Αναβιώνει η δολοφονία της Ουρανίας Γερολύμου – Στο εδώλιο ο εγγονός της

Ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικα­στη­ρίου της Ρόδου, θα ανα­βιώ­σει την 16η Μαρτίου 2018 η πολύ­κροτη υπόθεση της δολο­φο­νίας της 69χρονης Ουρα­νίας Γερο­λύ­μου του Ευαγ­γέ­λου.

Στο εδώλιο θα καθίσει ο ο 26χρονος Κ. Μ., που είχε αθωωθεί από το Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο της Κω για τα αδι­κή­ματα της ανθρω­πο­κτο­νίας και της ληστείας από κοινού με την 29χρονη αδελφή του Α. Β..

Η αδελφή του, που έχει κατα­δι­κα­στεί σε ισόβια κάθειρξη και κάθειρξη 10 ετών, για ανθρω­πο­κτο­νία εκ προ­θέ­σεως, σε ήρεμη ψυχική κατά­σταση και για ληστεία της 69χρονης γιαγιάς της, δεν κρί­νε­ται.

Θυμί­ζουμε ότι το λαϊκό δικα­στή­ριο της Κω έχει κρίνει τον αδελφό της ένοχο οπλο­κα­το­χής και του επέβαλε ποινή φυλά­κι­σης 6 μηνών και χρη­μα­τική ποινή 600 ευρώ, με τριετή ανα­στολή.

Στο δια­τα­κτικό της από­φα­σης του Αρείου Πάγου, που έκρινε ότι η αθω­ω­τική απόφαση, δεν δια­λαμ­βά­νει ειδική και εμπε­ρι­στα­τω­μένη αιτιο­λο­γία κατά το απαλ­λα­κτικό για τον 26χρονο μέρος της, διότι περιέ­χει ασά­φειες, αντι­φά­σεις και λογικά κενά, ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

– Παρά την τυπική ρημα­τική αναφορά ότι το δικα­στή­ριο έλαβε υπόψη όλα τα απο­δει­κτικά μέσα που προ­σκο­μί­σθη­καν ενώπιον του, δεν καθί­στα­ται αναμ­φι­βό­λως βέβαιο ότι εκτί­μησε και αξιο­λό­γησε:

α) Την κατά­θεση του μάρτυρα κατη­γο­ρίας Ε. Μ., αστυ­νο­μι­κού, ο οποίος κατέ­θεσε στο ακρο­α­τή­ριο ότι ο δεύ­τε­ρος κατη­γο­ρού­με­νος, μετά την προ­σα­γωγή του στο Τμήμα Ασφα­λείας Ρόδου και ενώ συνε­χί­ζο­νταν οι έρευνες της αστυ­νο­μίας για την ανα­κά­λυψη του υπαι­τίου ή των υπαι­τίων της δολο­φο­νίας και της ληστείας σε βάρος της Ουρα­νίας Γερο­λύ­μου, παρα­δέ­χθηκε ενώπιόν του την ενοχή του, λέγο­ντάς του: «εγώ το έκανα, ευχα­ρι­στή­θη­κες τώρα;».

β) Τις ανα­γνω­σθεί­σες στο ακρο­α­τή­ριο ένορκες κατα­θέ­σεις των μαρ­τύ­ρων Σ. Κ., Β. Ν. και Α. Μ., από τις οποίες προ­κύ­πτει ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος δεν είχε άλλοθι για τις κινή­σεις του κατά το κρίσιμο χρονικό διά­στημα μεταξύ των ωρών 21.00 και 22.30 της 3-11-2014, εντός του οποίου τοπο­θε­τεί­ται από τον ιατρο­δι­κα­στή Πανα­γιώτη Κοτρέ­τσο ο θάνατος της Ουρα­νίας Γερό­λυ­μου.

– Το δικα­στή­ριο παρέ­λειψε να προβεί σε συγκρι­τική στάθ­μιση και αξιο­λο­γική συσχέ­τιση του συνόλου των απο­δει­κτι­κών στοι­χείων αλλά αξιο­λό­γησε επι­λε­κτικά ορι­σμένα μόνο από αυτά, με απο­τέ­λε­σμα αφενός μεν να μην προ­κύ­πτει γιατί πεί­στηκε από αυτά και όχι από άλλα αντί­θετα, αφε­τέ­ρου δε να προ­κύ­πτουν ασά­φειες και λογικά κενά στις παρα­δο­χές του.

Ειδι­κό­τερα:

α) Στο σκε­πτικό της απο­φά­σεως ανα­φέ­ρε­ται ότι η πρώτη κατη­γο­ρού­μενη και ετε­ρο­θα­λής αδελφή του δευ­τέ­ρου κατη­γο­ρου­μέ­νου, η οποία κατα­δι­κά­σθηκε ως μόνη υπαίτια της δολο­φο­νίας και της ληστείας σε βάρος της μάμμης τους Ουρα­νίας Γερο­λύ­μου, αμέσως μετά τη δολο­φο­νία αφαί­ρεσε την τηλε­ό­ραση από το σπίτι της μάμμης της και τη μετέ­φερε σε παρα­κεί­μενο οικό­πεδο, προ­κει­μέ­νου να την ιδιο­ποι­η­θεί.

