Αγωγή εις βάρος εργολαβικής εταιρείας για απάτη με την κατασκευή βίλας στην Μύκονο

Ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου προ­σέ­φυγε χθες ένας κάτοι­κος Κιν­τσάσα Κογκό και προ­σω­ρινά Ρόδου κατά ομορ­ρύθ­μου κατα­σκευα­στι­κής εται­ρείας και των δύο εκπρο­σώ­πων της, διεκ­δι­κώ­ντας απο­ζη­μιώ­σεις από αδι­κο­πρα­ξία και συγκε­κρι­μένα για απάτη με την κατα­σκευή βίλας στην Μύκονο.

Ο ενάγων διεκ­δι­κεί συγκε­κρι­μένα από τους ενα­γό­με­νους να του κατα­βά­λουν αλλη­λέγ­γυα και εις ολό­κλη­ρον ο καθένας το ποσό των 420.541,67 ευρώ, σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις περί συμ­βά­σεως έργου, νομι­μό­τοκα με τον νόμιμο τόκο υπε­ρη­με­ρίας.

Διεκ­δι­κεί επίσης να του κατα­βά­λουν το ποσό των 470.541,67 ευρώ, σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις περί αδι­κο­πρα­ξίας και ποσό 50.000 ευρώ ως χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση λόγω ηθικής βλάβης.

Επι­πλέον αιτεί­ται να δια­τα­χθεί από το Δικα­στή­ριο η προ­σω­πική κράτηση ενός έτους κατά των δευ­τέ­ρου και τρίτου των ενα­γο­μέ­νων, σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις περί αδι­κο­πρα­ξίας και να κηρυ­χθεί προ­σω­ρινά εκτε­λε­στή η απόφαση που θα εκδοθεί. Για την ίδια υπόθεση έχει παρα­πεμ­φθεί σε δίκη ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των κατη­γο­ρού­με­νος για απάτη κατ’ εξα­κο­λού­θηση εκ της οποίας η συνο­λική ζημία και το σκο­πού­μενο παρά­νομο όφελος υπερ­βαί­νουν το ποσό των 120.000 ευρώ ένας εκ των ενα­γο­μέ­νων εργο­λά­βων, που κατα­μη­νύ­θηκε, με τον συνέ­ταιρό του, για απάτη και υπε­ξαί­ρεση, από τον αλλο­δαπό, που υπο­στή­ριξε ότι τους ανέθεσε την απο­πε­ρά­τωση πολυ­τε­λούς κατοι­κίας στη Μύκονο, χωρίς να υλο­ποι­ή­σουν το έργο.

Το δικα­στικό συμ­βού­λιο έκρινε ότι δεν προ­έ­κυ­ψαν επαρ­κείς ενδεί­ξεις ενοχής του συνε­ταί­ρου του κατη­γο­ρού­με­νου σε ομόρ­ρυθμη κατα­σκευα­στική εται­ρεία και δεν θα γίνει κατη­γο­ρία εις βάρος του. Οι δύο κατη­γο­ρού­με­νοι απο­λο­γού­με­νοι αρνή­θη­καν κατη­γο­ρη­μα­τικά τα όσα τους απο­δί­δο­νται, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι ο μηνυτής επι­διώ­κει να ποι­νι­κό­ποι­ή­σει μια καθαρά αστικής φύσεως διαφορά.

Ο ένας εκ των δύο, που απηλ­λάγη, υπο­στή­ριξε μάλιστα ότι δεν είχε καμία σχέση με την επίμαχη εργο­λα­βία, ότι δεν έχει έλθει σε καμία συνεν­νό­ηση με τον μηνυτή κι ότι όλες οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις έγιναν με τον συνέ­ταιρό του.

Ο τελευ­ταίος δια­τεί­νε­ται ότι έχει εκτε­λέ­σει εργα­σίες πέραν της συμ­βα­τι­κής του υπο­χρέ­ω­σης με τον αλλο­δαπό, έχει γκρε­μί­σει και ξανα­χτί­σει τμήματα του έργου και γενικώς ότι έχει υλο­ποι­ή­σει απαι­τή­σεις του για τις οποίες δεν έχει υπο­λο­γί­σει ο μηνυτής το εργο­λα­βικό κόστος και την αμοιβή του και πολύ περισ­σό­τερο δεν τις ανα­γνω­ρί­ζει ως αξιώ­σεις του εργο­λά­βου.

Ο μηνυτής με τους μηνυό­με­νους γνω­ρί­στη­καν στη Ρόδο το έτος 2012 και συμ­φώ­νη­σαν να ανα­λά­βουν την απο­πε­ρά­τωση μίας πολυ­τε­λούς μονο­κα­τοι­κίας, ιδιο­κτη­σίας του, στην Μύκονο, στην περιοχή Χου­λά­κια, ευρι­σκό­μενη κατά τον χρόνο και των συζη­τή­σεων αλλά και της καταρ­τί­σεως της συμ­φω­νίας σε κατά­σταση ολο­κλη­ρω­μέ­νου σκε­λε­τού από μπετόν αρμέ και της τοι­χο­ποι­ίας.

Κρίσιμο και απο­φα­σι­στικό στοι­χείο για την επιλογή του στην εται­ρεία των εγκα­λου­μέ­νων, ήταν, όπως υπο­στη­ρί­ζει, το γεγονός ότι ο πρώτος εξ’ αυτών μετά από δια­πραγ­μα­τεύ­σεις συμπί­εσε την αρχική προ­σφορά από το ποσό των 638.000 ευρώ στο ποσό των 516.000 ευρώ.

