Διονύσης Τσιλιγκίρης: «Η Ρόδος δεν έχει ταβάνι όταν ενώνει τις δυνάμεις της»

Πόσα χρόνια συμπλη­ρώ­νε­ται φέτος στην πρώτη γραμμή του του­ρι­σμού, έχοντας εργα­σθεί στους μεγα­λύ­τε­ρους ξενο­δο­χεια­κούς ομίλους της χώρας μας;

Η πρώτη μου επαφή με τον του­ρι­σμό κα Παμπρή, ξεκί­νησε 28 Ιουνίου 1987, λίγες μέρες μετά την κατά­κτηση του Ευρω­μπά­σκετ από την Ελλάδα.

Έχουν περάσει από τότε 38 ολό­κληρα χρόνια. Είχα την τύχη και την τιμή να είμαι ήδη υπο­διευ­θυ­ντής σε ξενο­δο­χείο σε ηλικία 26 ετών. Στα 28 μου έτη, ο άνθρω­πος που χρωστάω τα πάντα επαγ­γελ­μα­τικά, ο Κων­στα­ντί­νος Μήτσης, μου εμπι­στεύ­τηκε τη διεύ­θυνση ενός ξενο­δο­χείου 282 δωμα­τίων τότε. Έτσι ξεκί­νησε μία μεγάλη δια­δρομή στην οποία γνώρισα πάνω από 6.500 άτομα, ως στενούς συνερ­γά­τες ή ξενο­δο­χεια­κούς υπαλ­λή­λους.

Ευρι­σκό­με­νος στο νησί από το 2013, πώς βλέπετε χρόνο με τον χρόνο την του­ρι­στική Ρόδο; Κρατάει επάξια τα σκήπτρα της ναυαρ­χί­δας του του­ρι­σμού;

Η Ρόδος είναι ένα μονα­δικό του­ρι­στικό προϊόν. Καταρ­χάς είναι ένας ερω­τεύ­σι­μος προ­ο­ρι­σμός, είναι όντως η ναυαρ­χίδα του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού και κράτα εκείνη το σκήπτρο της πρω­το­πο­ρίας. Αυτό φαί­νε­ται και από την όλο και βελ­τιού­μενη πορεία του νησιού, όσο και από τις παρου­σίες μας στις εκθέ­σεις του­ρι­σμού σε παγκό­σμιο επίπεδο πια. Το να λέει κάποιος ότι εκπρο­σω­πεί τη Ρόδο δεν είναι απλώς μία δήλωση παρου­σίας αλλά μία δήλωση τιμής.

Βελ­τιω­τι­κές παρεμ­βά­σεις που χρειά­ζε­ται το νησί; Σε υπο­δο­μές; Καθη­με­ρι­νό­τητα; Επι­χει­ρή­σεις; Νοο­τρο­πία;

Δεν υπάρχει τόπος στον κόσμο ο οποίος να μη χρειά­ζε­ται παρεμ­βά­σεις και βελ­τί­ωση. Πόσο μάλλον εμείς, όταν πρε­σβεύ­ουμε την πρω­το­πο­ρία μας, η οποία είναι ζηλευτή και επι­θυ­μητή από πολλούς άλλους μνη­στή­ρες. Κατα­λα­βαίνω ότι υπάρ­χουν γκρί­νιες και παρά­πονα. Όμως με ποιον γίνο­νται συγκρί­σεις; Ας ξεκι­νή­σουνε όμως από το τελευ­ταίο, από τη νοο­τρο­πία.

Ο μέσος Ροδίτης έχει πολύ ψηλό ανε­πτυγ­μένο το αίσθημα της του­ρι­στι­κής εξυ­πη­ρέ­τη­σης, αυτό φαί­νε­ται και απο­δει­κνύ­ε­ται καθη­με­ρινά Από την επαγ­γελ­μα­τική υπερ­προ­σπά­θεια που αρκετός κόσμος κατα­θέ­τει για έξι – επτά μήνες αδιά­κοπα, όσο και από το γεγονός ότι αυτός ο ίδιος μέσος Ροδίτης όταν γυρίζει κατά­κο­πος στο σπίτι του, θα σεβα­στεί τον του­ρί­στα στον δρόμο που θέλει να περάσει τη διάβαση. Στις υπο­δο­μές σαφώς και θέλουμε βελ­τί­ωση.

