Αποχαιρετιστήριο Μήνυμα της Διευθύντριας του 6ου Γυμνασίου Ρόδου, Δρ. Παρασκευής Ξανθούλη, με τη συμπλήρωση 38μιση ετών στην Εκπαίδευση

Χθες  30 Ιου­νί­ου 2026, ολο­κλη­ρώ­θη­κε με από­λυ­τη θε­σμι­κή συ­νέ­πεια η θη­τεία μου στην ελ­λη­νι­κή εκ­παί­δευ­ση. Ένας με­γά­λος, δη­μιουρ­γι­κός και συ­ναρ­πα­στι­κός κύ­κλος 38μιση ολό­κλη­ρων ετών έφτα­σε στο τέλος του, εκ των οποί­ων τα τε­λευ­ταία 20 συ­να­πτά έτη υπη­ρέ­τη­σα με πε­ρη­φά­νια, αφο­σί­ω­ση και αυ­τα­πάρ­νη­ση από τη θέση της Διευ­θύ­ντριας σε σχο­λεία της αγα­πη­μέ­νης μας Ρόδου, με τε­λευ­ταίο και πιο πο­λύ­τι­μο σταθ­μό της πο­ρεί­ας μου το 6ο Γυ­μνά­σιο Ρόδου (2017-2026).

Μετά από μία ει­κο­σα­ε­τία στο τι­μό­νι της Διεύ­θυν­σης, η στιγ­μή του απο­χω­ρι­σμού λόγω της συ­ντα­ξιο­δό­τη­σής μου κου­βα­λά ένα ασή­κω­το συ­γκι­νη­σια­κό βάρος. Σή­με­ρα δεν απο­χαι­ρε­τώ απλώς μια θέση ευ­θύ­νης· απο­χαι­ρε­τώ το δεύ­τε­ρο σπίτι μου, τον χώρο όπου κα­τέ­θε­σα την ψυχή μου, και μια ολό­κλη­ρη κοι­νό­τη­τα που έγινε οι­κο­γέ­νειά μου. Μέσα σε αυτά τα χρό­νια, είχα την ευ­λο­γία να δω γε­νιές παι­διών να με­γα­λώ­νουν, να προ­ο­δεύ­ουν και να γί­νο­νται σπου­δαί­οι άν­θρω­ποι.

Σε αυτή την ιστο­ρι­κή για μένα στιγ­μή, αι­σθά­νο­μαι την υπο­χρέ­ω­ση να εκ­φρά­σω και δη­μό­σια τις πιο θερ­μές και ει­λι­κρι­νείς μου ευ­χα­ρι­στί­ες σε όλους όσοι στά­θη­καν συ­νο­δοι­πό­ροι σε αυτό το μακρύ τα­ξί­δι:

Στους εξαί­ρε­τους συ­να­δέλ­φους εκ­παι­δευ­τι­κούς και το προ­σω­πι­κό του σχο­λεί­ου μας, τους αλη­θι­νούς ερ­γά­τες της γνώ­σης και συ­νο­δοι­πό­ρους μου στην κα­θη­με­ρι­νή προ­σπά­θεια. Μαζί μοι­ρα­στή­κα­με κοινά ορά­μα­τα, αγω­νί­ες και αμέ­τρη­τες στιγ­μές δη­μιουρ­γί­ας, κρα­τώ­ντας το σχο­λείο μας όρθιο, φω­τει­νό και πρω­το­πό­ρο. Σας ευ­χα­ρι­στώ από τα βάθη της καρ­διάς μου για την επι­στη­μο­νι­κή σας επάρ­κεια, την ακού­ρα­στη προ­σφο­ρά σας και, πάνω απ’ όλα, για το αδια­πραγ­μά­τευ­το, αυ­θε­ντι­κό σας ήθος – εκεί­νο το κα­θα­ρό πρό­σω­πο που πα­ρέ­μει­νε έντι­μο, απαλ­λαγ­μέ­νο από σκο­πι­μό­τη­τες και προ­σω­πεία. Ήσα­σταν και θα πα­ρα­μεί­νε­τε η ζω­ντα­νή ψυχή του σχο­λεί­ου μας.

Στους Γο­νείς και Κη­δε­μό­νες, καθώς και στο αξιο­λο­γό­τα­το Προ­ε­δρείο του Συλ­λό­γου τους. Σε εσάς νιώθω την ανά­γκη να απευ­θυν­θώ προ­σω­πι­κά και να εκ­φρά­σω τη βαθιά μου ευ­γνω­μο­σύ­νη και ένα με­γά­λο, ει­λι­κρι­νές «ευ­χα­ρι­στώ». Στη συ­ντρι­πτι­κή σας πλειο­ψη­φία, όλα αυτά τα χρό­νια της θη­τεί­ας μου, στα­θή­κα­τε δίπλα μου ως οι πιο πο­λύ­τι­μοι σύμ­μα­χοι. Υπήρ­ξα­τε υπο­στη­ρι­κτι­κοί, από­λυ­τα συ­νερ­γά­σι­μοι, κα­λο­συ­νά­τοι και δο­τι­κοί. Με τη δική σας κα­θη­με­ρι­νή εμπι­στο­σύ­νη, τη θε­τι­κή σας στάση και την έμπρα­κτη βο­ή­θειά σας, στη­ρί­ξα­τε το έργο μου και μου δώ­σα­τε τη δύ­να­μη να κρα­τή­σω το σχο­λείο μας ψηλά. Η με­γα­λύ­τε­ρη κα­τα­ξί­ω­ση για μένα, αυτά τα χρό­νια, ήταν να βλέπω στα μάτια των παι­διών σας την πρό­ο­δο, το ήθος και την αξιο­πρέ­πεια – αξίες που πρώ­τοι εσείς τους εμ­φυ­σή­σα­τε στα σπί­τια σας και τις οποί­ες μαζί καλ­λιερ­γή­σα­με.

