Οι “Γιατροί Καρδιάς” συνεχίζουν το φιλανθρωπικό έργο τους – Συνέντευξη στη “δ” της Ε. Σωτηρίου

Κυρία Σωτη­ρίου, από την ίδρυσή της, η οργά­νωση “Γιατροί Καρδιάς” έχει πραγ­μα­το­ποι­ή­σει απο­στο­λές σε περισ­σό­τε­ρες από 65 χώρες του κόσμου που βρί­σκο­νται σε κατά­σταση ανάγκης. Τα τελευ­ταία χρόνια βλέ­πουμε να έχετε δρα­στη­ριό­τητα και στην Ελλάδα. Έχει να κάνει η δρα­στη­ριό­τητα αυτή με την κρίση;

H αλήθεια είναι ότι επι­κε­ντρω­νό­μα­στε στην Αφρική. Τα τελευ­ταία χρόνια όμως εξαι­τίας της κρίσης, αυξά­νο­νται οι ανάγκες στην Ελλάδα και προ­σπα­θούμε να βοη­θή­σουμε όπως και όσο μπο­ρούμε. Στη­ρί­ζουμε π.χ. κάποια νοσο­κο­μεία, προ­σφέ­ρο­ντας ανα­λώ­σιμα και όχι μόνο.

Πηγαί­νουμε όπου μας το ζητάνε. Όταν χτυπάνε την πόρτα μας, αντα­πο­κρι­νό­μα­στε, του­λά­χι­στον στις περι­πτώ­σεις εκείνες που υπάρχει επείγον πρό­βλημα.

Στο Πέραμα και στη Μετα­μόρ­φωση Αττικής μάς έχει παρα­χω­ρή­σει η εκκλη­σία ένα χώρο όπου εμβο­λιά­ζουμε τα παιδιά των οικο­γε­νειών που δεν έχουν ασφά­λιση. Βέβαια με τους εμβο­λια­σμούς των παιδιών δεν λύνεται το πρό­βλημα. Οι ανάγκες είναι πολλές περισ­σό­τε­ρες. Υπάρ­χουν ασθε­νείς σε νησιά οι οποίοι πρέπει να μετα­βούν στην Αθήνα για να εγχει­ρι­στούν και χρειά­ζε­ται να συνο­δεύ­ο­νται από ένα κοντινό τους πρόσωπο.

Τα ταμεία βέβαια δεν καλύ­πτουν τα έξοδα του συνοδού… Προ­σπα­θούμε λοιπόν σε ορι­σμέ­νες περι­πτώ­σεις να καλύ­πτουμε εμείς τις μετα­κι­νή­σεις, τη διαμονή και το καθη­με­ρινό φαγητό ασθενών-συνοδών. Ιεραρ­χούμε τα περι­στα­τικά και σε περι­πτώ­σεις όπου υπάρχει πραγ­μα­τική ανάγκη παρέ­χουμε στήριξη. Σας δια­βε­βαιώνω ότι υπάρ­χουν πάρα πολλά περι­στα­τικά και από τη Ρόδο.

Μία από τις σημα­ντι­κές μας δράσεις στην Ελλάδα ήταν η προ­σφορά που κάναμε στις φυλακές υψίστης ασφα­λείας στη Λάρισα. Είμαι υπε­ρή­φανη που κατα­φέ­ραμε να μπούμε εκεί, πράγμα που δεν είναι καθόλου εύκολο. Μας το ζήτησαν και πήγαμε. Προ­σφέ­ραμε πετρέ­λαιο, σεντό­νια, κου­βέρ­τες, υπο­δή­ματα και είδη ένδυσης. Μας υπο­δέ­χθη­καν με μεγάλη εγκαρ­διό­τητα!