Σαφώς και θα επι­θυ­μού­σαμε, μεγα­λύ­τερα πεζο­δρό­μια, μεγα­λύ­τε­ρους δρόμους, και καλύ­τερη πρό­σβαση στο αερο­δρό­μιο.

Όμως, ας μην κρυ­βό­μα­στε δεν είναι η παρούσα γενιά η οποία ευθύ­νε­ται γι’ αυτό. Βλέ­πο­ντας σήμερα γύρω μας κατα­λα­βαί­νουμε, ότι δεν έγιναν πράγ­ματα προς την κατεύ­θυνση των υπο­δο­μών πριν 40-50 χρόνια. Φαντά­ζο­μαι ότι δεν έγιναν τότε για τους κλα­σι­κούς ελλη­νι­κούς παλαιο­κομ­μα­τι­κούς λόγους.

Κύριε Τσι­λι­γκίρη αντι­λαμ­βά­νε­ται κανείς ότι είναι εξαι­ρε­τικά δύσκολο το νησί μας να κατα­κτή­σει την Ανατολή, όμως προ­σφά­τως έγινε ένα βήμα με τους επαγ­γελ­μα­τίες Κινέ­ζους που υπο­δέ­χθηκε προ­σφά­τως η Ρόδος, σε ένα ταξίδι γνω­ρι­μίας και εργα­σίας. Τι απο­κο­μί­σαμε αλήθεια απ’ αυτό; Γιατί έχουν γίνει από­πει­ρες για το εγχεί­ρημα και στο παρελ­θόν, αλλά η από­σταση που μας χωρίζει από αυτές τις χώρες είναι και το κυρίως εμπόδιο.

Κυρία Παμπρή, τα τελευ­ταία πέντε χρόνια έχουμε στρέψει το ενδια­φέ­ρον μας και προς τις αγορές της Ασίας. Γεω­γρα­φικά η Ρόδος, έχει μία εγγύ­τητα με τη Μέση Ανατολή και θεωρώ ότι μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διά­στημα, και το κυριό­τερο χωρίς ιδιαί­τερα χρήματα κατα­φέ­ραμε αρκετά. Συν­δέ­σαμε αερο­πο­ρικά τη Ρόδο με το Μπα­χρέιν, ανοί­ξαμε την αγορά της Ινδίας, κάναμε προ­σπά­θειες με την αγορά της νότιας Κορέας, και τώρα πολύ πρό­σφατα κατα­φέ­ραμε να διορ­γα­νώ­σουμε ένα συνέ­δριο μεγάλης ακτι­νο­βο­λίας στο νησί μας που προ­κά­λεσε τη ζήλεια άλλων προ­ο­ρι­σμών καθώς η συμ­με­τοχή σε αυτό δεν ήταν μόνον από την Ελλάδα, αλλά κι από χώρες του εξω­τε­ρι­κού, καθώς βέβαια και από άλλους ελλη­νι­κούς προ­ο­ρι­σμούς. Το συνέ­δριο αυτό ήταν απο­τέ­λε­σμα μίας πολύ μεγάλης προ­σπά­θειας, η οποία καρ­πο­φό­ρησε με το ελά­χι­στο κόστος. Ένα παρό­μοιο συνε­δρίο και η διορ­γά­νωσή του θα κόστιζε περίπου στις 120.000 ευρώ. Εμείς κατα­φέ­ραμε και το πραγ­μα­το­ποι­ή­σαμε με ένα κόστος μόνο των 300 ευρώ. Και αυτό βέβαια όσο κι αν ακού­γε­ται περί­εργο και απίθανο οφεί­λε­ται στη συνερ­γα­σία όλων των του­ρι­στι­κών φορέων. Αυτό και μόνο απο­δει­κνύει τη δυνα­μική του νησιού όταν απο­φα­σί­σει να δημιουρ­γή­σει κάτι.