Στον επί σειρά ετών Διευ­θυ­ντή Δευ­τε­ρο­βάθ­μιας Εκ­παί­δευ­σης Δω­δε­κα­νή­σου και νυν Γε­νι­κό Γραμ­μα­τέα του Υπουρ­γεί­ου Παι­δεί­ας, κ. Ιω­άν­νη Πα­πα­δο­μαρ­κά­κη, στον οποίο οφεί­λω μια ξε­χω­ρι­στή θε­σμι­κή και προ­σω­πι­κή μνεία για την πο­λυ­ε­τή, υπο­δειγ­μα­τι­κή μας συ­νερ­γα­σία, την αμοι­βαία εκτί­μη­ση και την εμπι­στο­σύ­νη με την οποία πε­ριέ­βα­λε δια­χρο­νι­κά το έργο μου, ευ­χό­με­νη ολό­ψυ­χα κάθε επι­τυ­χία στα νέα του, υψηλά κα­θή­κο­ντα. Με την ίδια θέρμη, στην Ανα­πλη­ρώ­τρια Διευ­θύ­ντρια της Διεύ­θυν­σης, κα Αρ­γυ­ρώ Πέ­τρου, και τον Προϊ­στά­με­νο Εκ­παι­δευ­τι­κών Θε­μά­των, κ. Κω­στα­λία· δύο δια­κε­κρι­μέ­να στε­λέ­χη της εκ­παί­δευ­σης, που με το υψηλό θε­σμι­κό τους ανά­στη­μα, τη διοι­κη­τι­κή τους σοφία και την αμέ­ρι­στη συ­μπα­ρά­στα­σή τους απο­τέ­λε­σαν ακλό­νη­το στή­ριγ­μα και εγ­γύ­η­ση σε κάθε βήμα της φε­τι­νής διοι­κη­τι­κής μου πο­ρεί­ας, δια­σφα­λί­ζο­ντας την εύ­ρυθ­μη συ­νέ­χεια της Διεύ­θυν­σης. Πα­ράλ­λη­λα, εκ­φρά­ζω τον βαθύ σε­βα­σμό μου στο σώμα των Σχο­λι­κών Συμ­βού­λων, με ιδιαί­τε­ρη και οφει­λό­με­νη μνεία στη Σχο­λι­κή Σύμ­βου­λο Παι­δα­γω­γι­κής Ευ­θύ­νης του 6ου Γυ­μνα­σί­ου Ρόδου, κα Αδα­μα­ντία Φα­τσέα, για την αμέ­ρι­στη επι­στη­μο­νι­κή της συ­γκρό­τη­ση και την υπο­δειγ­μα­τι­κή παι­δα­γω­γι­κή της κα­θο­δή­γη­ση. Ιδιαί­τε­ρες ευ­χα­ρι­στί­ες απευ­θύ­νω στην Επό­πτρια Ποιό­τη­τας της Δευ­τε­ρο­βάθ­μιας Εκ­παί­δευ­σης, κα Ευαγ­γε­λία Μουλά, και στη Σχο­λι­κή Σύμ­βου­λο, κα Βα­σι­λι­κή Οι­κο­νο­μί­δου· δύο εξαί­ρε­τες επι­στή­μο­νες που με την υψηλή τους επάρ­κεια και το κύρος τους υπήρ­ξαν πο­λύ­τι­μες επι­μορ­φώ­τριές μου στο Β1 και Β2 επί­πε­δο των ΤΠΕ αντί­στοι­χα, απο­δει­κνύ­ο­ντας έμπρα­κτα ότι η πνευ­μα­τι­κή εξέ­λι­ξη και η κα­τά­κτη­ση της γνώ­σης απο­τε­λούν μια αέναη, κοινή μας δια­δι­κα­σία. Η ευ­γνω­μο­σύ­νη μου επε­κτεί­νε­ται προς όλους τους συ­νερ­γά­τες και συ­να­δέλ­φους της Διεύ­θυν­σης Δευ­τε­ρο­βάθ­μιας Εκ­παί­δευ­σης Δω­δε­κα­νή­σου, οι οποί­οι με απα­ρά­μιλ­λο επαγ­γελ­μα­τι­σμό, προ­θυ­μία και ευ­γέ­νεια στά­θη­καν αρω­γοί, διευ­κο­λύ­νο­ντας και στη­ρί­ζο­ντας απο­τε­λε­σμα­τι­κά κάθε διοι­κη­τι­κό μου βήμα.