Γνω­ρί­ζουμε ότι στη­ρί­ζετε και το Νοσο­κο­μείο της Ρόδου, προ­σφέ­ρο­ντας μεγάλες ποσό­τη­τες ανα­λω­σί­μων…

Το Νοσο­κο­μείο της Ρόδου το βλέ­πουμε σαν το σπίτι μας. Κάποια στιγμή θα χρεια­στεί πιθα­νό­τατα να περά­σουμε από εκεί. Θεω­ρούμε λοιπόν υπο­χρέ­ωσή μας να προ­σφέ­ρουμε ανα­λώ­σιμα και είδη πρώτης ανάγκης, παρόλο που δεν μας το ζητά κανείς. Όταν π.χ. πέφτει στην αντί­ληψή μας ότι υπάρχει έλλειψη σε κάποιο είδος, θα το προ­σφέ­ρουμε. Γνω­ρί­ζουμε ότι το σύστημα προ­μη­θειών έχει γίνει εξαι­ρε­τικά περί­πλοκο και η δια­δι­κα­σία αντι­κα­τά­στα­σης κάποιου είδους σε έλλειψη, είναι χρο­νο­βόρα. Γιατί λοιπόν να μη βοη­θή­σουμε σε μία τέτοια περί­πτωση για να καλυ­φθεί η έλλειψη το συντο­μό­τερο δυνατό; Άλλωστε δεχό­μα­στε προ­σφο­ρές φαρ­μά­κων που δεν μπο­ρούμε να τα χρη­σι­μο­ποι­ή­σουμε στην Αφρική. Αυτά τα δίνουμε στο Νοσο­κο­μείο. Γιατί να πάνε χαμένα;

Η κρίση έχει μειώσει τη διάθεση προ­σφο­ράς;

Οι πόροι τους οποίους χρη­σι­μο­ποιεί η Οργά­νωση προ­έρ­χο­νται κυρίως από μέλη, συγ­γε­νείς και φίλους. Σε πολλές περι­πτώ­σεις η προ­σφορά είναι συγκι­νη­τική. Υπάρ­χουν πραγ­μα­τικά πολύ συγκι­νη­τικά παρα­δείγ­ματα.

Ένα πηγάδι στην Αφρική κοστί­ζει λ.χ. 1.400 ευρώ. Υπάρ­χουν γονείς οι οποίοι όταν βαπτί­ζουν τα παιδιά τους ζητούν να μην πάρουν οι καλε­σμέ­νοι δώρα, αλλά να κάνουν κάποια δωρεά για να ενι­σχυ­θεί το έργο μας. Συγκε­κρι­μένα σε μία περί­πτωση, γονείς έγραψαν στο προ­σκλη­τή­ριο βάπτι­σης του γιου τους ότι απο­φά­σι­σαν η πρώτη του χρι­στια­νική πράξη να την κάνει το παιδί με το μυστή­ριο αυτό. Αντί λοιπόν για δώρα, συγκε­ντρώ­θη­καν χρήματα για να ανοί­ξουμε ένα ακόμη πηγάδι. Μας συγκι­νούν πάντα τέτοιες προ­σφο­ρές κυρίως όταν προ­έρ­χο­νται από ανθρώ­πους που δεν γνω­ρί­ζουμε καν. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν δια­φη­μι­στή­καμε. Ποτέ δεν βγήκαμε στην τηλε­ό­ραση για να ζητή­σουμε βοήθεια. Αυθόρ­μητα απο­φα­σί­ζουν οι άνθρω­ποι να μας βοη­θή­σουν.

Συνε­χί­ζετε τις απο­στο­λές στη Συρία;

Πηγαί­νουμε πλέον συχνά στη Συρία, μέσω Λιβάνου. Έχουμε συνερ­γά­τες που παίρ­νουν τα φάρμακα από τα σύνορα. Εκεί πηγαί­νουμε συχνά επειδή η ανάγκη σε φάρμακα είναι μεγάλη.

Ευχό­μα­στε να τελειώ­σει αυτή η παρά­νοια στη Συρία. Η χώρα βρί­σκε­ται σε εμπό­λεμη κατά­σταση τα τελευ­ταία χρόνια και είναι επόμενο να υπάρ­χουν ανάγκες. Τι γίνεται όμως με την Αφρική; Εκεί το πρό­βλημα είναι διαρκές. Σε ένα πόλεμο θα έχεις απώ­λειες. Στην Αφρική;

Μετά από όλα αυτά τα χρόνια, πώς σας υπο­δέ­χο­νται στην Αφρική;

Όχι απλά μας υπο­δέ­χο­νται εγκάρ­δια, μας έχουν σαν θεούς. Δεν μας αφήνουν να φύγουμε. Σε κάθε απο­στολή δεν ξέρεις τι έχεις να αντι­με­τω­πί­σεις. Κάθε απο­στολή έχει τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τές της.