Τι προ­γραμ­μα­τί­ζει για φέτος ο Οργα­νι­σμός Προ­ώ­θη­σης Ροδια­κού Του­ρι­σμού (ΠΡΟΤΟΥΡ);

Η του­ρι­στική προβολή του νησιού συνε­χί­ζε­ται μέσα κυρίως από τα social media, αλλά και με επι­κοι­νω­νίες που κάνουμε με του­ρι­στι­κούς παρά­γο­ντες και αερο­πο­ρι­κές εται­ρείες. Και βέβαια έχουμε μπροστά μας την περαι­τέρω προ­σπά­θεια που κάνουμε για την κινε­ζική αγορά, η οποία έχει αρκετή η καθη­με­ρινή εργασία. Εκτός αυτών βασικό μας μέλημα αυτή τη στιγμή είναι η συμ­με­τοχή στην έκθεση του Λον­δί­νου τον Νοέμ­βριο του 2025, καθώς και η συμ­με­τοχή στην έκθεση του Βερο­λί­νου τον Μάρτιο του 2026, την οποία προ­ε­τοι­μά­ζουμε από τώρα.

TURKAEGEAN: Δεν θα στα­μα­τή­σει ποτέ αυτό; Επίσης, χρόνια τώρα βλέ­πουμε στις του­ρι­στι­κές εκθέ­σεις βόρεια Κύπρος και Μακε­δο­νία (σκέτο) και δεν έχει γίνει καμία επίσημη δια­μαρ­τυ­ρία. Τώρα υπο­τί­θε­ται πως έχουμε μία απόφαση, πως αυτή η ορο­λο­γία δεν μπορεί να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί στην Ε.Ε., όμως οι γεί­το­νές μας είναι ακά­θε­κτοι.

Αυτό είναι ένα θέμα το οποίο μας απα­σχο­λεί πάρα πολύ καιρό. Είναι μία ακόμη επίθεση στα εθνικά δίκαιά μας και στο του­ρι­στικό μας προϊόν. Κατά τη γνώμη μου δεν είναι τυχαίο και απο­τε­λεί ένα εντελώς unfair χτύπημα στο του­ρι­στικό προϊόν της Ελλάδας με πολι­τική προ­έ­κταση. Εξ όσων γνωρίζω η απόφαση που πάρθηκε είναι ότι η γει­το­νική μας χώρα δεν μπορεί να χρη­σι­μο­ποιεί αυτή την ορο­λο­γία, αλλά έως αυτή η απόφαση να τελε­σι­δι­κή­σει προ­φα­νώς οι ίδιοι συνε­χί­ζουν προ­κλη­τικά να το κάνουν.

Όμως να πω και κάτι άλλο; Πόσα είναι τα χρόνια που πηγαί­νουμε στις εκθέ­σεις και βλέ­πουμε εκεί δίπλα μας τη βόρεια Κύπρο ακριβώς με αυτή την ορο­λο­γία και κανείς δε μιλάει; Πόσα χρόνια πριν διευ­θε­τη­θεί με τον τρόπο που διευ­θε­τή­θηκε το θέμα της Βορείου Μακε­δο­νίας δεν βλέπαμε φαρδιά πλατιά παντού σε όλες τις εκθέ­σεις την ορο­λο­γία MACEDONIA και κάνεις πάλι δε μιλούσε. Δυστυ­χώς είναι κάποια θέματα τα οποία δημιουρ­γού­νται από την απάθειά μας.

Η πιο δύσκολη περί­ο­δος που βιώσατε επαγ­γελ­μα­τικά όλα αυτά τα χρόνια ήταν υποθέτω η εποχή covid, που φάνηκε και πόσο εύθραυ­στο είναι το του­ρι­στικό προϊόν;

Μέσα σε όλα αυτά τα επαγ­γελ­μα­τικά χρόνια η πιο δύσκολη και περί­εργη περί­ο­δος σαφώς ήταν αυτή. Όμως μέσα σε αυτά τα χρόνια βίωσα και συγκλο­νι­στι­κές στιγμές μέσα από ατυ­χή­ματα σε χώρους εργα­σίας, χαμού στενών συνερ­γα­τών ή και υπαλ­λή­λων, ακόμα και αυτο­κτο­νία πελατών. Σίγουρα όμως η εποχή του Covid ήταν η χει­ρό­τερη απ’ όλες τόσο σε επαγ­γελ­μα­τικό όσο και σε προ­σω­πικό επίπεδο, αφού παράλ­ληλα με τις πρω­τό­γνω­ρες επαγ­γελ­μα­τι­κές στιγμές, η μοίρα μου έδωσε κι ένα δυνατό χτύπημα σε προ­σω­πικό επίπεδο, με τον χαμό του μικρό­τε­ρου αδερφού μου από Covid.