­γο Ολι­βιέ Μπλαν­σάρστο αξί­ω­μα του επι­κε­φα­λής οι­κο­νο­μο­λό­γου του ΔΝΤ.

Το επί­μα­χο άρθρο δεν ση­μα­το­δο­τεί κά­ποια αλ­λα­γή στην στρα­τη­γι­κή, τις αρχές και τις με­θό­δους του Τα­μεί­ου και δεν ση­μαί­νει ότι το Τα­μείο απορ­ρί­πτει τις πο­λι­τι­κές λι­τό­τη­τας ως μη λει­τουρ­γι­κές για την υπέρ­βα­ση της κρί­σης ή ως προ­ά­γου­σες την ανι­σό­τη­τα στις κοι­νω­νί­ες, εξή­γη­σε ο Όμπ­στφελντ.

«Το Τα­μείο δεν είναι κατά της λι­τό­τη­τας, αλλά ου­δείς προ­τεί­νει τη λι­τό­τη­τα χωρίς αυτή να χρειά­ζε­ται. Εμείς υπο­στη­ρί­ζου­με δη­μο­σιο­νο­μι­κές πο­λι­τι­κές που στη­ρί­ζουν την ανά­πτυ­ξη και την ισό­τη­τα σε βάθος χρό­νου. Οι πο­λι­τι­κές αυτές μπο­ρούν να δια­φέ­ρουν ανά­λο­γα με τις χώρες στις οποί­ες εφαρ­μό­ζο­νται και με τις κα­τα­στά­σεις που κα­λού­νται να αντι­με­τω­πί­σουν», ση­μεί­ω­σε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Ο αμε­ρι­κα­νός κα­θη­γη­τής εξή­γη­σε ότι «οι κυ­βερ­νή­σεις απλώς πρέ­πει να αντι­λη­φθούν ότι πρέ­πει να ζουν με τα δικά τους μέσα σε μα­κρο­πρό­θε­σμη βάση ή, αν ξε­περ­νούν τα μέσα αυτά, να κη­ρύσ­σουν στάση πλη­ρω­μών των χρεών τους, κάτι που κατά κα­νό­να κο­στί­ζει στους πο­λί­τες τους και κυ­ρί­ως στους πιο φτω­χούς εξ αυτών».

Ο Όμπ­στφελντ υπο­γράμ­μι­σε ότι με τα λε­γό­με­νά του πε­ρι­γρά­φει την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και δεν παίρ­νει κά­ποια ιδε­ο­λο­γι­κή θέση.

Δεν αρ­νεί­ται, πά­ντως, ο Όμπν­στφελντ το γε­γο­νός ότι με αφορ­μή την πα­γκό­σμια οι­κο­νο­μι­κή κρίση το Τα­μείο «ξα­να­σκέ­φθη­κε» κά­ποιες πο­λι­τι­κές του όχι σε ό,τι αφορά την χρη­σι­μό­τη­τα ή τη «φι­λο­σο­φία» τους, αλλά σε ό,τι αφορά την εφαρ­μο­γή τους. Κλη­θείς να χα­ρα­κτη­ρί­σει τις ανα­θε­ω­ρή­σεις που έγι­ναν τις χα­ρα­κτή­ρι­σε «εξε­λι­κτι­κές και όχι επα­να­στα­τι­κές».

«Οι χώρες χρειά­ζο­νται να δια­θέ­τουν ένα δη­μο­σιο­νο­μι­κό πλαί­σιο που είναι αξιό­πι­στο με­σο­πρό­θε­σμα και που εμπνέ­ει εμπι­στο­σύ­νη στις αγο­ρές ότι το δη­μό­σιο χρέος είναι βιώ­σι­μο και μπο­ρεί να απο­πλη­ρω­θεί δίχως πολύ υψηλό πλη­θω­ρι­σμό. Οι χώρ­φες αυτές θα έχουν τυ­πι­κά το πε­ρι­θώ­ριο να προ­χω­ρούν σε οι­κο­νο­μι­κές διορ­θώ­σεις με δη­μο­σιο­νο­μι­κά μέτρα, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των αυ­τό­μα­των στα­θε­ρο­ποι­η­τών», είπε ο Όμπ­στφελντ.

Ανα­φε­ρό­με­νος, τέλος,  στη στάση του ΔΝΤ ένα­ντι της Ελ­λά­δας ο Όμπ­στφελντ πα­ρα­δέ­χθη­κε ότι υπάρ­χουν όρια σε ό,τι αφορά την σκλη­ρό­τη­τα των μέ­τρων που μπο­ρούν ή θα έπρε­πε να ανε­χθούν οι οι­κο­νο­μί­ες. «Γι’ αυτό σε πε­ρι­πτώ­σεις ει­δι­κής δυ­σκο­λί­ας συ­στή­νου­με μια ανα­διάρ­θρω­ση ή και απο­μεί­ω­ση του χρέ­ους, κάτι που προ­ϋ­πο­θέ­τει ότι οι πι­στω­τές θα ανα­λά­βουν μέρος του κό­στους της ανα­διάρ­θρω­σης. Αυτή είναι η προ­σέγ­γι­ση που εν προ­κει­μέ­νω συ­νι­στού­με για την Ελ­λά­δα», τό­νι­σε προ­δια­θέ­το­ντας συ­νέ­χι­ση της «κό­ντρας» Τα­μεί­ου-Βε­ρο­λί­νου με αφορ­μή την ελ­λη­νι­κή κρίση.

To BHMA