Ηχηρό μήνυμα από το Εφετείο για τα όρια του εργοδοτικού δικαίου στη Δημοτική Επιχείρηση Συγκοινωνιών «ΡΟΔΑ»

• Το Μονο­με­λές Εφετείο εξέτασε υπόθεση εργα­ζο­μέ­νου της Δ.Ε.Σ. ΡΟΔΑ που απο­λύ­θηκε για υπο­τι­θέ­μενη υπε­ξαί­ρεση • Ανα­δεί­χθηκε η σημασία των προ­σω­πι­κών δεδο­μέ­νων και της ηθικής απο­κα­τά­στα­σης

Η απόφαση 127/2025 του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, απο­τε­λεί σημείο ανα­φο­ράς για το σύγ­χρονο εργα­τικό δίκαιο και τα όρια της εργο­δο­τι­κής εξου­σίας. Αντι­κεί­μενο: η καταγ­γε­λία σύμ­βα­σης εργα­σίας οδηγού λεω­φο­ρείου της Δ.Ε.Σ. ΡΟΔΑ λόγω υπε­ξαί­ρε­σης ευτε­λούς ποσού – 4,80 ευρώ – και η κατο­πινή άρνηση του εργο­δότη να του χορη­γή­σει πρό­σβαση στα προ­σω­πικά του δεδο­μένα (υλικό από κάμερες ασφα­λείας).

Τα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά

Ο εργα­ζό­με­νος είχε προ­σλη­φθεί με οκτά­μηνη σύμβαση το 2018. Τον Φεβρουά­ριο του 2019, η επι­χεί­ρηση ισχυ­ρί­στηκε ότι δεν απέδωσε έσοδα από τρία εισι­τή­ρια. Παρά την ελά­χι­στη οικο­νο­μική σημασία του ποσού, προ­χώ­ρησε σε καταγ­γε­λία της σύμ­βα­σης και υπέβαλε έγκληση για υπε­ξαί­ρεση.

Η υπόθεση έφτασε στο Μονο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο, αλλά η ποινική δίωξη έπαυσε υφ’ όρον βάσει του Ν. 4689/2020 – χωρίς να φτάσει ποτέ σε κατα­δι­κα­στική απόφαση.

Η δικα­στική στρα­τη­γική

Ο δικη­γό­ρος του εργα­ζο­μέ­νου κ. Γεώρ­γιος Λαμπα­δά­κης, προ­σέ­βαλε την πρω­τό­δικη απόφαση που είχε δεχτεί εν μέρει την αγωγή του πελάτη του.

Στην έφεσή του υπο­στή­ριξε με τεκ­μη­ριω­μένη επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία ότι:

• Η απόλυση έγινε κατα­χρη­στικά και χωρίς σοβαρή αιτιο­λό­γηση.

• Η έγκληση ήταν ψευδής, καθώς δεν τεκ­μη­ριω­νό­ταν επαρκώς το γεγονός.

• Η μη πρό­σβαση στα προ­σω­πικά δεδο­μένα (εικόνα από κάμερες) συνι­στούσε παρα­βί­αση του άρθρου 15 του GDPR.

• Η ανα­γραφή του λόγου από­λυ­σης στο πιστο­ποι­η­τικό εργα­σίας ήταν παρά­νομη (παρα­βί­αση του άρθρου 678 ΑΚ).

Με σαφείς ανα­φο­ρές στον Αστικό Κώδικα (άρθρα 57, 59, 914, 932) αλλά και στον Γενικό Κανο­νι­σμό Προ­στα­σίας Δεδο­μέ­νων (άρθρα 12 και 82), ο κ. Λαμπα­δά­κης ανέ­δειξε το πλέγμα της προ­σβο­λής της προ­σω­πι­κό­τη­τας που υπέστη ο εντο­λέας του.

Η αντέ­φεση του Δήμου και η υπε­ρά­σπιση από τον Εμμα­νουήλ Στάγκα

Ο Δήμος Ρόδου, διά του κ. Εμμα­νουήλ Στάγκα, κατέ­θεσε αντέ­φεση, επι­διώ­κο­ντας να περιο­ρί­σει ακόμη περισ­σό­τερο τις αξιώ­σεις του εργα­ζο­μέ­νου. Ανέ­πτυξε ισχυ­ρι­σμούς στη­ριγ­μέ­νους στον «σπου­δαίο λόγο» της καταγ­γε­λίας, ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι η υπε­ξαί­ρεση, έστω και μικρού ποσού, απο­τε­λούσε επαρκή λόγο δια­κο­πής της εργα­σια­κής σχέσης.