Εισπράτ­τουμε μεγάλη αγάπη και αυτό δεν είναι τυχαίο. Κανείς δεν κάνει όλα αυτά που κάνουμε εμείς. Στην Κατσίνα στη Βόρεια Νιγηρία, το νερό και το φαγητό είναι ανύ­παρ­κτα. Είναι δε ένα από τα ελά­χι­στα μέρη που δεν έχει πρό­βλημα προ­σβα­σι­μό­τη­τας. Αυτά τα υπο­σι­τι­σμένα παιδιά απέχουν από την πρω­τεύ­ουσα 45 λεπτά. Άλλες διε­θνείς ανθρω­πι­στι­κές οργα­νώ­σεις έχουν εκεί κοντά τη βάση τους… Ποιο είναι όμως το έργο τους…;

Στις απο­στο­λές μας, συνήθως φτά­νουμε σε απο­μα­κρυ­σμέ­νες περιο­χές, των οποίων οι κάτοι­κοι δεν έχουν την δυνα­τό­τητα να επι­σκε­φτούν εύκολα γιατρό ή νοσο­κο­μείο. Μετά από δύσκολη και χρο­νο­βόρα δια­δρομή (χωμα­τό­δρο­μοι, πέρασμα μέσα από χωράφια λόγω έλλει­ψης δρόμων, διά­σχιση μικρών ποταμών), φτά­νουμε στο σημείο όπου θα εργα­στούμε. Εκεί στή­νουμε το προ­σω­ρινό ιατρείο μας και χωρίς καθυ­στέ­ρηση αρχί­ζουμε την φρο­ντίδα των ασθενών.

Μας ανα­γνω­ρί­ζουν και μας στα­μα­τάνε στο δρόμο να μας πουν ότι τους σώσαμε και εμείς δεν μπο­ρούμε να θυμη­θούμε καν πότε και που συνα­ντή­σαμε τους ανθρώ­πους αυτούς. Συχνά τους αρκεί ένα άγγιγμα, μια αγκαλιά. Είναι πολύ σημα­ντικό το άγγιγμα για τους ανθρώ­πους αυτούς.

Έχετε χτίσει κέντρα υγείας και νοσο­κο­μεία. Ποιο από τα έργα ξεχω­ρί­ζετε;

Θα έλεγα το νοσο­κο­μείο στο Μπου­ρού­ντι… Έγινε πολύ ωραία δουλειά εκεί. Μετά από ένα απροσ­δό­κητο συμβάν απο­φα­σί­σαμε ότι η περιοχή χρεια­ζό­ταν ένα νοσο­κο­μείο κοντά στα σύνορα με την Ταν­ζα­νία. Κάναμε λοιπόν το νοσο­κο­μείο με παθο­λο­γικό, γυναι­κο­λο­γικό και παι­δια­τρικό τμήμα. Κάναμε δε ένα χει­ρουρ­γείο που όμοιό του δεν υπάρχει σε όλη την Αφρική. Δεν ήταν πολύ απλό όλο αυτό. Όταν όμως σε εμπι­στεύ­ο­νται και σε σέβο­νται… μπορείς να πετύ­χεις πολλά. Δού­λε­ψαν και οι κάτοι­κοι της περιο­χής για το χτίσιμό του. Προ­χω­ρή­σαμε δε στη συνέ­χεια στη δημιουρ­γία μίας σχολής νοσο­κό­μων εκεί παρα­δί­πλα…

Νιώθετε φόβο όταν βρί­σκε­στε σε απο­στολή; Μετά την απαγωγή σας στη Βαγδάτη κάποια χρόνια πριν, φοβη­θή­κατε, σκε­φτή­κατε να στα­μα­τή­σετε;

