Oδοντιατρικός… τουρισμός στην Τουρκία

«Το δόντι είναι δουλειά που μπορεί να περι­μέ­νει», δεδο­μέ­νου, μάλιστα, και του… νοσηρού επι­πέ­δου ασφα­λι­στι­κής κάλυψης των οδο­ντια­τρι­κών πράξεων η επί­σκεψη στον οδο­ντί­α­τρο ανα­βάλ­λε­ται έως ότου ο πονό­δο­ντος χτυ­πή­σει «κόκκινο». Σύμφωνα με έρευνα που δημο­σιεύ­θηκε στο «Οδο­ντια­τρικό Βήμα», στις προ­σθε­τι­κές εργα­σίες («γέφυρες», οδο­ντο­στοι­χίες κ.λπ.) κατα­γρά­φε­ται μείωση έως και 80%, κάτι που προ­κα­λεί κλυ­δω­νι­σμούς σε οδο­ντιά­τρους, οδο­ντο­τε­χνί­τες, εισα­γω­γείς οδο­ντια­τρι­κού υλικού και μηχα­νη­μά­των, που ανα­ζη­τούν λύσεις για να «συγκρα­τή­σουν» τις τιμές, αλλά και τους πελάτες τους.

«Κάθε εβδο­μάδα έρχεται και νέος ιατρι­κός επι­σκέ­πτης, για να μου κάνει επί­δειξη υλικών που μπορούν να αντι­κα­τα­στή­σουν αυτά που μέχρι σήμερα αγόραζα», τονίζει στην «Κ» παλαιός οδο­ντί­α­τρος. «Η κινη­τι­κό­τητα είναι μεγάλη», συνε­χί­ζει, «πολλοί συνά­δελ­φοι, στο πλαίσιο κάποιου επαγ­γελ­μα­τι­κού ταξι­διού στην Ευρώπη, προ­μη­θεύ­ο­νται οδο­ντια­τρικό υλικό, άλλοι κατα­φεύ­γουν στο Ιντερ­νετ αγο­ρά­ζο­ντας ανα­λώ­σιμα από Ινδία, Κίνα ή χώρες του πρώην ανα­το­λι­κού μπλοκ, ενώ μερίδιο κερ­δί­ζουν και εμφυ­τεύ­ματα ασια­τι­κής προ­έ­λευ­σης». Κάθε μία από τις παρα­πάνω επι­λο­γές συνε­πά­γε­ται μια μικρή εξοι­κο­νό­μηση αρχικά για τον γιατρό και κατ’ επέ­κταση για τον ασθενή.

«Οι πρώτες ύλες τις οποίες χρη­σι­μο­ποιούμε στα εργα­στή­ρια πωλού­νται σε πολύ υψη­λό­τερη τιμή από οπου­δή­ποτε αλλού στον κόσμο», τονίζει στην «Κ», ως ένα ακόμη ελλη­νικό παρά­δοξο, ο πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου Οδο­ντο­τε­χνι­τών Αθηνών και Περι­χώ­ρων, κ. Ανα­στά­σιος Κλωνής. «Είτε απευ­θυν­θείς στη Γερ­μα­νία είτε στην Τουρκία ή στη Βουλ­γα­ρία, η τιμή τους είναι κατά πολύ χαμη­λό­τερη από την ελλη­νική», υπο­στη­ρί­ζει. Το δεδο­μένο αυτό στάθηκε, άλλωστε, και η αφορμή να ανοίξει η «κερ­κό­πορτα» για τον οδο­ντια­τρικό του­ρι­σμό. «Οι οδο­ντί­α­τροι από τη Θράκη, βλέ­πο­ντας πώς εξε­λισ­σό­ταν η κατά­σταση, άρχισαν να δίνουν παραγ­γε­λίες σε οδο­ντο­τε­χνί­τες στην Αδρια­νού­πολη, τις οποίες παρα­λάμ­βα­ναν μέσω Ι.Χ. που περ­νού­σαν καθη­με­ρινά τα σύνορα». Οταν η τακτική αυτή έγινε κοινό μυστικό, σκέ­φθη­καν και οι οδο­ντί­α­τροι από την… άλλη πλευρά να επω­φε­λη­θούν των αδυ­να­μιών του ελλη­νι­κού συστή­μα­τος, με απο­τέ­λε­σμα να δια­φη­μί­ζουν ολο­κλη­ρω­μένα πακέτα «ιατρι­κού του­ρι­σμού», όπου εντός τριών ημερών μπο­ρούσε κάποιος να τελειο­ποι­ή­σει την οδο­ντο­στοι­χία του… «Οι δου­λειές των δικών μας εργα­στη­ρίων έχουν μειωθεί αισθητά, 30% με 40%», επι­ση­μαί­νει ο κ. Κλωνής, ενώ «έχει περιο­ρι­στεί το άνοιγμα νέων εργα­στη­ρίων, πολλοί νέοι συνά­δελ­φοι φεύγουν για το εξω­τε­ρικό και όσοι έχουν κατο­χυ­ρώ­σει συντα­ξιο­δο­τικά δικαιώ­ματα δεν περι­μέ­νουν ούτε μέρα…».