Ωστόσο, το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι:

• Δεν απο­δεί­χθηκε πλήρως η τέλεση της υπε­ξαί­ρε­σης.

• Η καταγ­γε­λία είχε δυσα­νά­λο­γες συνέ­πειες και προ­σέ­βαλε την υπόληψη του εργα­ζο­μέ­νου.

• Η παρά­λειψη ικα­νο­ποί­η­σης του αιτή­μα­τος πρό­σβα­σης στα δεδο­μένα, κατά το άρθρο 12 και 15 του GDPR, ενί­σχυσε τη θέση του ενά­γο­ντος.

Η απόφαση

Η απόφαση 127/2025 καταρ­ρί­πτει τις κλα­σι­κές εργο­δο­τι­κές τακτι­κές αυθαι­ρε­σίας και καθιστά σαφές ότι:

• Η καταγ­γε­λία δεν μπορεί να ερεί­δε­ται σε αστή­ρι­κτους ισχυ­ρι­σμούς ή ποινικά μη απο­δε­δειγ­μένα γεγο­νότα.

• Η μη πρό­σβαση σε δεδο­μένα του εργα­ζο­μέ­νου παρα­βιά­ζει το δικαί­ωμα δια­φά­νειας του GDPR και συνιστά παρά­νομη επε­ξερ­γα­σία προ­σω­πι­κών δεδο­μέ­νων.

• Το πιστο­ποι­η­τικό εργα­σίας δεν μπορεί να περι­λαμ­βά­νει χαρα­κτη­ρι­σμούς που στιγ­μα­τί­ζουν τον απο­λυ­θέ­ντα.

Η σημασία για την ομο­λο­γία και την πράξη

Η απόφαση θέτει νέο πλαίσιο για τρία κρίσιμα ζητή­ματα:

Προ­στα­σία της προ­σω­πι­κό­τη­τας στην εργασία – Τονί­ζε­ται η ανάγκη η απόλυση να στη­ρί­ζε­ται σε πλήρως τεκ­μη­ριω­μένα περι­στα­τικά.

Πρό­σβαση σε προ­σω­πικά δεδο­μένα – Ο εργο­δό­της είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να απαντά σε αιτή­ματα εργα­ζο­μέ­νων βάσει του GDPR.

Ηθική απο­κα­τά­σταση – Το δικα­στή­ριο ανα­γνώ­ρισε πλήρως την ηθική βλάβη που προ­κλή­θηκε από τη δια­χεί­ριση της υπό­θε­σης και επι­δί­κασε χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση.

Ένας δικα­στι­κός αγώνας με ευρύ­τερη απήχηση

Η αντι­πα­ρά­θεση ανέ­δειξε τη σοβα­ρό­τητα της υπό­θε­σης και την ανάγκη υπε­ρά­σπι­σης των δικαιω­μά­των των εργα­ζο­μέ­νων, όχι μόνο έναντι κατα­χρη­στι­κών απο­λύ­σεων, αλλά και απέ­να­ντι στην ανώνυμη, απρό­σωπη δια­χεί­ριση της εργα­σίας μέσω τεχνο­λο­γι­κών μέσων, όπως οι κάμερες και τα ηλε­κτρο­νικά δεδο­μένα.

Η απόφαση 127/2025 δεν είναι μόνο μία δικα­στική νίκη· είναι ένα κοι­νω­νικό μήνυμα. Θέτει σαφείς νομικές γραμμές για την ηθική διά­σταση της εργα­σια­κής σχέσης και ενι­σχύει τον σεβασμό στα προ­σω­πικά δεδο­μένα. Είναι απο­τέ­λε­σμα σοβαρής νομικής δου­λειάς και συνιστά υπό­δειγμα χει­ρι­σμού υπο­θέ­σεων στα όρια του εργα­τι­κού και του ψηφια­κού δικαίου.