Παιδοφιλία: Όταν το ίντερνετ γίνεται παγίδα

Το φαι­νό­μενο της παι­δο­φι­λίας προ­φα­νώς δεν είναι ούτε σημε­ρινό ούτε προϊόν της ραγδαίας εξά­πλω­σης του δια­δι­κτύου. Δεν είναι δυνατόν όμως να μην ανα­γνω­ρί­σει κανείς πως η διάδοση της χρήσης του ίντερ­νετ ως μέσου άμεσης επι­κοι­νω­νίας (social media, chat rooms κλπ.) έχει δυστυ­χώς διευ­ρύ­νει το πεδίο δράσης των παι­δό­φι­λων.

Ιδιαί­τερα τα τελευ­ταία χρόνια παρα­τη­ρεί­ται έξαρση του φαι­νο­μέ­νου, καθώς η ανω­νυ­μία και τα ψεύτικα προφίλ έχουν δημιουρ­γή­σει επι­πλέον κιν­δύ­νους για πάρα πολλούς ανή­λι­κους. Σύμφωνα με στοι­χεία του ΟΗΕ, 750.000 παι­δό­φι­λοι παρα­μο­νεύ­ουν καθη­με­ρινά στο δια­δί­κτυο, τέσσερα εκα­τομ­μύ­ρια sites αφορούν παιδική πορ­νο­γρα­φία, ενώ έως και 100.000 παιδιά είναι θύματα των κυκλω­μά­των παι­δι­κής πορ­νο­γρα­φίας. Τα δε κέρδη από τη δρα­στη­ριό­τητα αυτή υπο­λο­γί­ζε­ται έως και 20 δισε­κα­τομ­μύ­ρια δολάρια το χρόνο.

Ιδιαι­τέ­ρως ανη­συ­χη­τι­κοί είναι και οι σχε­τι­κοί αριθμοί που αφορούν τη χώρα μας, καθώς σύμφωνα με τα στοι­χεία της Ελλη­νι­κής Αστυ­νο­μίας τα τελευ­ταία δέκα χρόνια έχουν κατα­γρα­φεί 1824 περι­στα­τικά σεξουα­λι­κής κακο­ποί­η­σης παιδιών. Κατά την περσινή μάλιστα χρονιά υπήρξαν οι περισ­σό­τε­ρες καταγ­γε­λίες για απο­πλά­νηση καθώς και για από­πειρα ασέλ­γειας σε βάρος ανη­λί­κων. Θα πρέπει δε να σημειω­θεί πως ο πραγ­μα­τι­κός αριθμός τέτοιων περι­στα­τι­κών είναι δεδο­μένα πολύ μεγα­λύ­τε­ρος (ενδε­χο­μέ­νως πολ­λα­πλά­σιος), καθώς αρκετά παιδιά που έχουν πέσει θύματα μιας τόσο αρρω­στη­μέ­νης, βάναυ­σης συμπε­ρι­φο­ράς απο­φεύ­γουν να προβούν σε σχετική καταγ­γε­λία.

«Τα παιδιά καθί­στα­νται ευάλωτα σε εκβια­σμό προ­κει­μέ­νου να μην μπορούν να ζητή­σουν βοήθεια»

