Politico: Ο Ερντογάν σχεδιάζει πόλεμο για να σώσει τον εαυτό του

Πρό­κει­ται για μια αδί­στα­κτη προ­σπά­θεια του Ερντο­γάν να προ­σκολ­λη­θεί στην εξουσία το 2023, ανα­φέ­ρει σε δημο­σί­ευμά του το Politico

Αφού κατέ­στρεψε την τουρ­κική οικο­νο­μία και εξα­θλί­ωσε τη μεσαία τάξη που ο ίδιος είχε στη­ρί­ξει, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντο­γάν σέρνει τώρα τη χώρα του σε έναν περιττό πόλεμο και χει­ρα­γω­γεί τα δικα­στή­ρια ενα­ντίον των αντι­πά­λων του, ανα­φέ­ρει σε άρθρο του το Politico, το οποίο υπο­γρά­φει ο συνερ­γά­της του μέσου, Πολ Τέιλορ.

Πρό­κει­ται για μια αδί­στα­κτη προ­σπά­θεια του Ερντο­γάν να προ­σκολ­λη­θεί στην εξουσία το 2023 -την εκα­το­ντα­ε­τη­ρίδα της Τουρ­κι­κής Δημοκρατίας- και ας ελπί­σουμε ότι θα απο­τύ­χει, ανα­φέ­ρε­ται στο άρθρο.

Όπως τονί­ζε­ται, οι προ­ε­δρι­κές εκλογές στην Τουρκία, που πρό­κει­ται να διε­ξα­χθούν στις 23 Ιουνίου, είναι αναμ­φι­σβή­τητα η πιο σημα­ντική -αν και σε καμία περί­πτωση η δικαιότερη- ψηφο­φο­ρία στον κόσμο φέτος. Θα καθο­ρί­σει εάν αυτό το έθνος των 85 εκα­τομ­μυ­ρίων πολιτών, στη δια­σταύ­ρωση της Ευρώπης, της Ασίας και της Μέσης Ανα­το­λής, θα συνε­χί­σει να κινεί­ται προς τον δρόμο για να γίνει μια αυταρ­χική, επε­κτα­τική δύναμη, ή αν θα επι­λέ­ξει ένα πιο φιλε­λεύ­θερο, πλου­ρα­λι­στικό μονο­πάτι.

Για πρώτη φορά από τότε που το AKP, το κόμμα του Ερντο­γάν, ανέλαβε την εξουσία το 2002, υπάρχει μια σοβαρή προ­ο­πτική πολι­τι­κής αλλαγής. Ο πλη­θω­ρι­σμός τρέχει πάνω από 80% ετησίως, η τουρ­κική λίρα έχει πέσει κατα­κό­ρυφα έναντι του δολα­ρίου και η δημο­τι­κό­τητα της κυβέρ­νη­σης έχει βυθι­στεί καθώς οι οικο­νο­μι­κές δυσκο­λίες έχουν αυξηθεί.

Σύμφωνα με τις δημο­σκο­πή­σεις, ο Ερντο­γάν -ο οποίος κυβερνά όλο και πιο αυταρ­χικά μετά την αλλαγή του συντάγματος- αντι­με­τω­πί­ζει σοβαρά πολι­τικά προ­βλή­ματα, με το AKP να λαμ­βά­νει μόλις το 30%.

Φυσικά, η απά­ντησή του υπήρξε χαρα­κτη­ρι­στικά βάναυση τόσο σε εγχώριο όσο και σε διεθνές μέτωπο, τονίζει ο συντά­κτης του άρθρου.

Παρά τις δια­φω­νίες τόσο από την Ουά­σιγ­κτον όσο και από τη Μόσχα, ο Ερντο­γάν απειλεί να στείλει τανκς στη Συρία, προ­σπα­θώ­ντας να απο­μα­κρύ­νει τις κουρ­δι­κές πολι­το­φυ­λα­κές που συμ­μά­χη­σαν με τη Δύση στον αγώνα κατά των μαχητών του Ισλα­μι­κού Κράτους. Φαί­νε­ται απο­φα­σι­σμέ­νος να δημιουρ­γή­σει μια ουδέ­τερη ζώνη στην άλλη πλευρά των νότιων συνόρων της Τουρ­κίας.