Στη συνέ­χεια όμως το δικα­στή­ριο δέχεται εντελώς αναι­τιο­λό­γητα ότι η πρώτη κατη­γο­ρου­μένη, αφού ομο­λό­γησε το βράδυ της ίδιας ημέρας στο δεύτερο κατη­γο­ρού­μενο τι είχε κάνει πριν από λίγο σε βάρος της μάμμης τους, του είπε να κατα­στρέ­ψει την τηλε­ό­ραση, χωρίς να εξη­γεί­ται πει­στικά στην απόφαση για ποιο λόγο μετέ­βαλε την αρχική της σκέψη για ιδιο­ποί­ηση της τηλε­ο­ρά­σεως και ζήτησε την κατα­στροφή της.

β) Ενώ το δικα­στή­ριο δέχεται ότι η πρώτη κατη­γο­ρου­μένη ήταν η μόνη που μπήκε στο σπίτι της θανού­σας, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας το αντι­κλείδι που η ίδια διέθετε εν τούτοις δεν συσχε­τί­ζει την απο­λο­γία του δευ­τέ­ρου κατη­γο­ρου­μέ­νου με την κατά­θεση του μάρτυρα Ε. Γ., γιου της θανού­σας, σύμφωνα με την. οποία υπήρχαν δύο μόνο κλειδιά του σπιτιού της μητέρας του, από τα οποία το ένα βρέθηκε στη ντου­λάπα του σπιτιού και το άλλο το κατείχε η μητέρα του και συνεπώς ήταν αδύ­να­τον να κατέχει κλειδί του σπιτιού και η εγγονή της.

γ) Δεν συσχε­τί­ζο­νται οι παρα­δο­χές της απο­φά­σεως ότι η Ουρανία Γερό­λυ­μου κλεί­δωνε την 20.00 ώρα την πόρτα του σπιτιού της και ότι η μόνη δράστις του εγκλή­μα­τος άνοιξε την πόρτα χρη­σι­μο­ποιώ­ντας το αντι­κλείδι που κατείχε , με την κατά­θεση του μάρτυρα Ε. Γ., κατά την οποία η μητέρα του όταν κλεί­δωνε την πόρτα τοπο­θε­τούσε το κλειδί στην κλει­δα­ριά, έτσι ώστε να μη μπορεί να ανοίξει κάποιος που ενδε­χο­μέ­νως θα είχε αντι­κλείδι,

δ) Δεν συσχε­τί­ζε­ται και δεν αξιο­λο­γεί­ται μαζί με τα υπό­λοιπα στοι­χεία της δικο­γρα­φίας η φράση «άσε, τα έκανα σκατά» που κατά τις παρα­δο­χές της προ­σβαλ­λο­μέ­νης είπε ο δεύ­τε­ρος κατη­γο­ρού­με­νος στον τρίτο κατη­γο­ρού­μενο Π. Τ. όταν ο τελευ­ταίος τον ρώτησε για ποιο λόγο του παρέ­διδε άλλη μάρκα τηλε­ο­ρά­σεως από εκείνη που είχαν συμ­φω­νή­σει το από­γευμα της ίδιας ημέρας, φράση η οποία απο­τε­λεί έμμεση ομο­λο­γία ενοχής.

Το δικα­στή­ριο στη­ρί­ζει την αθω­ω­τική του κρίση για το δεύτερο κατη­γο­ρού­μενο σε συμπε­ρα­σμα­τικά εξα­γό­με­νες σκέψεις, χωρίς ταυ­τό­χρονα να παρα­θέ­τει στην προ­σβαλ­λό­μενη απόφαση του και πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά που τις θεμε­λιώ­νουν, δεν ερμη­νεύει δε τα απο­δει­κτικά στοι­χεία σύμφωνα με τους κανόνες της κοινής πείρας και της λογικής. Έτσι δέχεται ότι ο εντο­πι­σμός του D.N.Α. του κατη­γο­ρου­μέ­νου αυτού στη θήκη του μαξι­λα­ριού που χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε για να καλύψει το πολ­το­ποι­η­μένο κεφάλι της Ουρα­νίας Γερο­λύ­μου, στοι­χείο που υπο­δη­λώ­νει σαφώς τη σωμα­τική του παρου­σία στον τόπο του εγκλή­μα­τος αλλά και τον συνδέει με ένα από τα μέσα που χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν για την τέλεση του, ήταν δικαιο­λο­γη­μέ­νος, γιατί πριν από ένα χρόνο είχε κοι­μη­θεί στο σπίτι της γιαγιάς του, παρα­δοχή η οποία συνο­δεύ­ε­ται από την περαι­τέρω παρα­δοχή ότι η μαξι­λα­ρο­θήκη αυτή δεν είχε πλυθεί ποτέ κατά τον τελευ­ταίο χρόνο.

Για να απο­κλεί­σει τη συμ­με­τοχή του δευ­τέ­ρου κατη­γο­ρου­μέ­νου στα εγκλή­ματα της ανθρω­πο­κτο­νίας και της ληστείας δέχεται ότι ένα νεαρό κορίτσι, όπως ήταν η πρώτη κατη­γο­ρου­μένη, μόνο του και χωρίς τη συν­δρομή άλλου, είναι ικανό να δια­πρά­ξει ένα τέτοιας αγριό­τη­τας έγκλημα, το οποίο απαιτεί απί­στευτη σκλη­ρό­τητα και τέτοιας εντά­σεως χρήση σωμα­τι­κής βίας που φθάνει μέχρι τη σύν­θλιψη του κρανίου του θύματος του και άσκηση τόσης πιέσεως στο θώρακα και την κοιλία του, έτσι ώστε αυτό να υποστεί ρήξη της καρδιάς και του ήπατος και κατάγ­ματα των πλευρών και της σπον­δυ­λι­κής στήλης.