Στους εξαι­ρε­τι­κούς υπαλ­λή­λους της Σχο­λι­κής Επι­τρο­πής και του τμή­μα­τος Παι­δεί­ας του Δήμου Ρόδου. Σας οφεί­λω ένα ξε­χω­ρι­στό, βαθύ ευ­χα­ρι­στώ, καθώς σε όλη τη διάρ­κεια της ει­κο­σα­ε­τούς μου θη­τεί­ας στη Διεύ­θυν­ση, υπήρ­ξα­τε απλώς υπο­δειγ­μα­τι­κοί. Μέσα σε αυτά τα 20 συ­να­πτά έτη, πα­ρό­λο που άλ­λα­ξαν πολ­λές δη­μο­τι­κές αρχές και πολ­λοί Δή­μαρ­χοι στο νησί μας, η δική σας στα­θε­ρή ποιό­τη­τα, η αμέ­ρι­στη συ­μπα­ρά­στα­ση και η αμε­σό­τη­τά σας πα­ρέ­μει­ναν ακλό­νη­τες. Υπήρ­ξα­τε ο μό­νι­μος, πο­λύ­τι­μος, αθό­ρυ­βος και απο­τε­λε­σμα­τι­κός μο­χλός πίσω από την εύ­ρυθ­μη λει­τουρ­γία της σχο­λι­κής μας μο­νά­δας. Η προ­θυ­μία και η ερ­γα­τι­κό­τη­τά σας ξε­περ­νού­σαν συχνά το τυ­πι­κό υπαλ­λη­λι­κό κα­θή­κον, απο­τε­λώ­ντας δείγ­μα υψη­λής ευ­θύ­νης και αλη­θι­νής προ­σφο­ράς.

Στο Κέ­ντρο Πρό­λη­ψης «Δί­ο­δος», η συ­νερ­γα­σία με το οποίο, καθ’ όλη τη διάρ­κεια της θη­τεί­ας μου, μέσα από το πο­λυ­σχι­δές και εξαι­ρε­τι­κά ευαί­σθη­το έργο του, υπήρ­ξε μια φω­τει­νή και σπά­νια συ­μπό­ρευ­ση. Στα πρό­σω­πα της κας Ιω­άν­νας Μα­ρί­νου, του κ. Σπύ­ρου Στο­γιάν­νη και όλων των εκλε­κτών συ­νερ­γα­τών της «Διό­δου», συ­νά­ντη­σα επι­στή­μο­νες με βαθιά εν­συ­ναί­σθη­ση, από­λυ­τα συ­νε­πείς λει­τουρ­γούς και αν­θρώ­πους που νοιά­στη­καν αυ­θε­ντι­κά, χωρίς προ­σω­πεία, για την ψυ­χο­κοι­νω­νι­κή υγεία, την ισορ­ρο­πία και την ψυχή των παι­διών μας.

Φεύγω έχο­ντας την ψυχή μου ανά­λα­φρη, γε­μά­τη από τις πιο όμορ­φες ανα­μνή­σεις μιας ολό­κλη­ρης ζωής και με τη βε­βαιό­τη­τα ότι κά­να­με το κα­θή­κον μας στο ακέ­ραιο. Το σχο­λείο είναι ένας ζω­ντα­νός ορ­γα­νι­σμός που απαι­τεί αλή­θεια και κα­θα­ρά πρό­σω­πα. Ο διοι­κη­τι­κός αυτός κύ­κλος μπο­ρεί να ολο­κλη­ρώ­νε­ται εδώ, εντού­τοις το τα­ξί­δι της επι­στη­μο­νι­κής ανα­ζή­τη­σης και της έρευ­νας πα­ρα­μέ­νει για μένα μια διαρ­κής στάση ζωής. Συ­νε­χί­ζω, λοι­πόν, να υπη­ρε­τώ την επι­στή­μη και τη γνώση, στις οποί­ες αφιέ­ρω­σα όλη μου τη ζωή, έχο­ντας εκ­πλη­ρώ­σει το χρέος μου στο ακέ­ραιο και αφή­νο­ντας πίσω μου ένα έργο για το οποίο είμαι πε­ρή­φα­νη.

Σας εύ­χο­μαι ολό­ψυ­χα υγεία, δύ­να­μη και να θυ­μά­στε πάντα ότι η παι­δεία θέλει ψυχή και φως.

Με απέ­ρα­ντο σε­βα­σμό, τιμή και βαθιά συ­γκί­νη­ση,

Δρ. Πα­ρα­σκευή Ξαν­θού­λη

Η Διευ­θύ­ντρια του 6ου Γυ­μνα­σί­ου Ρόδου

Δι­δά­κτωρ Αρ­χαί­ας Ελ­λη­νι­κής Γραμ­μα­τεί­ας (Sorbonne Université) και

Δι­δά­κτωρ Συ­γκρι­τι­κής Λο­γο­τε­χνί­ας (ΕΚΠΑ)