Σύμφωνα με αξιω­μα­τι­κούς της Ελλη­νι­κής Αστυ­νο­μίας, οι κίν­δυ­νοι που δια­τρέ­χουν σήμερα οι ανή­λι­κοι μέσα στον «αχανή κόσμο του ίντερ­νετ» είναι πολύ μεγάλοι. «Τα παιδιά πολλές φορές δε γνω­ρί­ζουν το άτομο με το οποίο συνο­μι­λούν εκείνη τη στιγμή ή νομί­ζουν ότι μιλάνε με κάποιο γνωστό τους, ενώ στην πραγ­μα­τι­κό­τητα μπορεί να είναι κάποιος ο οποίος έχει παρα­βιά­σει κάποιο προφίλ φίλου/φίλης για την προ­σέγ­γιση των παιδιών» τονί­ζουν μιλώ­ντας στο tvxs και προ­σθέ­τουν: «Στην περί­πτωση που αυτός κατα­φέ­ρει να κερ­δί­σει την εμπι­στο­σύνη τους, απο­στέλ­λουν τα προ­σω­πικά τους στοι­χεία, όπως ονο­μα­τε­πώ­νυμο, διευ­θύν­σεις, τηλε­φω­νι­κούς αριθ­μούς, ανε­βά­ζουν φωτο­γρα­φίες τους πολλές φορές με προ­κλη­τικό περιε­χό­μενο, ενώ μπορεί ακόμη και να συνα­ντη­θούν μαζί τους».

Κάτι τέτοιο καθιστά τους εν λόγω ανή­λι­κους «άμεσα πιθα­νούς στόχους, καθώς, με απειλές και εκβια­σμούς, τους ζητεί­ται η απο­στολή κι άλλων φωτο­γρα­φιών με προ­κλη­τικό περιε­χό­μενο, όχι απα­ραί­τητα από την αρχική ιστο­σε­λίδα ή εφαρ­μογή από την οποία έχει προη­γη­θεί η οποια­δή­ποτε συνο­μι­λία, αλλά και από οποια­δή­ποτε άλλη ιστο­σε­λίδα, υπη­ρε­σία ή εφαρ­μογή, η οποία τους έχει υπο­δει­χθεί να εισέλ­θουν για να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν αυτές τις ενέρ­γειες». Όπως τονί­ζουν μάλιστα οι αξιω­μα­τι­κοί της ΕΛΑΣ, το πρό­βλημα γίνεται ακόμη μεγα­λύ­τερο, καθώς «Πρό­κει­ται για μία τακτική που υπο­νο­μεύει την απρο­θυ­μία των παιδιών να λάβουν μέρος σε σεξουα­λική επαφή ή οποια­δή­ποτε ασελγή πράξη και ταυ­τό­χρονα επι­τυγ­χά­νει να απο­τρέ­ψει τα θύματα από το να ζητή­σουν προ­στα­σία από το γονέα ή κάποιον τρίτο (π.χ. δάσκαλο, φίλο), καθώς κατα­λή­γουν να αισθά­νο­νται ένοχα που έχουν απο­στεί­λει ή ανταλ­λά­ξει προ­κλη­τι­κές φωτο­γρα­φίες».

Τα στάδια προ­σέγ­γι­σης

Την ίδια στιγμή, έχει ιδιαί­τερη σημασία να δια­κρί­νει κανείς κάποιες βασικές παρα­μέ­τρους προ­σέγ­γι­σης ενός παι­δό­φι­λου σε κάποιο παιδί. Όπως επι­ση­μαί­νει σε σχετικό άρθρο στο ηλε­κτρο­νικό επι­στη­μο­νικό περιο­δικό Ψυχο­γρα­φή­ματα η εγκλη­μα­το­λό­γος – κοι­νω­νιο­λό­γος, Ρούλα Βαρ­τε­λά­του: «Στην αρχή οι συζη­τή­σεις είναι φιλικές, αργό­τερα όμως στρέ­φο­νται γύρω από σεξουα­λικά θέματα, με σκοπό να πείσουν το παιδί ότι η σεξουα­λική πράξη είναι καθόλα θεμιτή».