Υπέ­γρα­ψαν ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό και συγ­γραφή υπο­χρε­ώ­σεων το οποίο θεω­ρή­θηκε από τη ΔΟΥ Ρόδου σύμφωνα με το οποίο θα παρέ­δι­δαν ολο­κλη­ρω­μένη την κατοι­κία έως την 10η Δεκεμ­βρίου 2013.

Το συμ­φω­νη­τικό αυτό τρο­πο­ποι­ή­θηκε και συμπλη­ρώ­θηκε με άλλο, 10 μήνες περίπου αργό­τερα, το οποίο ομοίως θεω­ρή­θηκε από τη ΔΟΥ Ρόδου.

Υπο­στη­ρί­ζε­ται ότι στο πρώτο χρονικό διά­στημα οι εργα­σίες εκτε­λού­ντο με ικα­νο­ποι­η­τικό ρυθμό, γεγονός το οποίο έπεισε τον ιδιο­κτήτη ότι θα τηρηθεί και ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός του έργου και το χρο­νο­διά­γραμμα εκτε­λέ­σεως των εργα­σιών και παρα­δό­σεως του έργου, όμως από το Φθι­νό­πωρο του 2013 κατά τις επι­σκέ­ψεις του στη Μύκονο, άρχισε να του γίνεται αντι­λη­πτό ότι αυτό στα­μά­τησε να συμ­βαί­νει, αφού η πρόοδος των εργα­σιών, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, δεν συμ­βά­διζε με τις αντί­στοι­χες πλη­ρω­μές.

Με αφορμή μία μικρή από­κλιση ανα­φο­ρικά με την αξία των εργα­σιών ζητή­θηκε από τους εγκα­λού­με­νους και συμ­φω­νή­θηκε η παρά­ταση της παρα­δό­σεως, κατά τρεις μήνες και είκοσι ημέρες, ορι­σθεί­σης νέας ημε­ρο­μη­νίας η 31η Μαρτίου 2014.

Την 17η Ιανουα­ρίου 2014, επι­σκέ­φθηκε, όπως υπο­στη­ρί­ζει, αιφ­νι­δια­στικά την Μύκονο, προ­κει­μέ­νου να δια­πι­στώ­σει την πρόοδο των εργα­σιών και με έκπληξη δια­πί­στωσε, ότι ουδεμία εργασία έγινε στο χρονικό διά­στημα από της υπο­γρα­φής του από 15 Νοεμ­βρίου 2013 συμ­φω­νη­τι­κού έως τότε, εκτός της τοπο­θε­τή­σεως των δαπέδων, παρά την κατα­βολή του ιδιαί­τερα σημα­ντι­κού ποσού των 62.548,80 ευρώ την 22α Νοεμ­βρίου 2013.

Ταυ­τό­χρονα ο τοπικός υπερ­γο­λά­βος, ο οποίος είχε ανα­λά­βει τις εργα­σίες τοι­χο­ποι­ίας, επι­χρι­σμά­των και τοπο­θε­τή­σεως των δαπέδων, του γνω­στο­ποί­ησε παρου­σία του πρώτου των μηνυό­με­νων ότι, του όφειλε 50.000 ευρώ, για εργα­σίες τις οποίες εξε­τέ­λεσε και ότι δεν θα προ­χω­ρούσε πλέον τις εργα­σίες αν δεν του κατα­βαλ­λό­ταν άμεσα το ποσό αυτό.

Ο μηνυτής υπο­στη­ρί­ζει ότι δια­μαρ­τυ­ρή­θηκε διότι είχε κατα­βά­λει έως τότε ποσό 498.766 ευρώ και επε­σή­μανε, ότι η δια­μορ­φω­θείσα κατά­σταση δεν εμπνέει πλέον αισιο­δο­ξία για την τήρηση των χρο­νο­δια­γραμ­μά­των. Ο μηνυτής υπο­στη­ρί­ζει ότι ο πρώτος μηνυό­με­νος ισχυ­ρί­στηκε ότι η προ­σφορά απο­δεί­χτηκε πολύ μικρή ενώ πέραν τούτου είχαν κατα­σχε­θεί από τη ΔΟΥ 58.000 ευρώ που του είχαν κατα­βλη­θεί για το έργο.

Ο μηνυτής ελάμ­βανε στο μεταξύ πλη­ρο­φο­ρίες από συνερ­γεία ότι δεν είχαν πλη­ρω­θεί και υπο­στη­ρί­ζει ότι τα χρήματα που κατέ­βαλε είχαν χρη­σι­μο­ποι­η­θεί για άλλους άσχε­τους σκοπούς.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι οι εγκα­λού­με­νοι διέ­θε­σαν για τις ανάγκες του έργου ποσό 204.000 ευρώ αντί των 499.792 ευρώ που είχαν εισπρά­ξει.

Δια­τεί­νε­ται ότι κατά την επί­σκεψη στη Μύκονο απο­κα­λύ­φθηκε από όλους τους υπερ­γο­λά­βους οι οποίοι είχε εργα­σθεί εκεί ότι αφενός είχαν λάβει μικρό­τερα ποσά από αυτά τα οποία είχα κατα­θέ­σει στο λογα­ρια­σμό της εται­ρείας των εγκα­λου­μέ­νων αφε­τέ­ρου ότι υπήρχαν ακόμη και οφειλές των και προς τους υπερ­γο­λά­βους και προς το ΙΚΑ.

Ως συνή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης των κατη­γο­ρού­με­νων παρί­στα­νται οι δικη­γό­ροι κ.κ. Βασίλης Καβου­ριού και Μιχάλης Καντι­δε­νός, ενώ την πολι­τική αγωγή εκπρο­σω­πούν οι δικη­γό­ροι κ.κ. Γ. Μαυ­ρο­μά­της και Μαριέττα Χατζη­γιώργη.