ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Μα ποιος μπορεί να σου πάρει το καλοκαίρι;

news room 2 λεπτά ανάγνωση
56

Τα καλο­καί­ρια μας δεν είναι πια ίδια. Μας πήραν και τα καλο­καί­ρια μας, ακούς όλο και πιο συχνά. Μα ποιος μπορεί να σου πάρει το καλο­καίρι, την κάψα και τη δίψα του μεση­με­ριού, τον ήχο των τζι­τζι­κιών και του τρι­ζο­νιού, το άρωμα του καρ­που­ζιού; Το καλο­καίρι  το μυρί­ζεις. Μες απ’ τα χρώματα της ανα­το­λής, απ’  το φως του δει­λι­νού που γέρνει,  απ’ τη μυρωδιά του βασι­λι­κού και  της γαρ­δέ­νιας, ξεπηδά ορμη­τικό απ’ την μνήμη ανα­κα­τεύ­ε­ται με ήχους καμπα­να­ριού για τον εσπε­ρινό του πανη­γυ­ριού απ’ τα καλο­και­ρινά ξωκ­κλή­σια, με τα τιτι­βί­σματα από παιδικά παι­χνί­δια, ανα­κα­τεύει τη μυρωδιά του γλυ­κά­νισο του ούζου, το άρωμα βανί­λιας και της μαστί­χας. Αυτό το φως κι αυτές οι μυρω­διές είναι το καλο­καίρι! Κι η  θάλασσα , αυτή η θάλασσα που περι­κλύει όλες τις μυρω­διές, αυτή είναι το καλο­καίρι. Ποιος μπορεί να σου την πάρει;

Το καλο­καίρι σου το παίρνει η αυτο­δη­λη­τη­ρί­αση, η από­συρση από τη μάχη και τη δόξα της ζωής. Τα καλο­καί­ρια ήταν πάντα εδώ . Μόνο που εμείς μπλέ­ξαμε τον θόρυβο της μυρω­διάς απ΄ το γιασεμί, το νυχτο­λού­λουδο, τ’  απλά και τα  ωραία, με τους θορύ­βους του κάθε «Nammos» τη βοηθεία δια­κο­πο­δα­νείων. Την πραγ­μα­τι­κό­τητα των στιγμών μας  με τις οι selfies.

«Aύγουστος είναι/ κάποια νύχτα στη ζωή που τα’χεις όλα/ μια αγκαλιά και φορητό ραδιο­φω­νάκι /αλλά μπορεί κι ένα χωνάκι σοκο­λάτα κι οι ανα­μνή­σεις απ’ το φως του Πανορ­μίτη/ πέντε-έξι στίχοι που αγαπάς και τους θυμάσαι …»

Κι αν δεν σας έπεισε ο Παντε­λής Θαλασ­σι­νός ίσως σας πείσει ο Ελύτης:  «Φίλε συ που ακούς, ακούς της ευωδιάς των κίτρων Tις μακρι­νές καμπά­νες; Ξέρεις τις γωνιές του κήπου όπου Eναποθέτει τα νεογνά του δει­λι­νός ο αέρας; Oνειρεύτηκες Ποτέ σου ένα καλο­καίρι απέ­ρα­ντο που να το τρέχεις Mη γνω­ρί­ζο­ντας πια Eρινύες; …  Έλα λοιπόν από την αρχή να ζήσουμε τα χρώματα/ ν’ ανα­κα­λύ­ψουμε τα δώρα του γυμνού νησιού/ ρόδινοι και γαλά­ζιοι τρούλοι θ’ ανα­στή­σουν το αίσθημα/ γενναίο σαν στήθος το αίσθημα έτοιμο να ξανα­πε­τά­ξει/ έλα λοιπόν να στρώ­σουμε το φως/ να κοι­μη­θούμε το γαλάζιο φως στα πέτρινα σκαλιά του Αυγού­στου…»

Καλό καλο­καίρι. Εχουν ακόμη καιρό όσοι το ψάχνουν. Ο Αύγου­στος είναι η καρδιά του. Θα το βρείτε συμ­φι­λιω­μέ­νοι με την αξία του «λίγου» και ξεχα­σμέ­νου…

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.