Πάντα ήμουν σίγουρη για τον εαυτό μου, δεν φοβή­θηκα ποτέ. Άλλωστε γνώριζα πολύ καλά ότι αγαπάνε τους Έλληνες. Στο Ιράν είχαμε πάει πάνω από 100 φορές. Τη μία μας κρα­τού­σαν 8 ώρες για να ελέγ­ξουν τα χαρτιά μας την άλλη μπορεί να μας κρα­τού­σαν μία μέρα… Ήταν μία γνωστή δια­δι­κα­σία, την είχαμε συνη­θί­σει. Δεν στα­μα­τή­σαμε ποτέ να πηγαί­νουμε. Όταν όμως σου περνούν κου­κούλα και σου δένουν τα χέρια, τα πράγ­ματα είναι δια­φο­ρε­τικά… Δεν με κακο­ποί­η­σαν, αλλά ήταν πραγ­μα­τικό μαρ­τύ­ριο να μένω δεμένη χει­ρο­πό­δαρα κάτω στο τσι­μέ­ντο μέρα-νύχτα, χωρίς ένα στρώμα, μια κου­βέρτα. Μου έφερναν φαγητό. Δεν το έτρωγα. Έπινα νερό και έτρωγα λίγο ψωμί που μου έδιναν.

Μετά από δύο-τρεις μέρες αιχ­μα­λω­σίας με τη βοήθεια του θεού και μίας Ιρα­κι­νής συγκρα­τού­με­νης κατά­φερα να δρα­πε­τεύσω. Δεν μπορώ να πω ότι ήταν η καλύ­τερη εμπει­ρία που έζησα όλα αυτά τα χρόνια. Βέβαια, ποτέ δεν σκέ­φτηκα να στα­μα­τήσω τις απο­στο­λές μετά από αυτό που μου συνέβη…

Υπάρ­χουν στιγμές που κου­ρά­ζε­στε και που σκέ­φτε­στε πού έχετε… μπλέξει;

Πραγ­μα­τικά δεν έχω κάτι καλύ­τερο να κάνω. Τα παιδιά μου είναι τακτο­ποι­η­μένα δόξα τω Θεώ. Θέλω λοιπόν να πηγαίνω εκεί όπου είμαι χρήσιμη. Δεν θα μπο­ρούσα να κάθομαι σε ένα καναπέ και να ασχο­λού­μαι με όλα όσα κάνει ή δεν κάνει η κυβέρ­νηση και πόσω δε μάλλον με τα κου­τσο­μπο­λιά. Δεν έχουν νόημα για μένα όλα αυτά μπροστά στην προ­σφορά στον συνάν­θρωπο.

Ποιοι είναι οι στόχοι σας για το μέλλον;

Θέλω να εκπαι­δευ­τούν τα νέα μας μέλη να συνε­χί­σουν στα βήματα μας. Όποιος έρχεται στην ομάδα θα πρέπει να έχει ως κίνητρο να βοηθά τον συνάν­θρωπο ανε­ξαρ­τή­τως χρώ­μα­τος, φυλής, θρη­σκείας, ο οποίος δεν δια­φέ­ρει καθόλου από τον ίδιο μας τον εαυτό. Όλοι είμαστε ένα.

Τι σας έχει διδάξει η Αφρική;

Αυτό που δια­πι­στώνω κάθε φορά είναι ότι υπάρχει τρομερή ανι­σορ­ρο­πία στον πλανήτη. Δεν είναι φυσιο­λο­γικό αυτό. Σπα­τα­λού­νται πάρα πολλά χρήματα εκεί που δεν χρειά­ζε­ται ενώ υπάρ­χουν άνθρω­ποι που υπο­φέ­ρουν…

Βλέπω να κατα­στρέ­φουμε τον πλανήτη υπόψη μας. Δεν σεβό­μα­στε τη φύση και όλα θα τα βρούμε μπροστά μας. Το κακό είναι ότι κανείς δεν μπορεί να ισχυ­ρι­στεί στο δυτικό κόσμο ότι δεν γνω­ρί­ζει για τις προ­κλή­σεις του περι­βάλ­λο­ντος και για την εξά­ντληση των φυσικών πόρων. Στην Αφρική οι άνθρω­ποι δεν είχαν ενη­μέ­ρωση. Δεν γνώ­ρι­ζαν. Εμάς θα μας στοι­χί­σουν πολύ περισ­σό­τερο οι συνέ­πειες από την επι­βά­ρυνση του περι­βάλ­λο­ντος. Τα σημάδια είναι εδώ και δεν πρέπει να τα αγνο­ούμε.

