Μπορούν και θέλουν άραγε;

Έχοντας ξεπεράσει, όπως αναμενόταν, τον κοινοβουλευτικό σκόπελο, το «στοίχημα» για την κυβέρνηση είναι η αποκατάσταση της σχέσης της με τους πολίτες, να πιάσει το νήμα από εκεί, που χάθηκε πριν ένα χρόνο με όλα όσα έγιναν και δεν έγιναν για την τραγωδία των Τεμπών. Αρκεί να «μαζέψει» από τα κανάλια όσους λένε ακόμη και σήμερα πως «η κοινή γνώμη αναζητά θεωρίες συνομωσίας» . Εχει δίκιο ο πρωθυπουργός όταν λέει πως «στα Τέμπη συγκρούστηκαν ανθρώπινα λάθη και χρόνιες παθογένειες»  Είναι κρατικό έγκλημα, διαχρονικής κρατικής αδιαφορίας. Ενα διαχρονικό σύμπλεγμα ανικανότητας, διαφθοράς, αυθαιρεσίας, σχέσεων, κομματοκρατίας, Για να φτάσουμε στο δυστύχημα συνεργάστηκαν πολλοί. Ο μοιραίος σταθμάρχης και αυτός που τον διόρισε. Κι από αυτόν που διόρισε τον σταθμάρχη σε αυτόν που διόρισε αυτόν που διόρισε τον σταθμάρχη. Κι ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας φτάνεις έως την πολιτική ηγεσία του υπουργείου. Και από εκεί στις καθυστερήσεις για τον εκσυγχρονισμό του δικτύου και τα μέτρα προστασίας. Εάν ο χρόνος από τα Τέμπη απέδειξε κάτι, είναι ότι απέχουμε πολύ ακόμη από τη χώρα που θέλουμε. Αυτή την Ελλάδα- που δεν αποτυπώνεται μόνο στο τραγικό δυστύχημα- πρέπει να πολεμήσει όχι μόνον η κυβέρνηση, αλλά και η αντιπολίτευση. Μια σοβαρή αντιπολίτευση που δεν θα περιορίζεται στο να φθείρει την κυβέρνηση σήμερα, αλλά θα δημιουργήσει προϋποθέσεις για μια εναλλακτική διαχείριση αύριο.  Θα απαιτούσε από την κυβέρνηση να μεταρρυθμίσει το σύστημα που οδήγησε στην τραγωδία. Και θα είχε σοβαρές προτάσεις γι΄ αυτή την μεταρρύθμιση. Και η κυβέρνηση θα πρέπει να την ακούσει και να ενσωματώσει σοβαρές προτάσεις. Μπορούν και θέλουν άραγε;