Παράλ­ληλα, δια­κρί­νει κάποια γενικά στάδια προ­σέγ­γι­σης: «Το πρώτο στάδιο είναι αυτό της «δημιουρ­γίας φιλίας», όπου ο ενή­λι­κας αρχίζει να γνω­ρί­ζε­ται με το παιδί μέσω γενικών ερω­τή­σεων για τη ζωή και ενδια­φέ­ρο­ντα του. Το δεύτερο στάδιο είναι αυτό της «δημιουρ­γίας δεσμού» στην οποία ο ενή­λι­κος ρωτά το παιδί για να απο­σπά­σει πιο συγκε­κρι­μέ­νες πλη­ρο­φο­ρίες για τον ίδιο και την οικο­γέ­νεια και το σχολείο του. Προ­σπα­θεί ο ενή­λι­κας να δημιουρ­γή­σει την αίσθηση στο παιδί ότι είναι ο καλύ­τε­ρος του φίλος. Το τρίτο στάδιο είναι αυτό της «απο­τί­μη­σης του κιν­δύ­νου». Σε αυτή τη φάση προ­σέγ­γι­σης ο ενή­λι­κας ρωτά για τη θέση του ηλε­κτρο­νι­κού υπο­λο­γι­στή που χρη­σι­μο­ποιεί το παιδί μέσα στο σπίτι και για τον αριθμό και την ιδιό­τητα των υπό­λοι­πων χρηστών της ίδιας συσκευής. Έτσι από τις ερω­τή­σεις που λαμ­βά­νει ο ενή­λι­κας, αντι­λαμ­βά­νε­ται τις πιθα­νό­τη­τες να γίνουν αντι­λη­πτές οι δρα­στη­ριό­τη­τες του από τους γονείς του παιδιού ή ενδε­χο­μέ­νως από άλλους ενή­λι­κες που χρη­σι­μο­ποιούν το Η/Υ».

Στη συνέ­χεια, όπως επι­ση­μαί­νει η κ. Βαρ­τε­λά­του, «ακο­λου­θεί το στάδιο της απο­κλει­στι­κό­τη­τας, κατά το οποίο ο παι­δό­φι­λος,  έχοντας κερ­δί­σει τη συμπά­θεια του παιδιού, το δια­βε­βαιώ­νει ότι είναι οι καλύ­τε­ροι φίλοι και μπορούν να μιλάνε ο ένας στον άλλο για τα πάντα κι αξιώνει την απόλυτη εμπι­στο­σύνη του, πριν περάσει στο τελευ­ταίο σεξουα­λικό στάδιο».

Σε ό,τι έχει να κάνει με τις μεθό­δους που πρέπει να ακο­λου­θή­σουν οι γονείς προ­κει­μέ­νου να προ­στα­τεύ­σουν τα παιδιά απέ­να­ντι σε τέτοιου είδους φαι­νό­μενα η κ. Βαρ­κε­λά­του προ­τεί­νει ενδει­κτικά:

• να εξη­γή­σουν τους κιν­δύ­νους που κρύβει το δια­δί­κτυο,
• να τους μάθουν να μη δίνουν προ­σω­πι­κές πλη­ρο­φο­ρίες χωρίς την άδειά τους (επίθετο, όνομα, ηλικία, διεύ­θυνση κατοι­κίας, αριθμό τηλε­φώ­νου),
• να δημιουρ­γή­σουν μία λίστα με προ­τει­νό­με­νους δικτυα­κούς τόπους και παι­δι­κές ιστο­σε­λί­δες,
• να ελέγ­χουν τακτικά τις ιστο­σε­λί­δες που επι­σκέ­πτο­νται τα παιδιά μέσω των ‘Αγαπημένων’ και του ‘Ιστορικού’ του προ­γράμ­μα­τος φυλ­λο­με­τρητή (browser),
• ίσως να γίνει μία οικο­γε­νειακή συμ­φω­νία για τη χρήση του Δια­δι­κτύου στο σπίτι,
• να ελέγ­χουν τις ώρες που είναι το παιδί στο δια­δί­κτυο και ποιες ώρες της μέρας,
• να τοπο­θε­τεί­ται ο Η/Υ  σε χώρους, όπως είναι το σαλόνι και όχι σε υπνο­δω­μά­τια,
• αν εντο­πι­στούν ύποπτα ή παρά­νομα στοι­χεία, να ενη­με­ρώ­σουν τις αρμό­διες αρχές.

tvxs.gr