Φρόσω Κουτούζη: “Να χαιρόμαστε τα υπέροχα παιδιά μας! Το Υπουργείο Οικογένειας, ας αξιολογήσει τον δύσκολο ρόλο των γονέων”

Με την ευκαι­ρία της  Παγκό­σμιας  Ημέρας  Αυτι­σμού, όπως έχει καθιε­ρω­θεί η   2α Φεβρουα­ρίου κάθε έτους,  η Πρό­ε­δρος  Π.Δ.Σ. Συλ­λό­γου  Γονέων, Κηδε­μό­νων & Φίλων Αυτι­στι­κών Ατόμων «Η ΑΠΟΔΟΧΗ» Ευφρο­σύνη Κου­τούζη επι­ση­μαί­νει τα εξής:

Σαφώς οι οικο­γέ­νειες των Αυτι­στι­κών  Ατόμων, ευχα­ρι­στούν για την καθιέ­ρωση της ημέρας ενη­μέ­ρω­σης και  ευαι­σθη­το­ποί­η­σης  για τον αυτισμό, όμως, θα πρέπει πρώτα, το καλό παρά­δειγμα να το ακο­λου­θή­σει η πολι­τεία. Οι νομο­θέ­τες στην Ελλάδα, θα πρέπει να σκε­φτούν, πως οι οικο­γέ­νειες των αυτι­στι­κών ατόμων, βρί­σκο­νται ακόμα στο περι­θώ­ριο των εξε­λί­ξεων,  τη στιγμή, που, στις υπό­λοι­πες χώρες της Ευρώπης, η ευαι­σθη­το­ποί­ηση είναι εδώ και δεκα­ε­τίες, ειλι­κρι­νής και έμπρα­κτη εκ μέρους της Πολι­τείας.

Γιατί, ο νόμος περί εταίρου προ­σώ­που φρο­ντί­δας αυτι­στι­κών – και όλων των ομάδων ανα­πή­ρων ατόμων – ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ τις μητέρες, που είναι οι  μονα­δι­κοί γνώστες αντι­με­τώ­πι­σης των προ­βλη­μά­των και των συχνών περι­στα­τι­κών των κρίσεων;  Δεν τολμώ να ανα­φερθώ δε, στις μονογονεΊκές οικο­γέ­νειες, καθώς σύμφωνα με τις δια­πι­στώ­σεις, πολλοί είναι οι μπα­μπά­δες, που εγκα­τα­λεί­πουν την οικο­γέ­νεια όταν  δια­πι­στω­θεί, οποια­δή­ποτε ανα­πη­ρία.

Η μητέρα λοιπόν, παρα­μέ­νει στο σπίτι, αβο­ή­θητη σε όλη τη ζωή της, χωρίς να μπορεί να εργα­στεί, χωρίς τη δυνα­τό­τητα ελά­χι­στου μισθού, ώστε  να μπορεί να φρο­ντί­σει  το ανάπηρο παιδί της, αλλά  και τα υπό­λοιπα παιδιά της οικο­γέ­νειας.  Δεν μας φταίει λοιπόν η κοι­νω­νία, που ενδε­χο­μέ­νως χρειά­ζε­ται εκπαί­δευση, ώστε να φτάσει στο σημείο, να απο­δέ­χε­ται χωρίς προ­κα­τα­λή­ψεις τα άτομα με κάθε είδους ανα­πη­ρία, όταν η Πολι­τεία, ακόμα δεν έχει ωρι­μά­σει ως προς αυτό.

Η Ελλάδα, έχει αξιώσει χώρο στα κράτη – μέλη της Ευρώπης, όμως, λυπάμαι που εδώ και δεκα­ε­τίες, το επί­κε­ντρο, ΔΕΝ είναι ο άνθρω­πος με προ­βλή­ματα, όπως συμ­βαί­νει στις οικο­γέ­νειες με αντί­στοιχα ζητή­ματα στην Ευρώπη. Κατά τα άλλα, η Πολι­τεία γιορ­τά­ζει και … δείχνει τη συμπό­νια της, χωρίς ποτέ, να έχει έρθει στη δύσκολη αυτή θέση. Τα δε αδέλφια τέτοιων παιδιών, επίσης δεν έχουν  μέλλον, αλλά και το παρόν τους, σε ό,τι αφορά στην καθη­με­ρινή δια­βί­ωση, την κάλυψη των ειδών πρώτης ανάγκης και δη της μόρ­φω­σης, είναι εξαι­ρε­τικά δύσκολο.

Αν λοιπόν, οι οικο­γέ­νειες αυτές, δεν έχουν συμπα­ρά­σταση, για την ελά­χι­στη φρο­ντίδα, αδυ­να­τούν να πλη­ρώ­νουν απα­ραί­τη­τες θερα­πείες, (λογο­θε­ρα­πεία  – εργο­θε­ρα­πεία)  εφόσον, σε μητέρες χωρίς ένσημα η Πολι­τεία, δεν δικαιο­λο­γεί την ελά­χι­στη επι­δό­τηση, σε ποιες επε­τεί­ους ανα­φε­ρό­μα­στε; Ποιες ακριβώς πολι­τι­κές, προωθεί, το Υπουρ­γείο Οικο­γέ­νειας, αρμόδιο για οικο­γε­νεια­κές και προ­νοια­κές πολι­τι­κές, αν δεν στη­ρί­ξει την κάθε  μητέρα – ήρωα ;

Αλήθεια, τι ακριβώς γιορ­τά­ζουν σήμερα τα αυτι­στικά παιδιά μας στην Ελλάδα; Με τι θα πρέπει να χαί­ρο­νται; Ας γιορ­τά­ζουν τα παιδιά στις  χώρες των υπό­λοι­πων χωρών της Ευρώπης. Όχι τα δικά μας!

Και κατέ­ληξε: “ Ας χαι­ρό­μα­στε τα πραγ­μα­τικά υπέροχα, αυτι­στικά παι­δά­κια μας, που μας δεί­χνουν καθη­με­ρινά τον δρόμο προς την ανι­διο­τέ­λεια , τον αλτρου­ϊ­σμό και την αθω­ό­τητα. Είναι ένα δίδαγμα ζωής για εμάς. Ας διδα­χθούν και οι εκπρό­σω­ποι της πολι­τείας από αυτά τα παιδιά.