Σοβαρά προ­βλή­ματα βιω­σι­μό­τη­τας, όμως, καταγ­γέλ­λουν και οι έμποροι εισα­γω­γείς οδο­ντια­τρι­κών ειδών, μέσω του Πανελ­λη­νίου Συλ­λό­γου τους. «Με τον νόμο 3370/2005 επι­βάλ­λε­ται τέλος ετοι­μό­τη­τας των υπη­ρε­σιών ΕΟΦ για επο­πτεία της αγοράς και την κάλυψη εξόδων εργα­στη­ρια­κών εξε­τά­σεων, υπο­λο­γι­ζό­μενο ως ποσοστό 1% (κλι­μα­κού­μενο) επί των πωλή­σεων επι­χει­ρή­σεων ιατρο­τε­χνο­λο­γι­κού εξο­πλι­σμού», διευ­κρι­νί­ζει στην «Κ» ο πρό­ε­δρος του Συν­δέ­σμου Εμπόρων Εισα­γω­γέων, κ. Ιωάννης Κούρ­νιας. «Το εν λόγω τέλος εισπράτ­τε­ται ως δημόσιο έσοδο και απο­τε­λεί φόρο υπέρ τρίτων, οφεί­λε­ται όμως η κατάρ­γησή του, επειδή είναι αντι­πα­ρα­γω­γικό και υπο­θάλ­πει τον αθέμιτο αντα­γω­νι­σμό», υπο­γραμ­μί­ζει ο ίδιος. Οπως μάλιστα ισχυ­ρί­ζε­ται, ο ίδιος ο ΕΟΦ (Εθνικός Οργα­νι­σμός Φαρ­μά­κων) δεν δια­θέ­τει την κατάλ­ληλη υποδομή ώστε να πραγ­μα­το­ποιεί ελέγ­χους σε οδο­ντια­τρικά υλικά και μηχα­νή­ματα. «Κατα­λο­γί­ζει σε μικρές επι­χει­ρή­σεις δυσβά­στα­χτα ποσά, που κυμαί­νο­νται από 30.000 έως 70.000 και η επιβολή μάλιστα δεν γίνεται επί των κερδών, αλλά ανα­δρο­μικά περίπου 1% επί των πωλή­σεων με ελέγ­χους που ξεκί­νη­σαν καται­γι­στικά το 2013 για όλα τα προη­γού­μενα έτη». Στο πλαίσιο, όμως, της ελεύ­θε­ρης αγοράς, ο εν λόγω φόρος θέτει ζήτημα αθέ­μι­του αντα­γω­νι­σμού, καθώς «οι αλλο­δα­ποί εξα­γω­γείς έχουν τη δυνα­τό­τητα να πωλούν απευ­θείας σε Ελληνες κατα­να­λω­τές χωρίς τη μεσο­λά­βηση και το… χαράτσι του ΕΟΦ».

Επι­πλέον, προ­ϊ­ό­ντα που έχουν ήδη νομίμως τεθεί σε κυκλο­φο­ρία στην Κοινή Αγορά και φέρουν τη σήμανση «CE», δεν χρήζουν περαι­τέρω αδειο­δό­τη­σης από το εκά­στοτε κράτος-μέλος, σύμφωνα με την οδηγία 92/43/ΕΟΚ. Μοιραία, αν το τέλος δεν καταρ­γη­θεί, όπως έχει συμβεί με άλλους φόρους υπέρ τρίτων, το κόστος του θα «μετα­κυ­λι­σθεί» στον ασθενή. Στο ερώτημα, επο­μέ­νως, γιατί η φρο­ντίδα των δοντιών μας έχει κατα­ντή­σει τόσο ακριβό εγχεί­ρημα η απά­ντηση δεν είναι τόσο απλή.

Καθη­με­ρινή