Απειλές σε βάρος της Ελλάδας

Το άρθρο συνε­χί­ζει: «Την ίδια ώρα, ο Τούρκος πρό­ε­δρος απειλεί να πλήξει τη σύμμαχο στο ΝΑΤΟ, Ελλάδα, εν μέσω κατα­σκευα­σμέ­νων δια­φω­νιών για τις γεω­τρή­σεις φυσικού αερίου, την Κύπρο και την υπο­τι­θέ­μενη “στρατιωτικοποίηση’”των ελλη­νι­κών νησιών στο Αιγαίο -αν και το διεθνές οικο­νο­μικό και πολι­τικό κόστος οποιασ­δή­ποτε τέτοιας ενέρ­γειας την καθιστά εξαι­ρε­τικά απίθανη».

Από τότε που ξεκί­νησε η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρα­νία, ο Ερντο­γάν έχει μετα­τρέ­ψει την Τουρκία σε απα­ραί­τητο μεσο­λα­βητή μεταξύ Μόσχας και Κιέβου. Κατά­φερε επίσης να υπο­στη­ρί­ξει την Ουκρα­νία – μεταξύ άλλων με πωλή­σεις drone – δια­τη­ρώ­ντας παράλ­ληλα εμπο­ρι­κούς και ενερ­γεια­κούς δεσμούς με τη Ρωσία και χωρίς να δια­κυ­βεύ­σει την προ­σω­πική του σχέση με τον Πρόεδρο Βλα­ντι­μίρ Πούτιν ή να προ­κα­λέ­σει την οργή της Δύσης, σημειώ­νε­ται στο δημο­σί­ευμα.

Όπως τονί­ζε­ται, την ίδια ώρα στην Τουρκία ο Ερντο­γάν χρη­σι­μο­ποί­ησε τη δικαιο­σύνη, που δεν φημί­ζε­ται για την ανε­ξαρ­τη­σία της, με στόχο να απο­κλεί­σει τους πιο ισχυ­ρούς πιθα­νούς αντι­πά­λους του. Το άρθρο κάνει αναφορά στην υπόθεση του δημάρ­χου Κων­στα­ντι­νού­πο­λης, Εκρέμ Ιμά­μο­γλου -για για τον οποίο λέει ότι πρό­κει­ται για μια δημο­φιλή προ­σω­πι­κό­τητα του κοσμι­κού κεντρο­α­ρι­στε­ρού Ρεπου­μπλι­κα­νι­κού Λαϊκού Κόμ­μα­τος (CHP), που θα μπο­ρούσε να είναι υπο­ψή­φιος της αντι­πο­λί­τευ­σης για την προ­ε­δρία. Με τις μεθο­δεύ­σεις του Ερντο­γάν μπορεί να του απα­γο­ρευ­τεί να είναι υπο­ψή­φιος, συνε­χί­ζει το άρθρο.

«Επίσης, περισ­σό­τε­ροι από 100 πολι­τι­κοί από το κύριο φιλο­κουρ­δικό Λαϊκό Δημο­κρα­τικό Κόμμα (HDP) περι­μέ­νουν να δικα­στούν με κατη­γο­ρίες για τρο­μο­κρα­τία, που θα μπο­ρού­σαν να οδη­γή­σουν στην απα­γό­ρευση του κόμ­μα­τος. Το HDP δεν είναι μέρος της συμ­μα­χίας των έξι κομ­μά­των της αντι­πο­λί­τευ­σης, η οποία συγκρο­τεί μια κοινή εκλο­γική πλατ­φόρμα, από τη σοσιαλ­δη­μο­κρα­τική αρι­στερά έως τη φιλε­λεύ­θερη κεντρο­δε­ξιά. Ωστόσο, θα μπο­ρούσε να έχει μεγάλη επιρροή εάν – όπως δεί­χνουν οι δημο­σκο­πή­σεις – ούτε το AKP ούτε η αντι­πο­λί­τευση κερ­δί­σουν την πλειο­ψη­φία στο κοι­νο­βού­λιο».