Τι άλλο θα θέλατε να προ­σθέ­σετε; Πώς θέλετε να κλεί­σουμε αυτή τη συνέ­ντευξη;

Εύχομαι να είναι καλά όλοι οι άνθρω­ποι. Εύχομαι να υπάρχει ειρήνη, υγεία και ευη­με­ρία σε όλο τον πλανήτη. Μόνο με τη χρήση και δια­κί­νηση ναρ­κω­τι­κών είμαι κάθετα αντί­θετη και λυπάμαι που βλέπω το παλιό νοσο­κο­μείο, ένα από τα ωραιό­τερα ιταλικά κτήρια να έχει κατα­ντή­σει στέγη των τοξι­κο­μα­νών. Αυτό το κτήριο θα μπο­ρούσε να στε­γά­ζει το ΙΚΑ. Θα ήταν κατάλ­ληλο για το σκοπό αυτό. Ας είμαστε νοι­κο­κύ­ρη­δες, ας μη ρημά­ζουμε όλη αυτή την κλη­ρο­νο­μιά! Πρέπει να μάθουμε να είμαστε νοι­κο­κυ­ραίοι.

Οι Γιατροί Καρδιάς

*Η Οργά­νωση “Γιατροί Καρδιάς” ιδρύ­θηκε το έτος 2001 από δέκα ελλη­νι­κές οικο­γέ­νειες. Φέρει τη συμ­βο­λική ονο­μα­σία “Γιατροί Καρδιάς” για να εκφρά­σει το συναί­σθημα της αγνής και ανι­διο­τε­λούς αγάπης των ανθρώ­πων προς όλους και ειδι­κό­τερα προς τον πάσχο­ντα συνάν­θρωπο.

Πολλά ιδρυ­τικά μέλη των “Γιατρών Καρδιάς” πραγ­μα­το­ποί­η­σαν, ως ομάδα, σειρά από ανθρω­πι­στι­κές απο­στο­λές κατά την περίοδο 1998-2001, καθώς και παλαιό­τερα -ήδη από τα χρόνια του πολέμου στη Γιου­γκο­σλα­βία. Η οργά­νωση έχει πραγ­μα­το­ποι­ή­σει ως σήμερα πάνω από 850 απο­στο­λές σε περισ­σό­τε­ρες από 65 χώρες του κόσμου που βρέ­θη­καν σε κατά­σταση εκτά­κτου ανάγκης. Αξιο­ση­μεί­ωτο είναι το γεγονός ότι οι “Γιατροί Καρδιάς” δεν απα­σχο­λούν προ­σω­πικό και βασί­ζο­νται απο­κλει­στικά στην εθε­λο­ντική συνει­σφορά των μελών και των φίλων της οργά­νω­σης, οι οποίοι καλύ­πτουν και τα έξοδα λει­τουρ­γίας.

Οι σκοποί της οργά­νω­σης

– Δωρεάν προ­σφορά ιατρι­κών υπη­ρε­σιών και φαρ­μά­κων σε ολό­κληρο τον πλανήτη

– Δωρεάν διανομή τρο­φί­μων σε πλη­θυ­σμούς που δοκι­μά­ζο­νται από έλλειψη τρο­φί­μων και κακου­χίες

– Δωρεάν χορή­γηση ρου­χι­σμού και εξο­πλι­σμού σε ανθρώ­πους που στε­ρού­νται

– Φρο­ντίδα για εξεύ­ρεση πόρων για την ανέ­γερση, συντή­ρηση και εξο­πλι­σμό υπο­δο­μών υγειο­νο­μι­κής φρο­ντί­δας αλλά και για τη μόρφωση και φρο­ντίδα των παιδιών

– Υποβολή προ­τά­σεων αλλά και βοή­θειας προς το κράτος για τη λήψη μέτρων εκτέ­λε­σης έργων που έχουν σχέση με την παροχή ανθρω­πι­στι­κής βοή­θειας