Le Quattro Stagioni

Η αλή­θεια είναι, πως δεν μπο­ρείς να πεις πολλά πράγ­μα­τα μέσα σε μια δια­κή­ρυ­ξη μιας πα­ρά­τα­ξης, παρά με τί­τλους και επι­γραμ­μα­τι­κά, το όραμα για τον τόπο. Υπάρ­χει αρ­κε­τός χρό­νος μέχρι τις εκλο­γές, όλα αυτά να εξει­δι­κευ­τούν και να γί­νουν συ­γκε­κρι­μέ­νο πρό­γραμ­μα. Προ­σω­πι­κά, «κόλ­λη­σα» στην ανα­φο­ρά από τον επι­κε­φα­λής της νέας πα­ρά­τα­σης που διεκ­δι­κεί την Πε­ρι­φέ­ρεια, σ’ εκεί­νο το «Πε­ρι­φέ­ρεια τεσ­σά­ρων επο­χών» που μου θύ­μι­σε Vivaldi και τα πε­ρί­φη­μα κον­σέρ­τα του, “Le Quattro Stagioni”.  Κι αν ο Vivaldi κα­τα­φέρ­νει μέσα από το βιολί του να προσ­διο­ρί­σει την κάθε εποχή στην οποία ανα­φέ­ρε­ται, θα έχει με­γά­λο εν­δια­φέ­ρον να ακού­σου­με πως θα εξει­δι­κευ­θεί η «Πε­ρι­φέ­ρεια των τεσ­σά­ρων επο­χών». Υπάρ­χει κά­ποιο όραμα-σχέ­διο για κάθε εποχή ή απλά είναι ποι­η­τι­κή αδεία ανα­φο­ρά; Πά­ντως-ως αθε­ρά­πευ­τα ρο­μα­ντι­κή- θα έχει εν­δια­φέ­ρον να ανταλ­λάσ­σο­νται διά­φο­ρα ποι­η­τι­κά στην προ­ε­κλο­γι­κή μάχη, αλλά δεν είμαι σί­γου­ρη ότι αυτό βοηθά την δύ­σκο­λη κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα μας, που θέλει πολύ συ­γκε­κρι­μέ­να σχέ­δια πα­ντός και­ρού, με το νι και με το σίγμα. Υ.Γ. Επί­σης και το «χει­με­ρία νάρκη» ακού­γε­ται πολύ πιο ποι­η­τι­κό από το κλισέ «κα­μέ­νη γη» που συ­νή­θως βλέ­πουν οι πο­λι­τι­κοί από τους προη­γού­με­νους, αλλά αυτά πια τα έχει ξε­πε­ρά­σει η γνώση της κρί­σης. Η του­λά­χι­στον τα έχουν ξε­πε­ρά­σει οι πο­λί­τες, που θε­ω­ρούν πως η ισο­πέ­δω­ση των πά­ντων και ο ερ­χο­μός νέων «σω­τή­ρων» δεν είναι το ζη­τού­με­νο.