Το άρθρο παρα­τη­ρεί ότι και ο Ερντο­γάν, πρώην δήμαρ­χος της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης, το 2002 κατα­δι­κά­στηκε σε ένα χρόνο φυλά­κιση επειδή διάβασε ένα υπο­τι­θέ­μενο ισλα­μι­στικό ποίημα, του απα­γο­ρεύ­θηκε να είναι υπο­ψή­φιος και ανα­γκά­στηκε να περι­μέ­νει πριν γίνει πρω­θυ­πουρ­γός.

Ωστόσο, μένει να δούμε πόσο μακριά είναι δια­τε­θει­μέ­νος να φτάσει όσον αφορά την πραγ­μα­τική στρα­τιω­τική δράση για να παίξει το εθνι­κι­στικό χαρτί στον αγώνα του για επα­νε­κλογή».

Το άρθρο σημειώ­νει: «Σε 20 χρόνια, ο Ερντο­γάν έχει εγκα­τα­λεί­ψει την πολι­τική “μηδε­νι­κών προ­βλη­μά­των με τους γεί­το­νες” και έχει προ­χω­ρή­σει σε σύγκρουση με τη Συρία, την Ελλάδα, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τη Σαου­δική Αραβία και την Αρμενία. Ωστόσο, τους τελευ­ταί­ους μήνες, άρχισε μια προ­σέγ­γιση με αρκε­τούς από αυτούς τους αντι­πά­λους – εν μέρει επειδή η απο­τυ­χία των εξε­γέρ­σεων της Αρα­βι­κής Άνοιξης που υπο­στη­ρί­χθηκε από την Τουρκία τον ανά­γκασε να προ­σαρ­μό­σει την εξω­τε­ρική του πολι­τική, αλλά και επειδή χρειά­ζε­ται απε­γνω­σμένα αραβικό και δυτικό κεφά­λαιο για να στη­ρί­ξει την οικο­νο­μία, που πλήτ­τε­ται από την απε­ρί­σκε­πτη πολι­τική του να δια­τη­ρεί χαμηλά επι­τό­κια».

Ενώ η κοινή γνώμη είναι έντονα εθνι­κι­στική στην Τουρκία, μια χερσαία εισβολή στη Συρία με επα­κό­λουθη αντί­δραση των ΗΠΑ ή της Ρωσίας και τελική υπο­χώ­ρηση της Άγκυρας, θα μπο­ρούσε να λει­τουρ­γή­σει ως μπού­με­ρανγκ -όπως και η ωμή χρήση του δικα­στι­κού σώματος για να παρα­γκω­νί­σει την αντι­πο­λί­τευση, τονί­ζε­ται στο δημο­σί­ευμα, με τον συντά­κτη να κατα­λή­γει:

«Από την άλλη πλευρά, μια περιο­ρι­σμένη δια­συ­νο­ριακή επι­χεί­ρηση με λίγες τουρ­κι­κές απώ­λειες θα μπο­ρούσε να γίνει απο­δε­κτή από τους ψηφο­φό­ρους, με τον ίδιο τρόπο που τα τακτικά πλήγ­ματα του Ισραήλ στη Γάζα ως αντί­ποινα για τις επι­θέ­σεις με πυραύ­λους της Παλαι­στι­νια­κής Χαμάς θεω­ρού­νται αστυ­νο­μι­κές επι­χει­ρή­σεις και όχι πόλεμοι. Οι επό­με­νοι μήνες θα είναι έτσι γεμάτοι πολε­μι­κές χει­ρο­νο­μίες, κυρίως για να σημα­το­δο­τή­σουν την 100η επέτειο από την ίδρυση μιας σύγ­χρο­νης, κοσμι­κής δημο­κρα­τίας από τον Μου­σταφά Κεμάλ Ατα­τούρκ πάνω από τις στάχτες της Οθω­μα­νι­κής Αυτο­κρα­το­ρίας».

Με πλη­ρο­φο­ρίες από POLITICO